Totiler

Kremalı pasta!

2012-02-07T23:27:00.000+02:00

Cumartesi akşamı yemek için dışarı çıkarken uzun zamandır ilk defa özendim ve makyaj yaptım. Her zaman sürdüğüm göz altı kapatıcısı+allığa ilaveten fondöten sürüp, çoook hafif bir göz makyajı yaptım. Yanımda dolanan ve arada bir ne yaptığıma bakan Arda;

"Anne yüzüne klema sülünce güzel oluyolsun!" dedi. :) Arabaya bindiğimizde bu lafı Memo'ya anlatırken hemen cümleyi ters açıdan da kurmayı ihmal etmedi:

"Evet, klema sülmeyince çiikin oluyol!"

Sağol evladım!!

Şikayetim var!

2012-02-07T23:08:00.000+02:00

Geçen cuma işten erken çıkıp Arda'ya kitap almaya Tunalı D&R a gittim ve alışverişi mağaza sorumlusu ile yaptığım şikayet kıvamında bir sohbetle noktaladım.

Tunalı D&R, kitap-cd-hediyelik için çok uğradığım bir yerdir. Özellikle Arda'dan sonra alt kata çok takılır olmuştuk. Evimize kısa bir yürüyüş mesafesinde olması, avmlerden pek hazzetmememiz, Tunalı'yı -her ne kadar zaman geçtikçe illet bir kaosa dönüşse de- çok sevmemiz, kuğulu parkın yakınlığı, Kıtır'ın varlığı gibi bir dolu sebepten dolayı ayağımız bayağı alıştı buraya. Fakat son 7-8 aydır, belki 1 yıldır çocuk kitaplarının bulunduğu reyonlar feci halde. Acayip bir düzensizlik, kırık dökük raflar, birbirine girmiş alakasız kitaplar..Ne aradığını bulman mümkün ne de keyifle bir şeyler karıştırmak. Çalışanlar ise ayrı bir sorun. Hiç bir zaman güler yüzlü ve ilgili çalışanlar olmadı orda. Hep dikkat ettim, acayip sıkılıyormuş gibi görünen kıltoş tipler bulunurdu ama önemsemezdim pek. Herneyse cuma günü aradığım hiç bir kitabı bulamayınca, kategorilere göre ayrılmış tek bir rafa rastlayamayınca, "Dur" dedim, "bi şkayet ediyim artık!"

Sorumlu kız gelince meramımı anlattım. Gözlerini devire devire ve seğirterek (bilmem anlatabildim mi, sinir olurum ben o seğirtme işine) "Ama ne yapabilirlerdi ki? Küçük afacanlarla hiç kolay değildi, çok dağıtıyorlardı, haftasonları tüm raflar indirilip yeniden diziliyordu da vır vır.." minvalinde giden bir şeyler söyledi. Valla hiç bir zaman da hafta sonu orda böyle bir derleme toplama çalışması görmedim ama neyse, seğiren gözler belli ki bu noktada pek işime yaramayacaktı. Kasaya gittiğimde mağaza sorumlusunu görmek istediğimi söyledim. O esnada kasanın arkasında telefonla konuşan genç adamı işaret ettiler. Biraz hayal kırıklığına uğradım, nedense biraz daha oturaklı bir tip hayal etmiştim. Metin Bey kusura kalmasın ama daha konuşmamız başlamadan bende hiç oranın müdürü gibi bir profil çizmedi hali ve tavrı ile. Aynı şeyleri söyleyerek yapıcı eleştirimi yaptım. Metin Bey'in yorumu şu oldu: "Hava iki gündür çok soğuk, elemanlar alt katta pek durmak istemiyor, geçici bir durum, falan filan". Kendisine bu durumun aylardır sürdüğünü söylediğimde kendisinin henüz 2 haftadır burada olduğunu, Panora'dan geldiğini söyledi. Beni en şaşırtan şey aldığım çözüm üretmekten uzak, garip cevaplardan çok koskoca 5 katlı D&R ın bu kadar acemi insanlar tarafından yönetiliyor olmasıydı. En son o kata yeni bir eleman alacağını söyleyerek beni bayağı bir rahatlattı!! :) Gelecek olan süpersonik elemana şimdiden kolay gelsin diyorum.

Kıssadan hisse; eğer Tunalı' da "takılmayı", bebenizle bir kuğulu park yaptıktan sonra soluğu karşıda D&R da almayı, kitap bakınmayı, belki bir kahve içmeyi (Aaa, kahveci de kapanmıl bu arada, neyseki civarda başka kahveciler de var!) seviyorsanız ve size de çocuk katı bomba patlamış izlenimi veriyorsa siz de lütfen Metin Bey' e teessüflerinizi iletin, olur mu??

Kevlıt noooz

2012-02-02T17:17:00.002+02:00

Bu seferki şarkı geçen seferki gibi zorlamadı bizi.
En azından öğretmene duyduğumuz usül ile şakımak veya defterine ne ola ki bu? diye yazmak zorunda kalmadık.
Evet, ilk başta daha çok rusçaya benziyordu belki ama kelimeler daha düzgün seçiliyordu.
Google emmiye sorar sormaz çıktı.
En gözde şarkı bu şimdi, dillerden düşmüyor hiç.
Sayesinde havuç tüketimi bile arttı.
Bir de kevlıt demiyor mu??
"Ben bil kevlıt yiyeyim anne!"
Bayılıyorum
:)

İşte sözler...Altta da video var, bakın bakalım nasıl şakımış bu sefer? ;)

There was a chubby snowman
And he had a carrot nose
Along came a bunny (bu satırda biraz kafa karışmış! :)
And what do you suppose
The hungry little bunny
Was looking for his lunch
He grabbed that snowman's carrot nose
NIBBLE! NIBBLE! CRUNCH!!

Chubby Snowman from Mehmet Yogurtcuoglu on Vimeo.

Bir soru

2012-02-01T16:49:00.000+02:00

Bir çoğumuzun postların altında "Biraz daha gez bakalım blogumda" minvalinde kullandığımız "You might also like" - LinkWithin ile ilgili bir sorum var..

Neden benimki sadece ilk yıl yazdığım postları ısıtıp ısıtıp getiriyor önümüze? Neden güncel yazılarımı da kapsamıyor? Uygulamayı iptal edip tekrar yükledim ama bir şey değişmedi..Kullanan, aynı sorunu yaşayan, çözüm odaklı arkadaşlar :) aranıyor!! :)

Bilen var mı bu konuyu, şu teknoloci özürlüye bir yardım ediverin hele..!

:-)

8 biterken

2012-01-31T12:41:00.003+02:00

İkinci bebede zaman daha bir çabuk geçiyormuş, hatta uçuyormuş. Ne ara doğdu da, ne ara 40'ı çıktı da, ne ara 8 aylık oldu bizim Aylin kız? Bir harala gürelenin içinde büyüyor kendi kendine yavrucak! Hastalıktı, kıskançlıktı, "aman da ne zormuş bu iş" diye vırvırlanıp dururken 8 ay geçivermiş bile.

Cumartesi günü baba ile abi alışverişe gitmişti, evde yanlızdık kız kıza, ilk defa benimle bilinçli bir şekilde oyun oynadığını farkettim, çok komiğime gitti!
Şöyleki; bizim büyük yatağın ayak ucuna koydum kendisini, hızla emekleyerek yastıklara doğru gitti ve birden yan dönüp oturma pozisyonuna geçti bana bakmak için. Fakat bu hareketle birden o kadar kenara yaklaştı ki "Ayliiin!" diye üstüne atladım tutmak için. İşte o an kikirdeyerek tekrar kaçtı ve kendini yastıkların üzerine atıp kahkahalar atmaya başladı. Sonrasında ben oyunu farkedince tekrar etmeye başladık; ayak ucundan start veriliyor, arkasına baka baka kaçıyor ve ben "Tuttum seni!" diye bağırıp bacağına dokunduğum an basıyor kahkahayı! Eğer ben başka bir şeyle ilgilenirsem de resmen "hadi bir daha yapalım" der gibi kaçış pozuna giriyor...

Muhtemelen sıradan bir davranış, tam ayına göre, neden bu kadar etkilendim bilmiyorum..Sanki ilk bebemmiş gibi heyecan ve gurur yaptım!

Aslında 2. bebede her şeye hakim olacağız sanıyorduk ya..öyle değil işte..Bir çok şey unutulmuş gitmiş. Evet bir el alışkanlığı var sanki, bir rahatlık, bir adam sendecilik..Ama bir çok detayı da hiç hatırlamıyorum. Bazen Arda' nın aynı dönemdeki fotolarını bulup bakıyorum ve giydirdiğim kıyafetten tut, yaptığımız oyunlara, ruh halime kadar bir çok şeyi ancak o şekilde hatırlıyorum. Bir de defterimiz vardı, uyuma saatleri, yedikleri filan yazılırdı Arda'nın.. O defteri buldum geçen; yedirdiklerimize baktım, gözlerim faltaşı oldu. Tabii iki bebeniz taban tabana zıt ise bu "ilk çocukmuş gibi aciz hissetme"sendromunu daha bir canlı yaşıyorsunuz...Mesela katı gıdaya geçişte kendimi feci antremansız hissediyorum..Arda'nın defterinden kahvaltı tarifi bile çalmışlığım var o kadar yani..Neyi neye katıyorduk hiç aklıma gelmiyor..Hayal gücüm, yaratıcılığım bitmiş durumda, bunda tabii sürekli ağzını büzüp kitleyen bir düdüğün de payı büyük, motivasyon sıfır!!

Neyse konuyu dağıtmayalım, Aylin hanım 7. ayını doldurmaya az kala emekledi (Aralık 3. hafta) Arda' yı tam hatırlamasam da sanırım 7-7,5 gibi emeklemişti. Aylin kız emeklemenin akabinde tırmanmaya, tutunup kalkmaya başladı. Boyuna göre bir şeyler bulunca (Arda'nın sandalyeleri mesela) hemen tutunup ayakları üzerinde durmaya çalışıyor. Arda bu işi çok daha sonra yapmıştı diye hatırlıyorum.

Bu arada Aylin'in tam bir cazgır kız olacağını da anlamış bulunmaktayım. Aslında gayet sakin gibi görünse de bazı konulardaki cadılık potansiyeli ileride bizi öttüreceğinin sinyallerini veriyor!.. Misal şurup içme. Arda ile bu konuda o kadar rahattık ki, Calpol içemeyen çocuklar olduğunu ve onlara fitil yapıldığını duyduğumda acayip şaşırmıştım. Şimdi Paranox fitil ecza dolabımızın en olmazsa olmazı! Eline damar yolu açılırken hayretle inceleyip gıkı çıkmayan ve hemşirelerin takdirle uğurladıkları Arda dan sonra kolunun altına derece koymak için savaş verdiğim Aylin...Biliyorum hastanede ciyak ciyak ağlayan bebelere bakıp burun kıvırmayacaktım zamanında, başıma beteri geldi!! Tırnak kesilmesi mesela..Bu kadar mı olay olur kardeşim? Buruna serum fizyolojik yapmak, heleki Otribebe ile çekmekten bahsetmeyeyim bile! Bu gibi durumlarda Aylin'e tek bir sıfat yakıştırıyorum: "İlletyus" !! :)

Bitirirken alt 2 dişinin de 7 ay sonunda çıktığını not edelim. Dişleri aylık kontrolde Emel Hanım farketmişti.

Foto 6,5-7 ay civarı..Ofis bilgisayarında güncel foto bulamadım.

Bu pembe battaniye olmadan uyumuyor bu arada :)

Yer yatağında cüceye bekçilik ve eşlik etme sorunumuz!

2012-01-27T13:16:00.000+02:00

Ne zaman kendi kendine uyuyacak Arda? Ne zaman uyuyana kadar yanında kalmamız gerekmeyecek? Bilen, deneyimlemiş olan varsa beri gelsin zira soracaklarım var!!

Geçen akşam bir dolu planım vardı; kızı uyuttuktan sonra Arda'yı Memo'ya satıp banyo yapmak, ki gerçekten banyo vaktim gelmişde geçiyordu, sonrasında aramam gereken ve belki aylardır konuşmadığım 2 arkadaşımı arayıp laklak etmek ve sonra süt-kurabiye eşliğinde yatağa kurulup Grey's Anatomy 8. sezona "artık" başlayabilmek için ilk bölümü seyrederek şeytanın bacağını kırmak..tüm bunlar yolunda gidersede bir değişiklik yapıp 12:30 u geçirmeden uyumak..

Ne oldu peki?

Kız uyudu, Arda ile vakit geçirildi, uyku vakti gelince Arda arıza yaptı, planlanan saatten yarım saat geç yatağa yollandı, onlar odada kitap okurken ortalığı toplamaya koyuldum, derken kız cızırdadı, geri uyutmaya odasına yollandım, tam uyuduğu sırada Arda bağırıp ağlamaya başladı, kız uyandı, geri uyutmak için çok çabaladım, uyudu, Arda'nın odaya gittim zira hala ışık sönmemiş ve düdük mızırdanıyordu, kapıyı açtığımda "annemle uyuyayım lütfen, ühühüh baba sen giiit" demesi ve yalvaran gözleri ile karşılaştım, kıyamadım, yanına kıvrıldım, kalan kitabı bitirdik, ışık söndü, Arda döndü durdu, uyumak bilmedi, ben "Grey's A. yalan oldu, kızları yarın ararım, bari banyo yapabilsem, işe böyle gidemem artık...." diye düşünürken...Mehmet' in dürtmesiyle uyandım, tek gözüm kapalı, diğeri seğirerek saate baktım; saat 11:30 ve bünye sersem sepelek!Ne banyoya girilir ne bişey..dooğru yatağa yapışılır ve işe yağlı kafayla gidilir...

Arda'nın suçu ne bu noktada? Suçu filan yok tabiiki, biz çocuğa kendi kendine uyumayı öğretemedik, sorun burada. Aslında bu konuda girişimimiz olmadı değil. 9 aylıkken yoğun bir hazırlık ve araştırma döneminin ardından Ferber'i denemiş, çok ağlama, hırpalanma olmadan da 3 gün içinde kendi kendine uyur olmuştu. Artık emzirip, yatağına bırakıp iyigeceler diyerek odadan çıkıyordum ve cüce yataktaki oyuncakları ile konuşa konuşa uyuyordu. Muhteşemdi!! Fakat 13 ay civarında hastalık+evde tadilat dolayısı ile 10 gün annemlerde kalış ertesinde bir gecede Ferber'i yerle bir etmiş, eskisi gibi memede uyuma halimize dönmüş ve 22 ay bu şekil devam etmiştik.

Meme olayı bitince bir müddet omzuma yatırıp ninni ile devam etmiş fakat bastıran yaz sıcakları ile derhal yatağa geçmiştik. Bu arada yatağın parmaklıkları çıkmıştı ve düşerse yumuşak düşüş yapsın diye yatağın yanına koyduğum mindere tüneyerek kendisine kitap okur ve öylece uyur olmuştuk. Bu geçiş çok kolay olmuştu bu arada..Onca ay meme ile kucak kucağa uyuyan Arda hiç arıza çıkarmamış hemen olaya adapte olmuştu. Yalnız uyuma süreleri pek de kısa değildi. 1 kitap, 2 kitap, 3, 4..Derken ışık kapandıktan sonra masal istedi, derken eski bakıcının katkısı ile sırt kaşıma...

Şimdi masal kalktı, kendisi istemiyor, belki de beğenmiyor bizim masalları..Sırt kaşıma kreşe başladığı zaman bitmişti zaten..Ama uyuyana kadar biri muhakkak yanında olmalı..Ya anne , ya baba..Ama anne tercih sebebi..

Nasıl biter bu durum? Kitabını okuduktan sonra ne zaman iyi geceler öpücüğü verip ışığı kapatacağız? Nasıl olacak bu geçiş?? Gerçekten ihtiyacım var bu yollardan geçenlerin yorumlarına, taktiklerine..Zira o odada uyuyakalmaktan hem benim, hem Memo'nun sıtkı sıyrıldı...

2012-01-23T01:03:00.002+02:00

Kar iyidir...

Cücelerle karda oynamak; paha biçilmezdir...

Not: Bir önceki posta yorum bırakan, arayan soran tüm dostlara teşekkür ederim, Aylin kız iyi, hepimiz iyiyiz...

Allahın sopası

2012-01-19T23:55:00.003+02:00

Sen misin "Yeter!" diye böğüren?
Sen misin "Bıktım" diye isyan eden?
"Al sana akabinde nefis bir gece" dedi allah, sopasıyla bir sağ bir sol vururken..

Acilde sabahladık.

Akşam 10 civarı Güven acile "Çocuk nefes alamıyor!" diye dalarken, uzaktan bir yerden, kendimi bir film seyrediyormuş gibi sakince seyrediyordum..Bir yandan geçeceğini biliyordum, sakin kalabilmeme şaşarak, bir yandan da deli gibi korkuyordum seyrettiğim filmin saçma sapan yerlere gitmesinden. Gece 01:30 a kadar acil, ardından 24 saat açık pediatri servisindeki çocuk gözlem ünitesi. Minicik bir elde damar yolu ve serum...Monitöre bağlanan minik pedlerle dolu bir ufacık beden..

Çok zor bir geceydi..Sabah 10 da çıktık, tam 12 saat sonra. Şimdi iyiyiz. Aylin kız çok hırpalandı, uyuyor. Eve döndükten sonra bugün gündüzü sakin geçirdi, bol bol uyuyarak. Şimdi o uyurken uyumaya korkuyorum ben sadece..Gidip sürekli nefesini dinleyesim var...

Bundan sonrada hastalık yazmamaya gayret edesim...

Yeter ulan!

2012-01-18T17:04:00.000+02:00

"İmdaaaat!" diye bağırasım var..yırtına yırtına!
Sıtkım sıyrıldı a dostlar..
Bitsin bu hastalıklar, bitsin!
Hastalık anlatmaktanda konuşmaktanda, yazmaktanda bıktım..

Arda'nın peşpeşe geçirdiği betalardan sonra Aylin'in geçirdiği öksürüklü, tıksırıklı, ateşli üsye zaten fazla gelmişti. Şimdi daha üsye biteli 10 gün olmadan yeniden ateş...İnmeyen, sürekli 38 lerde seyreden cinsten..Ne öksürük var ne tıksırık..6. hastalıktan şüpheleniyordum ama bugün Emel Hanım boğazda kızarıklık gördü. Kültür alındı, yarına göreceğiz hanyayı konyayı...

2 çocukla hastalıklar daha bir zor oluyormuş onu anladım. Bir de alışmışız artık büyümüş çocuğa, derdini anlatabilen, mızıklansada bir şekilde ilacını, çorbasını içebilen çocuğa..Bebek hastalığını unutmuşuz. Heleki bu bebek katiyen ilaç içirilemeyen, ateşini ölçtürmeyen bir cüce ise...Allahım her şurup vakti bir azap, kavga kıyamet, ateş ölçmek için 40 cambazlık...Tipitip bu kız tam tipitip. Arda ne kolaydı bu konularda..Hiç itiraz etmez hüüüp diye yuvarlardı şuruplarını, ateş ölçülürken kolunu kendi kaldırırdı...Hala daha hastanede, muayenede, aşıda melek gibidir, Emel Hanım ve hemşireler bayılır kendisine. Elinin üzerinden kan alındığı gün bile merakla damar yolunun açılışını seyretmiş, sonrada kelebek mi deniyor ne zıkkımsa onunla etrafa "Dış" atmıştı! (kreşte öğrenilen ateş etme efekti)

Neyse, bu son olsun diyeceğim ama biliyorum ki kış daha uzun ve evde kreşe giden bir abi oldukça daha pek kolay kurtulamayacağız bu hastalık mevzuundan...İlk bebeler 2-3 yaşında antibiyotik kullandı diye sevinen biz 2 bebeli anneler bu sefer 5,6,7 ay demedik dayadık antibiyotiği bebelerimize...Çevremdeki tüm 2 bebeli anneler bunu söylüyor..

Haa bu arada ben de 4 yıldır ilk defa antibiyotik kullanmaya başlıyorum, müjdemi isterim! Suratıma balyoz yemişim gibi ağrıyan sinüzitlerim yüzünden..Bir baba Toti sağlam, ona da şom ağzımla hasta ederim kesin..

Neyse bizi kurşun dökme paklar herhalde..Yada şu milletin dediği gibi her odaya soğan mı koysam acaba, işe yarar mı?

Arda Totisi ne alemde diyenlere

2012-01-16T16:08:00.005+02:00

Nicedir Arda cücesinden bahsetmemişim. Belki de anlatılacak şeyler fazlalaşınca üşendiğimdendir, nereden başlayacağımı bilemeyişimdendir..

Bizim düdük kardeşli hayata alışmaya çalışıyor. Kıskançlık ve yeni hayata adaptasyon inişli çıkışlı olarak devam ediyor, kimi zaman kardeşe karşı gayet şefkatli, bize karşı melek, kimi zaman kardeşe kıl, aynen bize de kıl. Bir ara bayağı asabileşmişti, her konu, her cisim, her olay bağırma-çağırma, ağlamaya sebep olabiliyordu. Her söylenene "hayır!", her soruya olumsuz yanıt klasikleşmişti. Bunlar tabii sadece kardeş ile alakalı değil, yaş olarak da çevremdeki çoğu bebenin yaşadığı duygusal gerginlikler, ama sanırım kardeş ile değişen hayat işin tuzu biberi oluyor.

Bu ara Aylin kızın hareketlenmesi ile oyuncakları kaçırma, onun elindekileri çekip alma ve "Hayır o ellemesin" ler başladı. Yani Aylin'de hep onun legolarının ve Şimşek McQueen'inin peşinde gerçekten, çocuğa bir rahat vermiyor! :) Ne zamandır elini sürmediği bir oyuncak Aylin'in keşfetmesiyle çok sevilen ve nicedir aranan o sevgili oyuncağa dönüşüveriyor..Ne kadar klasik değil mi? Ama kriz yönetimleri o kadar kolay olmuyormuş..Bazen Memo'yla fena tökezliyoruz!
Bir de "Anne sen onu bılak, o halıda oynasın, biz senle alaba oyniyalim, sen Şelifi al ben Şimşeği.." diye başlayınca ne yapacağımı şaşırıyorum, oracıkta Aylin'i bırakıp, onunla oynamak istiyorum ama her zaman mümkün olmuyor tabii...

Konuşma aldı başını gitti..Hala "r" harfi "l" olarak telaffuz ediliyor ve bazı kelimmeleri kendince evirip çevirip söylüyor ve bunlar bazen boyundan büyük cümleler kurduğunda bile müthiş tatlı bir çocuksulukla çıkmasını sağlıyor o büyük cümlelerin.

Geçen gün bir şeye kızdı ve "Anne, meslek hayatım düştü!" diye ağladı.
"Pardon Arda'cım, anlamadım ne düştü?"
"Meslek hayatım bitti!" diye devam etti.
Bakakaldım...Çoook sonra Madagaskar filminde Alex'in bir repliğinde geçtiğini anladık! :)

Acayip emiyor beyni, ne dersek kaydediyor, değişik bir kelime söylersem sesli olarak kendi kendine tekrar ediyor, hah diyorum aldı hafızaya. Hatta arada bir konuşmalarında kendimi görüp utanıyorum. Kaşlarını çatıp "Anne kaç kele söyledim sana...!" diye araya serpiştirince kendime ayna tutulmuş gibi oluyorum ve bazen onunla nasılda hiç sevmediğim/istemediğim gibi konuştuğumu anlıyıp kendime kızıyorum!

Bu ara yüz ifadelerine ve ortamın gerginliğine çok dikkat ediyor. Yüzümüz biraz düşse "Mutlu musun anne?" "Mutsuz mu oldun baba?" diye hemen soruyor. Bir akşam Aylin'e banyo yaptırırken (ki bir 10 dakika önce kendisine kızmıştım bir şey yüzünden) Aylin'e gülücük yapıp sevdiğimi gördü ve şöyle dedi: "Anne bana da mutlu ol, lütfeeen!" Nasıl g.t olduğumu tahmin edersiniz...

Aylin'den "kız" diye bahsediyor bizim gibi, çok komik oluyor.."Kız uyandı mı?" "Kızın yemini ver anne" :)

Son olarak düzelmeyen ve hiç de düzelmesini istemediğim şirin kelimeleri:

Tipak: kitap
Sıkaç: sıcak
Simoli: Süleyman bey (apt gör)
Çarfaş: çarşaf
Bebetü: televizyon (babytv döneminden kalma)
Nepis: nefis
Kıpırdanmak: titremek
Bilisar: bilgisayar
Çukutula: çikolata
Dıgıtlamak: gıdıklamak

renklenelim şenlenelim

2012-01-12T15:47:00.000+02:00

Başak'ta gördüm, siteye gittim, okudum, istediğime karar verdim..

Bizim sayfa pek sade..hiç bir zaman header filan olmadı. Nasıl yapılacağını bilmiyorum, araştırmaya ve uğraşmaya da çok üşeniyorum..bu kadarını yaptığıma bile şaşıyorum aslında :)

Sayfamız şöyle allansa, pullansa, renklense..fena mı??

Neyse Totiler talip kardeşim bu header meader, sayfa güzelleştirme, özelleştirme olaylarına..Gerçi yorum patlamasından talibin çok olduğu belli ama yine de şansımızı deneyelim bakalım!

Siz de header sız çıkmam abi diyorsanız....tık!

Erken elveda

2012-01-07T00:35:00.005+02:00

Bu sefer çabuk bitti emzirme serüvenimiz. Aylin hanım kızımızın beslenme işleriyle pek işi olmadığı için giderek azalan emzirme seansları, işe başlamamdan da nasibini aldı ve ite kaka 7. ayın sonuna kadar geldi. Bundan sonra belki 1 ay daha günde 2 fırt çekerek devam ederiz ama iş yerinde sağma işini filan külliyen bırakıyorum artık. Zaten son sağdığımda 35 cc süt çıktı.

Arda ile emzirme serüvenimiz tam 22 ay sürmüştü. Onda başlangıcımız kötü olmuş (süt azaldı, yok yok doymuyor, süt yetmiyor paranoyaları, meme ucu yaraları) sonrasında inat ederek, üstüne giderek, devam edebilmiş, derken ne olduğunu anlamadan 22 ayı görmüştük. Ben izin versem o daha da devam ederdi aslında fakat benim sıtkım sıyrılmıştı artık (bunda memede uyumasının da büyük etkisi var tabii) ve bitirme kararı almıştım.

Aylin ile ise tam tersi, baştan çok iyi başlamış, ilk 2 haftaki meme ucu sızlamaları dışında hiç bir problemimiz olmamış, hatta cuk cuk emen bebeyi görünce; "mıçtık, bu 3 sene emer valla!" bile demiştim! Duydu mu ne? Bizim Toti Aylin 3. ayın sonunda su koymaya başladı. Ağlamalar, istememeler..Çok acayip pozisyonlara girdim valla sırf denemek için...Anlayamadım bazen, istemiyor mu, başka bir derdi mi var, koluma mı yatmak istemiyor? Neyse 4. ayı zar zor çıkarttık. Yine de ilk formul mamasını 4. ay bitiminde aldı, yani ilk 4 ay ful anne sütü diyebilirim. Sonrası zaten işe başlama ile iyice azalmaya başladı emme faslı..

Aylin hanım o dönemde biberonu da reddetmeye başladı. Sağdıklarımı nasıl vereceğimizi şaşırdık. Ne çok süt lavaboyu boyladı, nasıl içim acıdı anlatamam...Sonunda uykuda biberon alabildiğini keşfettik ve geceleri yada gündüz uykularında cebren ve hile ile beslemeye başladık. Zaten ek gıdalar da başlamıştı ama yine de süt/sıvı alımı şarttı. Hala daha geceleri 1 biberon veriyorum, uykuda..Geçen akşam dipfrizdeki son sütü de eritip verdim. Son poşeti alırken buzluğun göreni çatlatacak kıvamdaki görüntüsü birden hafızamda belirdi de...keşke o zaman da foto çekip anı olarak koysaymışım buraya...

Evet bu sefer acayip sütüm vardı. Arda'da hiç zula yapamamıştım. Aylin'de ise zulanın kralını ilk 2 ayda yapmıştım bile.

Şimdi gece 1 biberon mama ile kendimi tatmin ediyorum belki de.Yeterli sıvı alamıyormuş gibi hissettiğim için, kendisi de Kate Moss' dan hallice olduğu için...Yoksa biliyorum artık geceleri beslenmeye ihtiyacı yok bu ay bebelerinin...Gündüzleri ise artık bardaktan su içiyor cüce...Alttan uç veren 2 dişini "çıt çıt çıt" diye bardağın kenarına vura vura :)
Sulukla filan hiç işi olmadı. Suluk ve biberon sadece diş kaşıma aparatı onun için.

Bir daha doğurmayacağım için bu son emzirme serüveni idi ve bu kadar erken bittiği için üzülüyorum aslında. Hiç olmazsa kışı atlataydık da hastalığa mikroba karşı koruma olsaydı. Bir yandan da yiyip içme ve kendine dikkat etMEME özgürlüğümü kazandığım için çok da kasmıyorum. Belki ilk bebek olsaydı çoktan karalar bağlamıştım ama her konuda olduğu gibi bu konuda da daha müsterihim.

Yine de emzirirken başını koluma yaslamış bir cücenin gözlerini gözlerime dikip beni incelemesini ve o kapkara gözbebeklerinde kendi yansımamı izlemeyi, bir elimle de minik ayaklarını sıkıştırmayı çok ama çok özleyeceğim!

Şampanyayı yanlış saatte patlattığımızı biliyordum!

2012-01-03T00:47:00.003+02:00

1 ay içerisinde 2. beta vakası..
Çok can sıkıcı..
Evde 2. bir cüce varken hastalık daha da zormuş..
Hem ona geçmesin diye takla at..hem de evdeki düzen ve huzur kaçmasından minimum etkilensin diye fır dön..

10 gün antibiyotik..Aynı marka..Son 2 ayda 3. kez..
Bir de İburamin...Şurup içmeye bayılan Arda'yı bile şuruptan soğutan nane..
Ve tabii ki vazgeçilmez Otrivine Pediatrik!

Bu tedavi sonrasında operasyon görünüyor..
Şu lanet geniz eti ve bademcikler gidince eski halimize döneceğiz değil mi?
Hatta herşey iyiye gidecek? Kilo, asabiyet, uykular...
Gidecek gidecek..Çok umutluyum ben bu temizlik operasyonundan...

Yeni yılın ilk yazısı hastalık temalı...
Halbuki şampanyamı hüpletirken "Tek bir dileğim var o da 2 bebem hasta olmasın artık!" idi...
Tutmadı...
Saat tam 24 te değil de 22 civarı diledim diye mi acaba?

Yine ayaklarım başladı kaşınmaya...
Delirten bir kaşıntı...Egzama kapıda...
Uffffffffff...!!

Orta parmak üzerine

2011-12-29T16:37:00.000+02:00

Geçen gün Memo ile trafikte giderken gördüğümüz orta parmaktır beni bu yazıyı yazmaya iten..
Hakkımız olan yolu almaya çalışırken, yolu haksızca tıkayan bağyanın uyarılarımıza istinaden sürmeli gözlerini devirerek yaptığı bakış ve gösterdiği orta parmak..

Nasıl oluyor da insanlar hatalı iken bu kadar çirkefleşebiliyor? Nasıl bir altta kalmama çabası, nasıl bir yüzsüzlüktür bu?
Ben araba kullanmıyorum, ehliyetim var ama yıllardır kullanmıyorum araç..İyiki de kullanmıyorum..

Fevri ve gayet asabi bir insan olarak Türkiye trafik koşullarında benim direksiyon başında olmamam gerek..Akıl sağlığım için en başta..

Daha sarı yanarken arkamdan dıtlayana, tek tönde giderken girilmez yönden girip karşımda duran, birde ben hatalıymışım gibi bana horozlanana, önümüzde konvoy varken sanki çok yol alabilecekmiş gibi beni arkadan sıkıştırana çok fena dalabilirdim şayet araba kullansam...

Peki neden bu insanlar hiç dönüpte "hatalı mıyım?" diye düşünmezler? Nasıl daha ilk uyarıldıkları an eller havaya kalkar, böğürmeler, tükürük saçarak çemkirmeler, küfürler birbirini kovalar?
Ben araba kullanıyor olsam ve beni biri selektörle veya sözlü olarak uyarsa yerin dibine geçerim, hemen nerede hata yaptığımı algılamaya çalışırdım gibime geliyor..

Bu garip ve aşırı kendine güvenin ardında ne yatıyor?

Fazlasıyla pohpohlanmak olmasın? Hani çocukluktan itibaren ebeveynlerin yaptığı toz kondurmama, her konuda haklı görme ve çocuğun yanında onu yerlere göklere koyamama sendromu olmasın?
Tabiiki aşağılık kompleksi olduğunu da düşünüyorum bu davranışların ardında ama bu demin söylediğim konu da kesinlikle önemli.

"Çocuğunuzu etiketlemeyin, şişirmeyin" demişti Iraz.."Yanında yaptığı şeyleri olağanüstü şeylermiş gibi göstererek konuşmayın, sürekli övüp aferimlere boğmayın"... Yıllar önce annem de bahsetmişti bana bundan. Aklımda hep yer etmiştir. Oğlunun yanında onun ne kadar akıllı olduğundan, şöyle harika, böyle muhteşem olduğundan bahseden annelerden ne kadar rahatsızlık duyduğundan bahsetmişti...Lisedeydim ama her cümlesini hatırlıyorum o konuşmanın...

Çevremde çocuğu hata yaptığında hemen ört bas eden anneler var.
"Ay istemeden oldu!" (çocuk pata küte dalmıştır yanındakine) "Şaka yaptı canım,eki eki eki!"
Bu korunan velet, yerine özür dilenen, yaptığı meşrulaştırılan velet nasıl hatayı kendinde arar ki sonradan?

Neyse uzatmayayım, ben böyle toplumsal mesajlar, dersler verecek yazılar yazmaya alışık değilim..Sadece anı blogu bu..Ama o orta parmak gösteren yelloza çok öfkeliyim...Yazarak içimi dökeyim dedim..

Ana babalar..bebenizi şişirmeyin..Her daim haklı bulmayın..Varsa bir hatası anlatın ona..gerektiğinde özür dilemeyi öğretin..Öğretin ki ilerde hatası gösterildiğinde millete ana avrat dümdüz gitmesin..arkasından selektör atıldı diye adam bıçaklamasın. (Geçen sene ankara Cinnah'ta yol isteyenn Alman Elçiliği mensubu bir diplomat 4 yerinden bıçaklandı)
Kimi zaman hatalı olabileceğini öğretin ki durup bir bakmayı bilsin, hatası var mı bir düşünebilsin...Gerekiyorsa da pardon abi deyip yol verebilsin, dikiz aynasından el yordamı ile özür dilemesini bilsin..

Döktüm ortaya

2011-12-22T12:05:00.002+02:00

Zeynep kendinle ilgili 7 gerçeği dök ortaya demiş. Dökelim, dökelim emmee biraz zor bir iş bu...Ne yazsam, kendimi nasıl analiz etsem derken aklıma buna benzer bir dürtük/sobe/mim yazmış olduğum geldi..."Burada hazır yapılmışı var!" diyecektim ama o yazının daha çok annelik-bebe minvalinde olduğunu farkederek bu sefer farklı yönlerimi yazmaya çalışacağım...

- Kendimi hala 20 lerimde sanıyorum. En küçük yaş topluluğu 80 liler gibi geliyor bana mesela. Geçen 90 lıların üniversiteye gittiğini duyduğumda ağzım açık kaldı. Zaman tünelinde bir yerlerde sıkıştım kaldım sanki..

- Hissetmediğim yaşta da göstermiyorum sanırım. Yaşımı söyleyince şaşırıyorlar. Bunda kılık kıyafet, saç baş ve hal-gidişhat büyük rol oynuyor bence. Serdeki sporculuktan da kaynaklandığını düşündüğüm bir rahat giyinme, fazla allanıp pullanmama durumu, bir hanım hanımcık olamama durumu var ki bu da insanı daha "ufak" gösteriyor.
- Kimi zaman özeniyorum aslında "kadın kadın" akranlarıma. Bazen biraz kokoş olsaydım keşke diyorum, özeniyorum takıp takıştıran, fönlü saçlarını savura savura, kaldırımları topuk sesleriyle inlete inlete yürüyen kadınlara..Ama heyhat en basit kadınsal bakım unsurlarını (manikür misal!) bile şu ara yapamayan bir pasaklı kulum şu aralar.

- Hiç bir zaman planlı programlı, hep bir B planı olan bir tip olamadım..İşler ters gidince muhakkak paniklerim.

- Akıl vermeyi pek severim. Vakıf olduğum bir konuda konuşup, birilerine yol göstermeye bayılırım. İçimde ufak bir "öğreten adam" yatıyor galiba!

- Teknolojiye hiç kafam basmaz, yenilikleri hiç takip edemem, etmeye çalışsam da anlamam, analitik beynim sıfırdır!

- Hiç bir şekilde ellerimle müdahale etmeden kulaklarımı oynatabilir, dilimi burnuma değdirebilirim!! :)

İlk 3 madde biraz birbirinin açılımı gibi oldu, kaytarmış gibi gözükebilirim, neyse artık :)
Zeynep'e teşekkür edip pırasa saçlı kuzusunu öpüyorum..
Kimseyi mimlemiyorum, isteyen yazsın!

Nee? En uzun gece mii??

2011-12-21T17:11:00.002+02:00

Hay bin kunduz! Bileydim bu en uzun gece hadisesini, aşı için bugünü seçer miydim?! Bu gece mıçtık, işte o kadar!!

Aylin kız sağlık ocağını birbirine kattı..Daha bismillah tulumunu çıkarırken başlayan mızıklanma tartıya konarken hıçkırıklara dönüştü, boyu ölçülsün diye sedyeye yatırılırken "etinden et kopma" makamında devam eden ağlama aşı aşamasında tarif edemeyeceğim bir perdeye çıktı! Ama el insaf, 3 aşı da fazla değil mi birader? Ağızdan çocuk felcini de sayarsak 4 eder! Neden acaba bu 6. ayda bacaklar kevgire dönüyor? Yok mu başka bir formül? Tek şırıngaya birleştirseler mesela tüm sıvıları..

Sağlık ocakları artık çok hassas, acayip takip ediyorlar bebeleri. Arda zamanında yoktu böyle bir ilgi alaka. Dr takibine gittiğimiz özel hastane aşıları hatırlatır, bizde gider sağlık ocağında yaptırırdık o zaman. Şimdi hamilelikten itibaren acayip takip ediyor sağlık ocağı. Gerçi ben 38. haftamda işle ilgili bir rapor istemi için gittiğimde haberleri olmuştu gebeliğimden. Aile hekimimiz neden şimdiye kadar haber vermediğim konusunda biraz dokundurduktan sonra hemen takibe almıştı beni ve akabinde hemşireler sürekli arar olmuşlardı, malum doğum gecikmişti ve onlar da merak ediyorlardı. Sonrasında lohusalıkta bir kaç kez aradılar, süt nasıl, emzirme nasıl gidiyor diye sordular ve zaten hemen kilo kontrolleri ile aşılar başladı. Artık her ay, her aşı zamanı arıyor hemşiraanım. Hatta bu sefer, 6. ay aşılarını neredeyse 7. aya salladığımız için Ayla hemşiraanım ile bayağı bir telefon kankası olduk. Kadıncağız pes dedi en sonunda ve ultimatomu verdi: "Bu cumaya kadar lütfen getirin artık Aylin'i!!!"

Arda ile hiç yaşamadığımız bir hadise aşı sonrası ateş. 4. ay aşılarından sonra feci bir gece geçirdik...Bugün yapılan aşılarda 4. ayın bir kopyesi artı bonus olarak hepatit..Bu uzun gece nelere kadir göreceğiz bu akşam...

Sunny sunday

2011-12-18T23:59:00.001+02:00

Yoo, hiçde hava güneşli değildi bugün..
Ama eve gelen biri güneş gibi ısıttı içimizi..
1,5 haftadır içimi daraltan düşüncelere "kışt kışt" dedi..
Herkesin dediği gibi "herşeyde bir hayır vardır" dedirtti..

Mutluluğumun ismi bugün; "Mualla"!!

:)

Yeleğimi giyerim, cingıl bels söylerim...

2011-12-11T23:59:00.001+02:00

5 gündür düzenimiz allak bullak.
Hastalık ve bakıcının satışı aynı zamana denk gelmeseydi olmazdı zaten.

Salı akşamından beri Arda totisinin ateşi bugün ilk kez 39,5 lara dayanmadı.
Cüce 3.5 yıllık hayatının en ağır hastalığını geçiriyor.
Bugün geçmiştir artık diye boğazına bakayım dedim.
Gayet uslu "aaaaaaa" dedi ve gördüğüm manzara içimi kaldırdı.
Ey Beta, sen neymişsin be!!

Okula gidemediği için çarşambadan beri babaannede. Babası yanında her daim. 2 gece orda, 2 gece kendi evinde kaldı..Ama evdeki geceler zor geçti, sayıkladığı için, ilaç vakitlerinde ve ateşi olduğunda bağırdığı, ağladığı için Aylin uyandı, kaotik anlar yaşandı. Bir de zavallım inanılmaz horladığı için, sürekli ateş ölçtüğümüz için fena uykusuz kaldık. Bu akşam gene baba ile babaannede. Bir yandan evde olmaması kıza hastalık bulaşmasın diye işime geliyor ama diğer yandan inanılmaz özlüyorum...vede o ateşli ve bitkin hallerinde yanında olamadım diye acayip üzülüyorum!

Bugün ilk defa "çukutula" istedi..."Hah" dedik, "kendine geliyor"!
Nitekim ateş çok fırlamadı ve günlerdir ilk kez adam gibi bişeyler yedi...4 köfte!!!

Öte yandan yeni bir bakıcı gelicek yarın...Elif abla..mı..teyze mi..bilemedim...İlk bakışta içime sindi mi? Hmm sanırım çok değil...ama bakacağız...deneme haftası..umarım iyi olur...Ama nasıl gözümde büyüyor; alışmak, alıştırmak...izin alamadığım için anneleri her gün angaje etmek..Alışkanlıklarına çok bağlı olan biri olarak bu gibi değişimlar beni fena yapıyor...Yine ayaklarım egzama oldu..kaşıntıdan ölüyorum...

Neyse yelekli türk bebesinin ecnebi işi noel ağacıyla yakınlaşması ile bitirelim...

Alma mazlumun "ah"ını...Çok pis "AH" ettim, ona göre....

2011-12-08T16:45:00.005+02:00

Hani filimlerde olurya, güzel şeyler olur, keyifli anlar yaşanırken fonda da pek keyifli, mutlu şarkılar çalar..Sonra aniden kötü bir şey olduğu sırada, fonda çalan şarkı pikabın iğnesi pilağı cazorrt diye çizerek kesilir..İşte o hesap oldu...Şu zencefilli şekerlemeli evlerimizi yapmış, evimize getirmiş, ağacımızı kurmuş, ışıkları topları daha yeni asmıştık, tam zencefil evi ağacın altına yerleştirecekken, "amanda nasıl havaya girdik" diye şakıyacakken, bu gazla ev yapımı süs ve kartların başına oturacekken fondaki cingıl bels temalı (şu max fm de çalan güzellerden biri) şarkı cazorrt diye kesildi..

Arda'nın boğazda beta, bol ateş, artık şişmekten herhalde balon olmuş bir geniz eti...ve akşamın 22:00 ında bakıcıdan gelen "Başka iş buldum" telefonu..Fondaki müzik kesilmiş, sessizlik hakim olmuştur..Eldeki telefondan dıııt dıııt sesi yükselirken ağacın ışıkları tam gaz yanıp sönmeye devam etmektedir..

İşin en pis yanı yalanları farketmek..İstenen bazı izinlerin filan nasılda bugünleri hazırladığını farketmek..Aptal yerine konmak...İlk bakıcı bile -ki gidişi bayağı sıkıntılı olmuştu ve çok darılmıştım- bunu yapmamıştı. Birini bulana kadar beklemiş ve geleni 15 gün alıştırmıştı...

Sil baştan...bul, alıştır, güven....

Arda'ya dur bekleyelim diyene kadar oturup onunla şu evi yiyip bitirsem iyi hisseder miyimki kendimi??

Kafada uçuşanlardan bir demet

2011-12-01T16:38:00.001+02:00

Bu aralar kafada uçuşanlar...

--Uyku meselesine kılım. Büyüğün öğle uykuları bitecek mi? Nasıl bitecek? Hafta sonu uyumayan düdük hafta içi neden uyur? Kreşte dün yaşanan arıza yaşanmadan bu dönemi nasıl atlatırız? Geceleri ne zaman kendi kendine uyuyabilecek? Neden bu alışkanlığı kazandıramadık? Kazık kadar olana dek yanında kıvrılacak mıyız? Ya kız? Onda da aynı yolda ilerlemiyor muyuz? Bir 3-4 yıl daha çekilir mi bu iş? Acaba emzik almasından cesaretle atıp yatağına gitsem mi? Mi? mi? mi??? Poff!

--Yemek meslesine kısmen kılım..Oğlan bayağı yer oldu. Değişik şeyleri yani..Okulda çoktan açılmıştı yeni tatlara ama evde maksat kıltoşluk olsun, diretiyordu...Ammavelakin aştık! Evde de kereviz, patlıcan, kurufasülye ve salata yemişliği oldu son zamanlarda. Kuzenine gittiğinde ise karnıbahar yemiş geçen gün. Seçenek sunmak çok işe yarıyor bu arada. Kereviz günü pırasa da vardı. Hangisi dedim, hiç tereddütsüz kereviz dedi ve oturdu yedi, kendi seçimi olduğu için vızıklanamadı. Fakat 3,5 yılda geldiğimiz bu noktaya diğer zat ile gelebilmek için bir 3,5 sene daha mı var sorusu ve kızın kaşıklara karşı ağız büzmedeki harika becerisi hafiften kıllandırıyor beni.

--Türkiye' nin gündeminden midemin bulandığını hissediyorum..Siyasi, sosyal herşey..Şu işim gereği gazetelere boğuldum ya, gün içinde gerçekten boğuluyormuşum gibi geliyor. Bir tane bile yüz güldüren bi b.k olmaz mı kardeşim? Şööyle İsveç, Finlandiya filan gibi yerlerde, olaysız bir memlekette yaşamak istiyorum!

--Uzaklar demişken...Çok özledim seyahat etmeyi. "Yurtdışım geldi" yani. İtalya'yı özledim çok. 2007 de gitmişim en son. Çok olmuş. Gidip kendimi yemeğe, şaraba, kahveye, cornettoya vurasım var. Anıları tazeleyesim, eski rutinleri törenle tekrar edesim var...Aslında aralık ayında en güzel Almanya oluyor, en güzel noel marketleri orda ve Avusturya'da...En iyisi aralıkta bir hafta gitmek diyeceğim ama güleyim bu isteğime bir tarafımla bari "Hohohoooo!"

--Yılın en sevdiğim zamanı geliyor. Arda çok heyecanlı bu sefer, "Ne zaman evimizi süslicez anneciiim?" diye en ballı şekliyle soruyor arada.

--Hiç dizi seyretmiyorum, ilk ve son dizim "Bir bulut olsam" idi. Çok da severek izlemiştim. Konusu, müzikleri, oyunculukları ve hızlı gitmesi sürüklemişti beni. Evet hızlılık bence türk dizilerinin en sıkıntılı yanı..Uzayan sahneler ve sünen konular beni deli ediyor. Neyse diyecektim ki..seyretmiyorum hiç dizi mizi...ama Keşanlı Ali Destanı" nı seyretmek istiyorum. Lisede kendi çapımızda oynamıştık, belki ondandır çok severim eseri. Fakat 20:00 de başlayan bir dizi için hiç şansım yok!

--Haftasonları inanılmaz bir tempoda geçiyor. Hafta içi Fatoş Hanım'a bol bol kıyak geçen Aylin hanım kızımız hafta sonu sadece minik şekerlemelerle idare ediyor, ev darmadağın oluyor, Arda haklı olarak ultra ilgi bekliyor ve evden çıkışlarımız bir felaket oluyor..Bu arada farkettimki tek dinlendiğim anlar evden cozutarak çıktıktan yada kendimizi kapı dışarı attıktan sonra diyeyim, gideceğimiz yere kadar arabada geçirdiğimiz süre...Koltuğa oturduğumuz an ağrıyan belimi gerdiriyorum, ayak bileklerim sööyle bir döndürüp, koltuğa gömülüyorum ve mel mel dışarı bakıyorum...saaddet! :)

--Arda hayatımıza girdiğinden beri komik birşey yaşıyorum bu arada..Eş dostla birlikteyken, yemek yenilirken özellikle, sofrada konuşulan konuları hiç takip edemiyordum..Ya başı ya kıçı kaçıyordu. Şimdilerde hem baş hem kıç kaçar oldu. Neyse her seferinde "Hmm, bu konu önemli, öğrenmeliyim" yada "Ay acaba bu noktaya nasıl geldiler?" diyerek konuyu kafama yazıyorum ve "Yatarken Memo'ya soriim muhakkak" diyorum ve fakat her zaman unutuyorum o kafama not ettiklerimi...Pek geri kalıyorum dost meclislerinde dönen muhabbetlerden..Size de oluyor mu?

--Evimizin dekorasyonuna taktım bunca iş arasında..Her yerini, her şeyini değiştirmek istiyorum..Hatta külliyen taşınmak istiyorum ama cesaret edemiyorum..Zaten cesaret etsemde hem taşınmanın hem de yeniden ev yapmanın ne kadar masraflı olduğundan pekala haberim olduğu için hemen def ediyorum bu düşünceleri kafamdan ama eve uyuz olmaya da devam ediyorum..

--Hormonlarım yine lohusalık ve gebelikteki gibi bu aralar, niyeyse?..Dün akşam Arda ile Cars'ı seyrederken Şimşek'in Kral'ı iterek yarışı bitirttiği sahnede ağladım!! Bu arada filmi de ne kadar bölük pörçük seyrettiğimi farkettim. Sanırım hep o "çisfilim" anlarını ev toplama veya yemek yapma fırsatı olarak kullanmışım!! :)

Bu kadar şimdilik...Arda'yı almaya kreşe gideceğim...Beni görünce çıldırıyor sevinçten :)
Bu akşam bizde pizza, şarap, salata ve akabinde yılbaşı ağacını kurmaca var...Biraz iyi hissedelim dimi ama??

Başlık mı? Bilemedim valla ne olsun?

2011-11-30T15:07:00.002+02:00

Sanırım Tanrı beni kaka ile sınıyor..
Herhalde bir gün kendi kendine dediki: "Ben şu kızı çocuk kakası ile sınayayım bir hele..!"

"İlk bebesi ilk başlarda yesin, içsin, güzel sıçsın ammavelakin 2 yaşına gelince yemek seçmeye başlasın, kuru kakalar yapsın, canı acıdığı için tutmaya başlasın, tuttukça iyice kabız olsun, kabız oldukça daha da tutsun, 10 gün yapamadığı olsun, ailecek buhran geçirsinler, sonunda kendilerini çocuk cerrahına atsınlar...Bir ilaç kullansınlar, basbayağı sıvı vazelin, neredeyse 1 yıla yaklaşsınlar, velet bezi attığı halde kaka mevzuunda hala problemleri olsun, zavallı çocuğun kakası olmadığı günler poposundan ilaç sızsın...Sonra bu kız ikinciyi kucağına alsın, bebek güzel güzel kaka yaparken daha ek gıdalara "tatma aşamasında" başlarken kabız olsun, gözleri faltaşı edecek kıvamda ve büyüklükte kakalar yapsın, ağlaya ağlaya, bağıra çağıra, hatta bu kakaları yaparken fissürler oluşsun, yine soluğu doktorda alsınlar, yine bir ilaç verilsin, doktor "bazı bebeklerin barsakları ek gıdaları reddeder, karşı çıkar, kısaca dengesi bozulup kafayı yer" desin, bu kız da hepten kafayı yesin..." diye bir plan yaptı sanırım...

Evet, evet...kaka ile sınanıyorum ben...

Kim özgür çocuklar yetiştirmek ister?

2011-11-18T14:21:00.002+02:00

Nadide okulumuzda eğitimci sertifika programı başlıyor. Hem de bu 3. dönemmiş. Montessori sistemine ilgi duyan, eğitimci olmak isteyen kişiler, kaçırmayın!!! Yani bizim okul diye demiyorum ama harika bir fırsat bence ;)

3. Dönem Montessori Eğitimci Eğitimi Sertifika Programı

Binbir Çiçek Çocuklar Evi (Montessori Önokul) ve Binbir Çiçek Vakfı tarafından düzenlenen “3.Dönem Montessori Yöntemi – Eğitimci Yetiştirme Kursu” (Temel Düzey) 3- 4 Aralık 2011 (Cumartesi –Pazar) tarihinde başlayacaktır.

Eğitimler Ankara’da Binbir Çiçek Çocuklar Evi Montessori Önokulunda tam donanımlı bir Montessori sınıfıda yapılacaktır. Eğitim süresi 150 saat olup eğitim sonunda tüm gereklilikleri yerine getiren katılımcılara Milli Eğitim Bakanlığı (MEB) onaylı sertifika verilecektir. Eğitim takvimi aşağıda yer almaktadır. Program okul öncesinde alternatif eğitime ilgi duyan ve en az lise mezunu olan herkese açıktır. İlgilenenlerin detaylarla ilgili bilgi ve kayıt için 0 312 448 18 18 numaralı telefondan Hilal Öktem ile iletişime geçmeleri gerekmektedir.

Eğitim Tarihleri:

1. Hafta 3 - 4 Aralık 2011
2. Hafta 17 – 18 Aralık 2011
3. Hafta 14 – 15 Ocak 2012
4. Hafta 28 -29 Ocak 2012
5. Hafta 11 – 12 Şubat 2012
6. Hafta 25 – 26 Şubat 2012
7. Hafta 10 – 11 Mart 2012
8. Hafta 24 – 25 Mart 2012
9. Hafta 14 – 15 Nisan 2012
10. Hafta 28 – 29 Nisan 2012
11. Hafta 12 -13 Mayıs 2012

Bu arada, bu pazar da Iraz' ın semineri var. "2 yaş sendromu ..ve 3..ve 4..."
Ne kadar önemli ve yararlı bir konu değil mi? İnşallah bebeleri satabilirsem gideceğim, çok istiyorum. Hem Başak' ın bayıldığım tabiri ile "lanet 3 yaş"ı özümsemeye ihtiyacım var hem de 2 yaş geçti diyemeyeceğim zira evde 2 yaş olacak başka bir cüce yetişiyor!! :)

"Becerik" meselesi

2011-11-15T00:03:00.002+02:00

Çok becerikli bir ananın pek beceriksiz bir kızıyım ben... Alamamışım annemdeki o "becerik" genlerinden bir tutam maalesef..
Mesela annem acayip güzel yemek yapar, eş dost bayılır "Ayça'nın yemeklerine". Sadece güzel yapmaz, mutfak üzerine okur; eskiyi, osmanlıyı, ecnebiyi, anıları, günlükleri. Sonra oturur dener, üzerine yorumunu katar, harikalar yaratır.Yada uydurur, acayip leziz birşey çıkarır ortaya. Hiç bir şeyi atmaz, kıyamaz; "Benim annanem, babaannem bana küçükken kıtlığı anlattılar" der, 1 tutam maydonoz, 1 parça ekmek, dibinde kalmış 2 parmak süt kreması. Hiç ama hiç birşeyi atmaz, ille bir işe yaratır. Onu katar, bunu çırpar ortaya birşey çıkarır o bir işe yaramayacaklardan. Sonracığıma reçel-marmelat üretiminde üzerine kimseyi tanımam. Her pazar gittiğimde bir kavanoz marmelat araklar, öyle dönerim muhakkak. Kurabiye ise hiç eksik olmazdı bizim evimizden. Beraber otururken az kurabiye kavgası yapmazdık abimle. Hep ilk piştiği gün biterdi ve biz son bir iki kurabiye için dalaşırdık...

Aşçılık konusunda zırnık benzemediğimi söylemeliyim kendisine...Çocuklar doğmadan önce daha çok yemek yapıyordum, ama her zaman zevkle değil...Çocuklardan sonra zaten iyice eziyete döndü...Misafir olunca güzel sofralar hazırlamışlığım da vardır ama ne bileyim öyle bir mutfak aşkı hiç duymadım...Eş dost gelecekse terasta oturmanın dayanılmaz hafifliği ile mangal+salata en büyük kurtarıcı bizde...Velhasıl mümkünse pişirilsin, ben oturup yiyeyim...Hayal gücüm kısıtlıdır zaten, deneysel mutfak kimya laboratuarı gibi bir tablo çizer gözümde...

Mutfağı bırakalım, gelelim biçki dikişe, elbecerisine..Şu alttaki fotolara iyice bir bakın...Fotolar ne denli net, ışığı nasıl ayarlamışım bilmiyorum, tabii ki gerçeğine bakmak gibi olmaz ama şu düğme bile dikmeyi becermeyen kulun nasılda bir gıdım becerik alamadığına dair kanıt işte!! Kursa mursa gitmeden patchwork öğrenip bana, yeğenime yorganlar yapan annecağızımın Arda Totisi için ürettiği yorgan-oyun örtüsü. Bilen bilir bu patchwork işinde şablon filan olur..Bunda şablon mablon yok..sadece hayal gücü ve el becerisi...Bu arada örtü şu sıralar Aylin hanımın en favori debelenme yeri oldu...Bayılıyor arabanın tekerini parmaklamaya, ineklere tavuklara bakmaya :)

Neyse, netice itibarı ile hamaratlık hususunda annemden genetik miras olarak bir gram alamamışım..Bazen düşünüyorum da marmelat pişiren, nefis yemekler yapan, her daim kurabiyesi hazır olan bir anne olamayacağım benim veletlerin gözünde..Annemin tabiri ile "Beş dakkada beşiktaş" usulü 1 kek, 1 tepsi börek, en kolayından kurabiyeler yapıp sunan bir anne yerine, Livayı arayıp sipariş veren bir anne olacağım...Haa sökük dikmek gerekince ne yapacağım onu bilemiyorum...Şimdilik çaktırmadan Fatoş Hanıma havale ediyorum, yada pazarları ana evine götürüyorum :)

Kıssadan hisse: Anne, alt katımız satılık...Boşverseniz şu Ümitköy'ü de, geliverseniz şehre, kuzucuklarınızın yakınına..ha???

ağacın altında ARda ve "lülü"sü )

İhmal mi, olacağı mı vardı?

2011-11-12T01:25:00.001+02:00

Arda ilk defa geçen sene bu aralar antibiyotik kullanmıştı, yani 2.5 yaşına az kala. Hafif bir grip geçirirken bir anda kulak ağrısı tutmuş, doktor "otit" demiş ve ilk antibiyotiğini kullanmıştı. Sonrasında, otit yüzünden mi yoksa zaten dönemsel olarak başlayacak mıydı bilemiyorum ama burun tıkanıklığı, ağızdan nefes alması, geceleri horlaması başlamış, tüm kış sürmüştü. Mart ayında kreşe başlaması ile virutik hastalıkları artmış, geniz akıntısı hiç durmaz olmuştu. Çocuk doktorumuz geniz eti teşhisi koymak için beklemek gerektiğini, eğer yazı da bu şekilde geçirirsek KBB ye baktırmamız gerektiğini öğütlemişti. Haziran-Ağustos arasını bayağı bir rahat geçirince hafiflemiş, Eylül de yeniden aynı şikayetler başlayınca çok üstünde durmamıştık..Nasıl olsa virütik hastalıklar tetikliyordu, kalıcı bir sorun değildi...

Annemin "Şu çocuğu bir KBB ye gösterin" serzenişlerini de pek sallamamış ,"nasılolsa yazı iyi geçirdik" savının arkasına saklanmıştık. Fakat bir yandan da bu kalitesiz uyku, 80 lik dede gibi "hooorrrkk" diye nefes alıp sıçramaları canımı iyice sıkmaya başlamıştı. Bu uyuz halimizden uyanıp da bugün kendimizi Doktor Demir Abi'nin kollarına atmamızı ise okulumuz doktoru Mete Bey sağladı. Perşembe günkü tarama sonrasında beni arayıp kulakta sıvı birikmesi ve kızarıklık gördüğünü söyledi....

Hiç ummuyordum Demir'in ağzından şu cümlelerin döküleceğini;

"İki kulakta da sıvı birikmesi var, yoğun ve yapışkan bir kıvamda, işitmesi %20 civarında azalmış olabilir, geniz eti de büyük ve sıkıntı yaratıyor, zaten bu yüzden sıvı birikmesi oluyor, önlemimizi almazsak sıvı çoğalır ve ileri derecede duyma kaybına sebep olur......"

Tabiiki gayet profesyonel anlattı bu dediklerimi, böyle cin ali kıvamında değil...Arada bir dolu aklımda tutamadığım detaylar ile "nasıl oluyor da oluyor" kıvamında herşeyi anlattı ama zaten pek aklımda tutamam doktor konuşmalarını, bir de bu sefer, dedim ya beklemiyordum, dumur olmuşum, kafa gidik, hiç bir şey tutamadım aklımda.

10 gün antibiyotik ve 7 gün eşzamanlı otrivine ile tedaviyi deneyeceğiz, ama işe yaramaz ise -ki pek sanmıyorum ama yine de denemek istiyorum dedi Demir- işte o zaman ameliyat olacak Arda Totisi. Geniz eti alınacak vede kulaklara tüpçükler takılacak. Ben en çok bu tüplere takıldım. Daha duyar duymaz gözlerim doldu. Nedense kulak tüpü denince şu duyma için dışarı takılan korkunç tüpler geliyor aklıma...Biliyorum değil, "Hani mutfak pencerelerinde havalandırma için minicik delikler olur ya, onun gibi bir havalandırma boşluğu olacak" dedi Demir. Kendi kendine de atıcakmış vücut...Ne bileyim, yine de çok huzursuz oldum.

En çok "Acaba ihmalimiz var mı? Annemi dinlemedik, zamanında gelmedik" cümleleri vicdanımı, kalbimi sıktı, daralttı. Demir'e de sürekli bunu sorduk. Acaba daha önce gelsek sıvı birikmesi olmaz mıydı? İhmalimiz mi bu kadar ilerletti vs.. Demir her ne kadar "Hayır, olacağına varmış diyelim" dediyse de tatmin olmadım..Keşke geçen kış götürseydik diye diye içimi yedim...

Umarım ilaç tedavisi işe yarar...şimdilik tek temennim bu...Bir de...acaba hakikaten duymadığı için mi sürekli televizyonun dibine giriyor acaba?? :(

durum vaziyet

2011-11-01T16:37:00.001+02:00

An itibarı ile ana toti nin fiziksel vaziyeti gözler önüne serile..

-Bakışların anlamını yitirmesine sebep olacak kadar düzensiz uzamış kaşlar,
-Tepede toplanmaktan iz yapmış saç güruhu,
-13 yaş civarında seyreden ortaokul ergeninin terlemiş bıyıklarından hallice dudak üstü tüyü,
-Uzun zamandır maniküre gidilemediği için etleri tırtıklanmış, tırnakları kırılmış, yüzük bile takılamaz vaziyette eller,
-Kocanınkilerle yarışabilecek uzunlukta bacak kılları...

Tiksincim....

Serbis

2011-10-31T00:22:00.002+02:00

Hani düdük Caillou' nun bir bölümü vardı..Keltoş cüce okul otobüsüne binmek istiyordu ama yaşı tutmuyordu, biraz mızıklanınca servis şöförü "bir soralım bakalım" diyordu, Caillou'ya sabretmesini söylüyorlardı, o da oturup otobüsün resmini çiziyordu, heyecanla bekliyordu ve ertesi sabah şöför "atla bakalım" deyince havalara uçup servisle bir tur atıyordu..Vee mutlu son..

Benzer bir durum yaşıyoruz..

Tek fark Arda efendi mızıklanmak yerine, feci bir yaygara kopartmış, istediğini alamayınca böğürmek ve kendini yerlere atmak sureti ile güzel bir temsil oynamış...Cuma günü okul çıkışında..Aslında ne zamandır istiyor "Şelom (Şenol) Bey'in serbisi" ne binmeyi. Bir kez bana denk gelmişti, sakince sormuştu ama mümkün olmamıştı, kendisi de çok üstelememişti.. Ben yoktum Cuma, Memo almaya gittiğinde olanlar olmuş...Babasına "Ben senin arabandan sıkıldım" demiş bir de..!

Hilal Hanım ve Mehmet pazartesi günü eve serbisle dönmesine karar verip, müjdeyi vermişler..

Yarın saat 5:15 de hırkamı omuzlarıma atmış, apartmanın önünde serbis yolu bekliyor olacağım..Bakalım bu tur nefsini köreltecek mi yoksa dahada coşup "Bi dahaaa" diye kopacak mı yeniden?

Not: Bugün ağaç diktik okulumuzun organizasyonu ile..Çok soğuktu ama çok keyifliydi. Biz her zamanki gibi verilen saatten yaklaşık 40 dakika geç gittiysekde bize de bir fidan bulundu! Totilerin fidanı oyun parkının hemen köşesinde bulunmaktadır..Seneye gidip hal ve gidişhat notunu vereceğim :)

Not2: İlk 2 fotodaki tatlı cücenin adı Mina. Arda'nın okuldaki son dönem favori arkadaşı :)

5. ay biterken

2011-10-29T23:59:00.002+03:00

Aylin'in gelişimlerini buraya hiç not etmediğimi farkettim. İkinci bebe ya, burda da nasibini aldı yavrucak..Öööyle kendi kendine büyürken anası blogda bile kendinden pek bahsetmiyor. 3. çocuk olsa, figürandan hallice olacak demekki...

Bugün tam 5 aylık oldu Aylin kız. Büyüdüğünün hakkını verircesinede son iki gündür yer hareketleri serisinde ilerleme kaydederek tırtıl gidişinde popoyu havaya dikip, dizler üzerinde anlık duruşlar sergileyerek emekleme sinyallerini verdi. Bu yer hareketleri becerilerinde sanırım Arda' ya göre daha hızlı gidiyor. Sanırım diyorum çünkü pek hatırlamıyorum Arda ne şekilde ilerlemişti bu hususta. Tek hatırladığım 7 aylık emeklediği. Bakalım Aylin kız ne zaman emekleyecek, daha mı erken yoksa hemen hemen aynı mı..Yanlız oturma konusunda galiba Arda daha hevesliydi. Tam 6 aylıkken desteksiz ve gayet löpçük gibi oturuyordu halının ortasında. Aylin daha 1 aya oturamazmış gibi geliyor, pek titrek ve nazenin geliyor gözüme..bilemedim..

Son 1 ayımız ama özellikle de son 15 gün beslenme konusunda biraz sıkıntılı geçti. İlk 2 ay gayet iyi emen ve düzenli ve yeterli kilo alan cüce, 3 ayda biraz su koydu ve ite kaka ortalamanın biraz altında kilo ile kapattı ayı. Çok dert etmedik ancak 4. ay gözle görülür bir iştah eksikliği yaşamaya başladı. Meme seansları ağlayarak kesilmeye, kısa sürmeye, biberon ise kıl olunan bir objeye dönüşmeye başladı. Ardarda gelen 2 şiddetli öksürüklü virütik hastalık da iyice limon sıkınca durum benim için can sıkıcı bir hal almaya başladı. Doktorumuz tepkilerini, motor gelişimini, keyfini oldukça yerinde bulduğu için rahat olsa da ana yüreği işte, bütün etraftaki bebeler semiz ve boğumlarda zengin olunca insan ister istemez içleniyor Kate Moss'un bebekliğine benzeyen bebesine bakıp..Hayır, acaba diyorum annem çok mu sinyal gönderdi evrene acaba ben de bebekliğimde onun canını çokça sıkarken? Durum öyle ise ve bana benzeyen bebe isabet etti ise şansıma...s.çtık demektir zira ben ortakulda düzelmişim..pehh! Neyse, diyorum ya 2. bebede metanet tam gaz gidiyor. Yeni yeni başladığımız ek gıdadan ümitliyim. Doktorun "Belki de kaşıkla beslenmeyi sevecek çocuk, her bebek emmeyi sevmez" lafı dolaşıyor beynimde...Hadi hayırlısı..

İnsanları çok iyi tanıyor ve ayırt ediyor. Fazla görmediği insanları yabancılıyor, sanırım beyaz saçlı ve gözlüklü insanlardan biraz korkuyor. En favori kişisi ise Arda. Her durumda, zırlarken bile onu gördüğü an yüzünde güller açıyor!

Uyku ise ilk 3 aydaki şaaşalı halinden orta şeker bir kıvama geldi, geceleri uyurgezer, halusinasyon kıvamındaki kalkmalarım başladı..Hay bin kunduz! Arda' da cicim ayları daha uzun sürmüştü, 6. ayda başlamıştı beni maymun etmeye..Bu düdük 4. ayda başladı hünerlerini göstermeye...

Gerisi bildik şeyler..sürüne sürüne, döne döne ilerlemeler hatta acayip noktalara gitmeler, ayaklarını tutmaya kemirmeye çalışmalar, küvette çaf çaf suyu dövmeler, hatta karada da her zemini vurarak analiz etmeler, gülücükler, kahkahalar, sinirlenince ağzı büze büze söylenmeler...

32 diş gülmek için 32 tane dişe sahip olmak gerekir mi?

2011-10-18T21:27:00.000+03:00

Hayır gerekmez!!! :)

2011-10-14T13:26:00.001+03:00

Yeni işim gerektirdiği için gazete okur oldum. İçim kalka kalka..Ne güzel bırakmıştım dünyadan haberdar olmayı..

Bu sabah yine alt üst oldum..

Kıbrıs'ta askerliğini yapan ve terhisine 1 hafta kalan er Uğur Kantar içtimaya geç kaldığı için Ceza aldı, "disko" ya kapatıldı ve öldürülesiye dövüldü. 2.5 ay komada kalan er önceki akşam öldü.

Yanında Uğur' un fotoğrafı var. Anne-babasını düşünüyorum fotoğrafa bakarken, şu bizim de geçtiğimiz yollardan geçerkenki hallerini..Koyunlarına sokup uyudukları, komik hallerine güldükleri, kakasını, yemesini, uykusunu dert ettikleri günlerini..Babasının oğluyla güreş tututğu anları, annesinin altını değiştirirken ayaklarını öpüp kokladığı anları..Her zaman yaptığım gibi empati kuruyorum, yerlerine koyuyorum kendimi..Arda' yı düşünüyorum...Deli oluyorum!

Sahi..Bilal' in sakatlığı neydi, çürüğe çıkmıştı değil mi?

İleride düzen ne olur bilinmez..Ama Arda' nın askerlik yapmaması için elimden geleni yapacağım...Vicdani redçi olursa en yakın destekçisi de ben olacağım...

Zaten böyle düşünüyordum, bugün haber ile yeniden hatırladım..o kadar...hissiyat budur...kendime not..hatırlatma..ne ise...

2. bebe nasıl büyür?

2011-10-11T23:45:00.004+03:00

Valla ikinci bebe fazla takılmadan büyür.
Alın hemen yakın bir örnek size, katı gıdaya geçişten:

Sene 2008
Arda katı gıdaya geçerken çok heyecanlanmıştım. Doktorumuz bayağı ayrıntılı anlatmıştı. Neyi, nasıl, ne zaman, ne miktarda vereceğimizi. Bir dolu soru sormuştum, hazırlık yapmıştım. İlk iş gün belirlenmişti..O sabah taze yoğurt mayalanmıştı, akşam iş dönüşü, bizde kalmakta olan annem ve Mehmet yanımda olmak suretiyle steril edilmiş bir kaşıkla ilk yoğurt kümesi "haaam" yapılarak törenle Arda Totisi' nin ağzına götürülmüştü.

Gelelim bugüne:

4. ay kontrolünde Emel Hanım ufak ufak tattırmaya başlatın dedi. Doyumluk değil, tadımlık. Başka birşey demedi, biz de sormadık. Tamam dedik..Unuttuk gitti..Acelesi yoktu zaten. Arada bir niyetlendim, ya yoğurt yoktu evde, yada eskimişti. Dün akşam bir havuç soyduk koyduk önüne, kemirdi, yaladı, fırlattı attı. Bu akşam sofrada "Simoli" nin sabah getirdiği taze AOÇ yoğurdu olduğunu hatırladım. Aylin de bizle oturuyordu. Hadi dedim, tattıralım. Aldım bir kaşık çekmeceden, götürdüm ağzına. Şlap şlop yalandı. Kendi yemeğime döndüğüm her an ağladı. :)

Ne tören, ne mayalanmış yoğurt, ne sterilize edilmiş kaşık...oldu da bitti maşallah!

Yoğurt mayalar mıyım..? Bilemiyorum..zaten pek tutturamıyordum :)

Son gün

2011-09-30T18:15:00.003+03:00

Bugün Aylin'le başbaşa geçirdiğimiz son gün. Evdeki son iş günüm. Pazartesi işbaşı. 5 ay sonra pek zor geliyor. İş dönüşü aynı anda 2 cüceye sevgi ve ilgi vermek, yemek hazırlamak, yemek-yedirmek, uyutmak, uyumak, bu arada kendime vakit ayırmak (yok canım, sadece evi toparlayıp, süt sağmak!) tüm bunları birkaç saate sığdırmaya çalışmak şu an çok zor geliyor, gözümde büyüyor, bildiğin içimi karartıyor!

Kendimi hiç hazır hissetmiyorum :(

Bir de yeni bir bölüme başlıyorum. Hani bir sınava girmiştim hamileyken..Daha iyi bir kontrat için. İşte o bölümde başıma gelmesini istemediğim bir iş vardı. Bugün itibarı ile o işin de bana devredildiğini duydum...

Hava puslu, karanlık, yağdı yağacak..Aslında en sevdiğim havadır bu benim. Hep derim; Londra'da yaşamalıymışım ben diye..Fakat bugün bu hava da dokundu bana..Moralimi iyice aşağı çekti..Pazartesiyi ve bana "kalan" işi düşünürken yüklendiğim stresi iyice artırdı sanki..

Aylin kız ve ben nezleyiz..Çok zor uyuyor, baştaki nezle öksürüğe çevirdi. Çaresiz, öksürerek uyumaya çalışmasını seyrediyorum...

.
.
.

Ben postu bitirene kadar güneş açtı...Hava serin ama güneşli. Arda düştü aklıma, okulu aradım. Bahçede kum havuzunun yanında Mira ve Yunus ile taş oynuyorlarmış. Kendilerini toza ve toprağa buluyorlar demek daha doğru olur sanırım. :)

Onları düşünmek ve içeri sızan güneşi görmek birazcık olsun içimi açtı...Umarım güneşli bir pazartesi, huzurlu bir başlangıç olur...

4. ayda saç dökülmesi

2011-09-27T00:20:00.001+03:00

Yine 4. ay, yine avuç avuç saç döküyorum.

Arda 3. ayı bitirdikten hemen sonra aniden başlamış, deli gibi saç dökmüş, 1-2 ay içerisinde normale dönmüştüm.

O zaman peşpeşe doğurduğumuz arkadaşlarım da aynı dönemde saç döktüklerini söylemişlerdi.

Genelde 3. ay bitince başlıyor.

Belki vücutta bir şey eksiliyor, belki emzirmeye bağlı olarak belli bazı hormonlarda değişiklik oluyor..Neyse ne..

Ama herkesde mi aynı dönem oluyor bu iş?

Geçen gün Fatoş Hanım'la konuşurken, "Aylin'in seni tanımaya başladığı dönem bu..O zamana denk gelir derler" dedi.

Demekki dedim içimden; bu 4. ay meselesi doğru, üzerine hemen bir şehir efsanesi kondurulduğuna göre (Mide kaynamasının bebeğin saçlanması ile bağdaştırılması gibi) genelde belli bir dönemde görülüyor çoğu kadında.

Sizin de böyle dönemsel saç dökmeniz oldu mu? 4. aya mı tekabül etti? Ne kadar sürdü? Ama asıl en önemli sorum: Acaba vitamin veya başka bişey takviyesi ile bunu durdurmayı başaran oldu mu?????

Aradaki farkı bulun!

2011-09-26T10:56:00.001+03:00

Önce/Sonra fotoları gibi...

Geçen fotograf arşivinde gezinirken bu "çıtır" fotomla karşılaştım. Daha 1 yıllık evliyiz, İtalya'da bir arkadaşımızın düğünündeyiz, sanırım 63 kilo civarındayım (evlendikten sonra kilolanmış halim bu vede..!) gencim, tazeciğim, inceciğim...

Sonra fotosunda, malum..2 bebeli haller..+12 kg., inekten hallice memeler, mor halkalar, küçülmüş gözler vesaire...

Tez o halime dönesim var..Hadi selüliti, çatlağı, göbeği geçtimde...O surattaki yorgun ifade, gözlerdeki çökük bakış...ne zaman biter acep? Döner mi eski canlı kanlı haline?

Doğum hikayemiz; Aylin' in gelişi.

2011-09-15T23:14:00.000+03:00

Aylin kız 3,5 aylık oldu anca bitirebildim..Biraz uzunca oldu, buyrunuz:

İlk bebeğimiz Arda'yı 15 Haziran 2008 de kucağımıza almıştık. Doğuma yoga yaparak, yüzerek ve lamaze kursuna katılarak hazırlanmıştım. Müdahaleli bir normal doğum yapmış, hikayesini de burada anlatmıştım.

Arda doğduğunda suratıma yumruk yemiş gibi olmuştum. Lohusalık zor geçmiş, meme ucu yaraları, emzirme konusundaki septik halim ve sürekli yanaklarımdan süzülen yaşlarla tam bir depresif yeni anne görüntüsü çizmiştim. O zaman karar vermiştim; Arda ilk ve son çocuğumuz olacaktı, bir daha bu sıkıntıları yaşayamazdım. Nokta!

Bizim cüce 1 yaşını devirdiğinde, o zor zamanları çoktan unutmuş olan ben, içten içe yeni bir bebek hayali kurmaya başlamıştım. Tabii ki daha erkendi ama işte herkesin dediği gibi sıkıntılar çabuk unutuluyordu ve yeniden istek geliyordu bünyeye :)

Hamile olduğumu bayram tatilinde, Çeşme' de öğrendik. 2010' un Eylül başıydı.. Pek de planlı sayılmazdı bu gebelik, evet ikinci bebek fikri arada bir yokluyordu bizi, kendimiz gibi Arda da kardeşle büyüsün diyorduk ama henüz düşünme taşınma aşamasındaydık ve ben açıkcası daha yeni yeni kendime geliyordum. Memeyi bırakalı daha 4 ay olmuştu, tam keyif çatma zamanım gelmişti, "Seneye inşallah" diyorduk...Reglin gecikmesini önce hava değişimine, sonrada kim bilir belki yeniden oluşan yumurtalık kistlerime yormuştum ki......bir sabah çift çizgiyi gördük!!

Tatil dönüşü hemen kan testi yaptırdm, prediktöre pek güvenmiyordum ama Beta HcG nin tavana vurmuş hali şüpheye meydan bırakmadı. Derhal doktora gitmeliydim; kime gitsek diye aranırken yolumuz Aslı Hanım' la kesişti. İlk muayenede kese göründü, ertesi hafta da kalp atışları...

Ruh halim biraz dengesizdi ilk aylar..Hem biraz hazırlıksız yakalanmış olmak, hem filmi yeniden başa sarıyor olmak biraz garipti ama yine çok rahat bir hamilelik geçirdim, ne bulantı ne kusma, sadece ilk 3 ay uyku hali o kadar. Ruh halim de 4. ay civarı düzelince ve hamileliği iyice kabullenince pek keyifli bir dönem başlamış oldu..İlk hamilelikteki gibi okuyup araştırmadım, akışına bıraktım...İş güç, Arda derken uçtu gitti 9 ay!

Son haftalara kadar yogaya gittim yine..Bu sefer fazla yüzemedim. Çalışıyordum ve akşamları evde Arda ile olmak istiyordum, o yüzden havuza pek gidemedim ama zaten bize yetecek kadar yüzmüştük biz! Hamileliği öğrendiğimizde, "Ne zaman oldu bu yahu?" diye didiklenirken ortaya çıktı ki meğer ben karnımda minicik bir embriyon (belkide zigot!) ile maratona katılmış, Çanakkale boğazını geçmişim, hem de yaş grubumda birinci olup, altın madalya takmışım boynuma!! Bu çok hoş bir detay oldu bence hamileliğime dair... Bir de Aslı Hanım' ın izniyle Ekim sonunda yapılan Atatürk kupasında takımımla bayrak yarışlarına katıldım. Henüz 11 haftalık hamileydim, doktorumun uyarısı ve biraz da tırsmam ile çok efor sarfetmeden yüzdüm ama yine de iyi dereceler yaptım ve en azından takımımı yanlız bırakmamış oldum.

35. haftada Aslı Hanım ile doğum üzerine konuştuk. Daha önceden de konuşmuştuk tabii, vajinal doğum hatta mümkün mertebe müdahalesiz doğum istediğimizi belirtmiştim. Ancak bu sefer elimizde bir liste ile gittik kendisine ve uzun uzun doğum tercihlerimizden bahsettik.

Veee..beklemeye koyulduk..19 Mayıs beklenen tarih, ama içime 17 Mayıs doğuyor..Herkes başka bir tarih atıyor kafadan, bakalım hangisi tutacak?? Hadi bakalım..!

16 Mayıs pazartesi günü (39+4) kontrolüm vardı. Muayeneden önce nst ye bakalım dediler, girdik odaya Mehmet ile, başladık beklemeye. Aslı Hanım geldi içeri, aletten çıkan kağıda baktı; "Düzenli kasılmalar var, nasıl hissediyorsunuz?" diye sordu. "Gayet iyiyim, kasılma hissetmiyorum, arada bir ani hareketler oluyor gibi hissediyorum" dedim. "Çok düzenli gidiyor kasılmalar" dedi, "Bir iki gün içerisinde gelebilir, ancak bazen de böyle söyleriz sonra günlerce hareket olmaz" dedi. Muayenede amniyon sıvısı, plasenta, hareketler, herşey yolunda göründü.."Önümüzdeki bir iki gün içerisinde bir hareket olmazda görüşmez isek haftaya yine bekliyorum" dedi Aslı Hanım ve ayrıldık. Heyecanlandım, çünkü pek hissetmesemde düzenli kasılmalar var demişti doktorum ve her halinden doğumu beklediği belliydi!

Acaba hafta sonu gelir mi diye bekleye bekleye ertesi haftayı ettik ve sözleştiğimiz gün görüştüğümüzde nst de hiç bir kasılma izlenmedi...Aslı hanım da şaşırdı; "Ben aslında sizi hafta sonu bekliyordum, telefonum her çaldığında siz olabilirsiniz diye baktım ama demek ki daha geleceği yok kızımızın, sanırım boğa burcunu tutturamayacaksınız!" dedi gülerek..Kontroller yapıldı..herşey yolunda..beklemeye devam...

Beklenen tarih 19 Mayıs da geldi geçti...16 sındaki kasılmalı nst den sonra sanırım 3 yada 4 kez daha görüştük Aslı Hanım'la....Her bir nst normal, kasılmasız ama kalp atışları düzenli, kontrollerim de gayet normal çıktı. Bana hiç bir görüşmemizde "Şu zaman gelmezse doğumu başlatırız" gibi bir cümle kurmadı, veya bunu hissettirecek herhangi bir yorumda bulunmadı..Onun bu rahatlığı beni çok mutlu etti zira beklenen tarihi aştığımızda en çok gecikirsek doğuma müdahale ederler şüphesi içimi kemirmişti, onun dışında rahattım, keyfim yerindeydi, hem zaten kendim de 42 haftalıktım..Besbelli bana çekmişti bu kız! :)

28 Mayıs cumartesi akşamı, Arda' yı yatırdıktan, biraz evi toparladıktan ve internette vakit geçirdikten sonra duşa girdim. Saat 23:30 civarı..Kasılma hissettim duşun altında..Hareket mi, yoksa kasılma mı derken bir tane daha..Hep nasıl anlayacağım bu kasılmaları derdim (ilk doğum suni sancı ile oldu) insan anlıyormuş..Duştan çıktım, salona gittim, Mehmet'e "Sanırım bu gece gelecek, ben kasılmalar şiddetlenmeden azıcık uyuyayım" dedim ve yattım..02:30 gibiydi, uykumdan sancı ile uyandım..saate bakmaya başladım..10 dakikada bir düzenli geliyordu..bazen 11 dakika bazen 9...Ama genel anlamda düzenli..Bir ara sıkıldım, kalktım, kasılmalar çok şiddetli değilsede yine de ayakta daha rahat ettiğimi farkettim. Biraz internette gezinmece, biraz kitap (ilk doğum hikayemizin yer aldığı Doğal doğuma doğru kitabını okur olmuştum son günlerde) okumaca biraz da doğum öncesi üzerime çöken domestik ruh ile ev toparlamaca ile arada bir gidip yatarak sabahı ettim.

Saat 08:00 civarı Mehmet' i uyandırdım ve gece olanları anlattım. Yavaştan babaaneyi aramaya ve Arda' ya hastaneye gideceğimizi anlatmaya karar verdik..

Saat 10:00 civarı Arda ile babaanne bizi kapıdan uğurladılar..Babaanne kulağıma fısıldadı "Haydi git kızımızı bize getir, sağlıkla.."
Arda biraz tedirgin gibi.."Yorgunum ben, kucaama al" deyip duruyor, onun bu mahsunluğu son günlerde üzerimde olan ağır vicdan azabını körüklüyor, muslukları açtım açıcam...Neyse açmadım :)

Hastaneye vardık, ortalık sakin, heryerde pazar sabahı mahmurluğu. (Arda da bir pazar günü doğmuştu) Kadın doğum katına çıktık, deske doğru yaklaştım, gayet kendinden emin ve güleç bir tavırla hemşirelere:

"Günaydın, Aslı Hanım' ın takibindeyim, gece 12 den beri düzenli kasılmalarım var, 10 dakikada bir!" dedim ve 32 diş sırıttım!!
Hemşirelerde bir ağırlık, şaşkınlık, sanki çince konuşuyorum. Derken yaşlıca, acayip bir deneyime sahip olduğu daha kaşlarını kaldırışından belli olan çok tatlı bir başhemşire geldi;
"Muayeneye alalım sizi, sonra doktorunuza haber veririz" dedi. Bir oda açtılar, nst geldi, yatağa yattım...Nst de tık yok..Ne kasılma, ne birşey..Hakikaten birden kesildiğini o an farkettim, hiç bir sancı hissetmiyorum..Başhemşire geldi, muayene etti; "Rahim ağzı tamamen kapalı, doğum eylemi başlamamış henüz" dedi. Doktorumu aradılar, "İsterse beklesin, isterse eve dönsün" demiş, başhemşire de kararı bize bıraktı...

Biraz hayal kırıklığı yaşadım ne yalan söyleyeyim..Yine de tüm güler yüzümü takınıp, hemşirelere hoşçakalın deyip eve yollandım. Başhemşire hayal kırıklığımı fark etmiş olmalı ki tam kapıdan çıkarken; "Elbet çıkacak oradan o bebek, ya bu akşam ya yarın sabah, akşama gelirseniz ben yokum ama o zaman da sabah görüşürüz nasılolsa" dedi gülümseyerek..

Babaanneyi aradık, kuzen Elif ile birlikte Arda' yı hayvanat bahçesine götürmüşler. Fırsattan istifade gidip yatmak istedim, gece çok az uyumuştum ve bundan sonra ne olacağı belli değildi. Birşeyler atıştırıp vurdum kafayı yattım. 2, 5 saat kadar uyumuşum..Saat 14:30 civarında kasılmayla uyandım. Yine 10 dakikada bir düzenli geliyordu. 5 dakikaya inene kadar hastaneye gitmemeye karar verdik. Güzel müzikler koyup oturduk Mehmet'le, sohbet ettik, ne zaman doğar bahisleri oynadık, tv seyrettik...16:00 civarı babaanne aradı, hayvanat bahçesi, ardından incek klübe gitmişler, artık yapacak birşey kalmamış, Arda mızıklanıyormuş.

Arda eve gelip bizi bebeksiz görünce biraz şaşaladı..Hemen oynaşmaya koyulduk.."Kitap oku bana" dedi, bu arada sancılar geliyor, gidiyor..Aldık elimize o dönemin en favori kitabını: "Pırtık Tekir".
Oturduk kanepeye, okuyoruz: "Ben ve sen, bir de eski gitar, ah gururluyuz ve mutlu ne kadar.." derken bir sancı geliyor, "Bir dakika Arda'cım, karnım gıdıklanıyor" deyip yere çömeliyorum, yüzümü ekşitmeden, mümkün mertebe gülmeye çalışarak atlatıyorum kasılmayı, ve devam ediyoruz okumaya; "..Miyaav bir de eski gitar, ah gururluyuz ve mutlu ne kadar..!"

Babaanne ve Mehmet bizi seyrediyorlar, evde dolanıyorlar, Mehmet bir kağıt geçirmiş eline, kasılmaları not ediyor, dakika aralarını kaydediyor, biz Arda ile kitap okuma, sevişme halindeyiz..Pek duygu yüklüyüm o anlarda, sanki birkaç saat sonra bebek geldikten sonra Arda ile bağımız azalacakmış, ona daha az vakit ayıracakmışım gibi hisler var içimde, yine vicdan yapıyorum sanırım, arada bir gözlerim doluyor, durup durup Arda'ya sarılıp öpüyorum..

Ding dong! Kapı çalındı..Abim, Bilge ve Ekin geldiler...Bu harika oldu çünkü artık Arda ile dip dibe kasılma atlatmak zorlaşmıştı, yüz ifademi çok mutlu mesut tutamıyordum ve ona çaktırmak istemiyordum. İki kuzen Arda' nın odasına oyun oynamaya yollanınca ben de derin bir oh çektim. Artık kasılmaları daha içimden geldiği gibi yaşayabilirdim...

Kayınvaldem kahve yaptı, abim, Mehmet, ben oturduk kahve içtik, Bilge bir bizim yanımızda, bir içeride çocuklara bakıyor..Sohbet, muhabbet..aralarda ben yere çömeliyorum yada kedi gibi 4 ayak üzerinde duruyorum, puff pufff nefeslerimi yapıyorum..kasılma gidince geri kanepeye oturup kaldığım yerden devam ediyorum...Herşey çok olağan..doğal..kendi akışında gidiyor..

Saat 18:30 civarıydı, Mehmet "Artık hastaneye gidelim Itır, zorlandığını hissediyorum, bence açıldın artık" dedi. Kayınvaldem onu destekledi..Korkuyorlardı birden oracıkta doğuracağım diye...Nedense hiç gitmek istemedim hastaneye, her gidelim teklifini "daha değil" diyerek reddettim. Sanırım sabah geri dönüşümüz biraz kötü etkilemişti beni, yine gidip, eve gönderilmeyi istemiyordum, o yüzden de mümkün mertebe evde kalmak istiyordum. Bir de taktım kafayı ağrıların yerine. Belim ağrımalı diye düşünüyorum ama benim sadece karnımın alt tarafı ağrıyor..Yok diyorum içimden..Yeterli açılma olsa belime de vurur ağrı..!!

Saat 19:00 da Mehmet dizginleri ele alıp, "Tamam artık gidiyoruz" dedi..Diğer herkes onu destekledi ve en azından bir kontrol edilmem gerektiğine karar verildi. "Tamam.." dedim, "..önce bir duş alayım".

Duşumu aldım, giyindim, Arda' nın odasına gittim..2 cüce oyuna dalmışlar, Arda'ya hastaneye gittiğimizi, babaanne ile kalacağını, bizim bebeği getireceğimizi anlattım, çok basitçe..ama ilgilenmedi..Sarılıp öptüm, daha da öpesim koklayasım vardı ama "hadi hadi" lerle çıktım odadan..Abime tembihledim; "Yemeğe kalın, Arda Ekin' le çok mutlu, bozmayın, güzel vakit geçirsin.."
Aklım Arda' da...Doğumdan bile çok onu düşünüyorum.."Gece bizi arar mı acaba??"

Kapıdan uğurlandık..Evimiz 4. katta, asansör yok, 3. katta ciddi bir kasılma atlattım, trabzanlara dayanıp belimi esnettim, nefeslerimi yaptım, artık canım bayağı yanıyordu, geri kalan merdivenleri Mehmet'in koluna tutunarak indim..İnerken moralimin bozuk olduğunu çok net hatırlıyorum, sanki yapamayacakmışım gibi hissettim, eğer hastaneye giderde bunca kasılmaya rağmen yine açılma yok derlerse yıkılacakmışım gibi hissettim... İçimden aynen şunlar geçti: "İlk doğumda tek başınaydın, 9 saat suni sancıyı bir başına yatağa bağlı geçirdin, gıkın çıkmadı, şimdi moralin bozuluyor, mızıklanıyorsun çünkü Mehmet yanında ve sen her zamanki gibi mızıklanacak biri oldumu hemen direncini yitiriyorsun!"

-"Memo, ben motivasyonumu yitiriyorum..eğer açılma az derlerse epidural isteyeceğim..." dedim yılgınlıkla.
-"Nasıl istersen karıcığım.."

Apartmandan çıktık, arabaya binerken yine okkalı bir sancı..Bagaj kapağına asılıp onu da atlattıktan sonra arabaya bindik ve Aslı Hanım' ı aradık.."Hemen yola çıkıyorum!" dedi...Saat tam 19:41!

Farabi' ye saptığımızda iş makinaları gördük yolda, Memo kornaya basmaya başladı, "Ne yapıyorsun??" dememe kalmadan, dörtlüleri de açtı ve gülerek; "Hep böyle gitmek istemişimdir doğuma'' dedi ve "Açılııınn kadın doğuruyorrr!" diye naralar atmaya başladı!! Gülesim var ama acım da var, ''Yapma noolur Mehmet, güldürme beni'' dedim, iş makinalarını geçince sakinledi kocam! :)

Güven Hastanesinin önüne geldik, saat 19:50. Yine okkalısından bir sancı..Garfield gibi pencereye yapışmıştım park ederken. Pazar ya, pek kimse yok hastanenin önünde, indik, biraz iki büklüm yürüyorum ama gayet iyiyim. Asansörlere geldik bir sancı daha..veee 5. kat. Kapılar açıldı, deskte oturan hemşirelerle gözgöze geldik, yine hakikatli bir sancı vurdu, asıldım Mehmet' in omuzlarına, gömdüm yüzümü göğsüne. Hemşirelerin ayaklanıp tekerlekli sandayle getirelim dediklerini duydum, tek yapabildiğim elimi kaldırıp hayır anlamında sallamak oldu, yüzüm hala memonun göğsünde.. Mehmet: '' Gerek yok, tekerlekli sandalye istemiyor, iyi o.'' dedi. Geçen doğumdan tekerlekli sandayle fobim var ya... :)

Sancı geçince toparlanıp gayet rahat yürümeye başladım, hemşirelere de bir gülücük fırlattım ki korkmasınlar..Ben iyiyim!! Hemen bir odaya aldılar beni, yatağa yattım, nst bağlandı, tatlı bir hemşire ilgileniyor benimle: Hicran hemşire. Mehmet' i yatış işlemleri için aşağıya yolladı, doktorumu aradı ve sancıları takip etmeye başladı, 170 i vurdu bir ara nst nin rakamları. Bayağı füze gibi sivriliyor karnım, nst pedleri kayıyor, ben derhal kalkmak istiyorum. Hicran Hemşire ''Hemen geliyorum, bir dakika'' dedi ve çıktı odadan. O sırada gelen kasılma ile ilk defa korktum, çok canım yandı ve itme hissinin geldiğini farkettim. Yanımda da kimse yok, sanki yatış işlemi sonradan yapılsa olmaz mıydı? Nerede Mehmet??

Yatağın kolundaki hemşire çağırma düğmesine bastım, Hicran hemşire koşarak geldi. Bileğine yapıştım, olanca gücümle sıktım;
''Doğuruyorum ben, lütfen kocamı çağırın!'' diye inledim.
''Tamam geliyor merak etme'' dedi ve o da elimi sıkmaya başladı..İkimizinde gözü nst aletinde, sessizce atlattık bu sancıyı da..
Herhalde Aslı hanım yetişemeyecek, Mehmet de aşağı katta salak işlemlerle uğraşırken ben buracıkta doğuracağım derken Aslı hanım' ın üzerinde kot, şimdiye kadar hiç görmediğim spor bir kılıkla odaya 'daldığını' gördüm! Sanırım o an yüzümde güller açtı!! :)
Muayene veee...

''Açıklık 10 santim, derhal doğumhaneye!!''

Aslı hanım' ın bu sözüyle odada bir panik havası esti. Başta Hicran Hemşire olmak üzere, odada bulunan diğer hemşirelerin ve yüzünü çok iyi hatırladığım tatlı hastabakıcı kadının birden ne yapacaklarını şaşırdıklarını, herkesin şaşkın şaşkın birbirine baktığını hatırlıyorum. Ben ise Mehmet' in derdindeyim...''Aslı hanım, Mehmet yatış işlemleri için aşağıya indi ama...?!''
Tekerlekli sandalye geldi. Aslı Hanım giyinmeye koştu..
''Binmek istemiyorum, kendim yürürüm.''
Doğumhane zaten karşı oda...Ne çok seviyorlar şu tekerlekli iskemleyi yahu!!!
''Lütfen oturun, lütfen!''
Tatlı tombiş hastabakıcı o kadar yumuşak bir şekilde rica etti ki, ''Hadi Itır, inat etme artık'' dedim kendi içimden ve oturdum.

Doğum masasına çıktım, Mehmet, Aslı Hanım ile birlikte yeşilleri giymiş bir şekilde girdi içeriye. Masanın ayak koyma yerleri çıkartılmış, hemşireler uğraşıyor takmak için ama beceremiyorlar, Aslı Hanım biraz sabırsızlandı ve hemşirelere hafiften çıkıştı; ''Haydi ama arkadaşlar, neden takamadık bir türlü??''
Ben yattığım yerden olanları seyrediyorum, bir yandan Aslı Hanım beni hazırlıyor, bir yandan da kasılmalar geliyor gidiyor, ıkınma hissi daha belirgin.

Ayak koyma yerleri takılamadı ancak ayakla itmek için pedal gibi başka bir aparat var. ''Bununla idare edeceğiz artık'' dedi doktorum fakat onu da takamadı hemşireler. Doğumhanedeki tek erkek Mehmet müdahale etti ve hallodu. Bence daha bile iyi oldu, ıkınırken asılı bacaklardan kuvvet almak imkansız, ama pedallara basarak itmek daha kolay.

Birden aklıma lavman geldi.

"Ayy Aslı hanım, şeyy lavman da yapılmadı bana?!"
"Olsun, önemli değil, ben steril yapıyorum bölgeyi, zarar yok"
"Yok ondan demedim, yani ya kaka yaparsam, yani size karşı, ben şey..mmmm..."
Aslı Hanım güldü:
"Amaan, aşkolsun Itır Hanım, onu mu düşünüyorsunuz, boşverin bu detayları siz"

Vallahi söyledim bunu...O an çıkıverdi işte ağzımdan, tutamadım! :)

Bu arada Mehmet kordonu kesecek, ona da steril eldivenler giydirdiler, kocamın eller tombik, parmaklar dolma, eldivenler zor giriyor, uğraştı, didindi, bir hemşirenin yardımıyla dolmalara yerleştirildi elidvenler :)

''Haydi bir deneyelim'' dedi doktorum ve başladım ıkınmaya..
''Çok güzel, tam açıklık, herşey yolunda gidiyor'' dedi.

Arda'yı doğururken ıkınmalar da kasılmalar gibi düzenli gelip gitmiş, aralarda nefes almış, hatta az biraz doktorumla sohbet bile etmiştik. Bu sefer sanki aralıklar yok olmuş, ıkınma hissi hiç kesilmeden sürekli devam ediyor gibiydi ve ben o kadar uzun ıkınmaya nefes yetiştiremiyordum. Arda'yı iterken gıkım çıkmamıştı, nefesimi alıp kursta öğrendiğim gibi itiyordum, ama şimdi nefesim tükeniyor, tükendiği noktada da bağırarak güç alıyordum...Evet evet ava avaz bağırdım ben :) Acıdan mı? Hayır, nefesimi yetiştiremediğim için! İçimden hayret ederek ve kendime gülerek bağırdım ben, her ıkınmam soluğum tükenince böğürerek bitti :)

Bu arada Mehmet 2 kez eldiven değiştirdi. Kordonu kesmek için steril olması gereken eller karısına destek vermek için başına kollarına ve ensesine değince hemşireler Aslı hanıma durumu ispiyonladılar ve hemen eldivenler değişti, dedim ya parmaklar dolma, her eldiven değişimi bir olay oldu...Bir de diğer tarafa döndüğümde karşılaştığım hastabakıcı kadının 32 diş gülen yüzünü hiç unutamıyorum..Her kafamı çevirdiğimde kadının yüzünde aynı ifade ile karşılaştım: Hayret, mutluluk, heyecan :)

Derken kafa çıktı, "Duur duurr!" nidaları ile kısa nefesleri yapıp ıkınma hissini baskıladım, omuzlar çıktı ve henüz ismi konmamış kızımız bacaklarımın arasından balık gibi kayıp Aslı Hanım' ın ellerine doğdu!

Saat 20:25

Hastaneye gireli yarım saat olmuş, ne lavman, ne damar yolu, ne ağrı kesici, ne hastane gömleği, ne epizyo...Hiç bir müdahale yok!

Konuştuğumuz gibi hemen göğsüme verildi ufaklık. Arda da aklıma gelmemişti, sonradan okuduklarımdan heves etmiştim, hemen oracıkta emzirecektim. Ama ne mümkün!! Ciyak ciyak ağlayan bir tip! Arda sakindi, gözlerini dikip bizi seyretmişti, onunla yapabilirmişim belki ama yaygaracı kızımızla mümkün olmadı, biraz konuşup emzirmeye çabaladıktan sonra çocuk doktoru aldı, yanımdaki masada kontrollerini yaptı.

Bir ara çocuk doktorunun "Bebeğin kıyafetleri nerde?" diye hemşireye sorduğunu duyduk..O an uyandık, hiçbir eşyamızı yukarı çıkartmamıştık ki! Herşey arabanın bagajındaydı: Bebeğin kıyafetleri, fotoğraf makinası, video kamera, pilates topu!! :)

Mehmet çantayı almaya yollandı, kıyafetler geldi, Aylin kız giydirildi, ben gecelik giydim, Aylini kucakladım ve doğumhaneden çıktık. Annemle babamı gördüm ilk; hastaneye gidiyorlar haberini almalarıyla evden fırlamışlar, daha yoldayken doğurdu haberi gelmiş!! Onların arkasında evde bizimle vakit geçirmiş ve beni kapıdan uğurlamış olan abim ve eşi:
"Kızım bu ne hız, daha 1 saat olmadı evden çıkalı?" diye takıldı abim. Sonra ilk doğumumuzu 15 gün arayla yaptığımız eltim:
"Naptın yahu? Sancılarda destek olmaya gelmiştim ben!?"

Odamıza geldiğimizde yatağa geçtim, yine ilk doğumdaki gibi çok enerjiktim, kendimi harika hissediyordum, yeniden doğmuş gibi, taptaze... O ana kadar koridorları inleten kızım da memeyle buluşunca sakinleşti ve güzel güzel emmeye başladı. Geceyi sorunsuz geçirdik, içim içime sığmadı, uykum gelmedi ve oturdum hemen kısaca doğumu burdan da haber ettim! Ertesi gün de hemen taburcu olduk...

Bir önceki doğumda epizyotomi yapılmıştı, 10 gün kadar sıkıntım olmuştu: şişlik ve ağrı. Koltuklara sandalyelere yarım popo oturmuştum hep, bölgenin havadar kalması söylendiği için genelde yatıyor ve külot giymiyordum. Bu sefer epizyo konusunda doktorumla konuşmuştuk ve kendisi büyük bir ihtimal gerek kalmayacağını, kendisinin de bunu pek tercih etmediğini söylemişti. Nitekim epizyosuz sadece ufak bir yırtık ile bitti bu serüven, iki deneyimi karşılaştır derseniz de şunu söyleyebilirim size: "Kahrolsun epizyo!!" :)
İnanılmaz rahattım doğum sonrasında. Ne şişlik ne ağrı. Oturmam kalkmada hiç bir sorun olmadığı gibi doğumdan sonraki 3. günde kot pantalon bile giyebiliyordum.

40. gün kontrolüne gittiğimde Aslı Hanım'la doğumu konuştuk, komik anları hatırlayıp güldük. Nasıl hızlı olduğundan bahsederken hemşirelerin kendisine gelip "Biz de böyle doğum istiyoruz" dediklerini anlattı gülerek.

Şimdilerde Aylin kız 3 ayı devirdi. (Doğumdan 5 gün sonra karar verebildik isme) Büyüyor, gülücükler agucuklar yapıyor, ellerini kemiriyor, her şeyi gözlemliyor ve hayata adapte olmaya çalışıyor. Arda kardeşli hayata, biz de 2 çocuklu hayata alışmaya çalışıyoruz. Zor olduğu kadar keyifli bir dönem. 2. çocuk ise bambaşka bir deneyim..İlkinde tecrübesizlik ve panik yüzünden kaçırdığımız pek çok şeyi ilk defa yaşar gibi yaşıyoruz ve "Aaa o zaman da bunlar olmuş muydu?", "Arda da böyle miydi?" gibi cümleler kuruyoruz sık sık...

Bu hikaye daha da uzar..keseyim artık :)
Herkese hayal ettiği gibi bir doğum dilerim...

Ay dert yanasım var huuu!!!

2011-09-10T23:14:00.004+03:00

Üzerimden kamyon geçmiş gibiyim..
Yorgunum..argınım..pestil gibiyim..
İlk haftalar 3 saatte bir kalkarken bile bu kadar yorgun hissetmemiştim..
Halbuki kız uyuyor..Zavallım zaten o kendi kendine büyüyor..eziyeti yok bana..
O yatınca yatabilsem...uykumu alabilsem..ama olmuyor..
Seviyorum ikiside uyuduktan sonra "takılmayı"..
Zaten sosyal hayat bitti..bari evimde kendi kendime sosyalleşeyim diyorum..
Aslında sorun tam olarak da uykusuzluk değil..

Arda ile aramız limoni bu ara..zorluyor beni..bizi..
Bütün otoritem bitmiş gibi hissediyorum bu ara..
Sanki düşmanıyım..Üzmekten haz alıyor beni..
Sanki hıncını çıkarıyor...Değişen hayatının, ikiye bölünen sevginin hıncını..
Anlaşamıyoruz bazen..daha ne olduğunu anlamadan başlıyor kendini yere atmaya, ulur gibi ağlamaya...
Ne orta yolu bulmak mümkün, ne teselli etmek..
G.t gibi kalıyorum karşısında..
Bir de dayak yiyorum bazen...ne yapacağımı şaşırıyorum..tekme tokat girişiyor..
Çok hafif tabii..kendi boyuna gücüne göre..Fiziksel olarak canımı acıtmıyor ama ruhen bitiriyor beni..

Ben de özlüyorum eskiyi..tıpkı onun gibi..evrenin gücüne gitmesin çok şikayet ediyorum ama..bocalıyorum işte, tıpkı onun gibi. Eski rutinlerimizi, muhabbetimizi, başbaşa geçirdiğimiz vakitleri özlüyorum. Bana her seslenişinde, benden her bir şey istediğinde orda olabilmek, cevap verebilmek istiyorum. Artık mecburen babaya pasladığım bazı bize ait anları yeniden devralayım istiyorum..Mırıl mırıl konuşalım, kucak kucağa vakit geçirelim, her daim sevişgen olalım istiyorum..Öptüğüm zaman "yaa öpme yaaa!" demesin, kaşlarını çatıp beni itmesin istiyorum...Acaba yanlışLAR mı yapıyorum, kotaramıyorum mu? soruları beynimi kemirmesin istiyorum..

Amaaan istiyorum oğlu istiyorum işte! Burda vızıklanacağıma gidip zıbarsam daha hayırlı olmaz mı? Di mi ama? Hadi naşşş!!!

Yürrü bee..!!

2011-09-08T23:38:00.000+03:00

Çok mutluyum a dostlar!!
Zil takıp oynayasım var..
Kızılay meydanına inip göbek atasım var..
Bağıra çağıra..ona buna..muştulayasım var..
Dağlara taşlara haykırasım var..

Arda tuvalete kaka yaptı a dostlar!! Bu akşam, yatış öncesi, adaptöre bile oturmadan..
4 Ağustos'ta bezi attığımızdan beri ilk defa..
Nasıl olacak, daha ne kadar böyle devam edecek? diye fık fıklanırken ben...
Daha dün akşam umudumu yitirmiş, gizlice ağlamaklı olurken..

Bilen bilir, bizim derdimiz büyüktü..sadece bez bırakmak değildi..
Kabızlık sonrası travmaydı, kaka tutmaydı, kimi zaman 10 gün tutmaktı bizim derdimiz..
25 Şubat'tan beri SOKOL kullanmaktı..Her gece yatmadan, artan dozlarla..
Dolayısıyla bez bırakma da daha bir büyümüştü kafamda..

Ben mutfaktaydım..babasıyla banyodaydı, yatma hazırlıkları için..
Pıt pıt ayak sesleri duydum koridorda..
Mutfak kapısında belirdi.."Hey anne, gel bak sana bişi göstelicem!" dedi..
Yürüdük peşpeşe banyoya doğru..
Acaba mı? derken banyo kapısında babanın yüzünü görünce "Allaaaaahhh!" dedim içimden coşkuyla!
Yüzümde normal bir ifade yaklaştım tuvalete..."Baak!" dedi, gururla gösterdi.
"Vaaay amma büyük" dedim ilk tepki olarak. Nasıl 6 gün tuttu anlamadım o şeyi! O küçücük vücutta nerede durdu o kocca şey?
Birini sopaya diğerini topa benzettik. Tam beyzbol oynamalık yani!! Hahahahaha!!!!
Sarıldım kocaman..."Biliyordum başaracağını!" dedim..
"Evet, sen çok mutlu oldun dimi anne?" dedi..
:)

Bende bok muhabbeti bitmez...Keseyim en iyisi burada...
Devamı gelsin e mi?

1. gün itibarı ile nakavt!

2011-08-30T23:53:00.001+03:00

Arda' nın okul 9 gün tatil. Cuma günü mangallı bir kapanış yaptılar. Mail gelmişti o hafta neler yapacaklarına dair. Bir dolu aktivitenin en sonunda "bahçemizde barbekü partisi" diye bir kalem vardı. O kadar istedim ki gidip bahçenin kuytu bir köşesinde pusuya yatayım, izleyeyim cüceleri!!! Hoş her daim içimde o arzu var. Kahvaltı ederlerken, circle time sırasında cıvıtırlarken, öğlen yemeği, uykuya geçiş, bahçe saati..her anını oturup seyretmek istiyorum. Okula getirip götürme işi babaya düştüğü için istediğim kadar gözlemleyemiyorum veya okulla iletişim halinde olamıyorum ama doğurmadan önce ve sonra işe gitmediğim zamanlarda birkaç kez ben götürdüm okula ve kopamadım ordan. Arda içeri gittikten sonra Hilal Hanım ile muhabbet, giren çıkan cüceleri mıncıklama ve bizim Toti'nin sınıfı kameradan gözetleme derken 10:30 a kadar "takıldığım" oldu resepsiyonda..Ayaklarına dolaşıyormuş hissi olmasa akşama kadar kalabilirim..o kadar keyifli bir yer!

Neyse ne diyorduk...Cuma günü eli kolu dolu döndü eve..Krapon kağıdından bayram şekeri, elcağızları ile yaptıkları manili kurabiyeler ve içinde bayram harçlığı ile şeker olan mendili ile...
Para kumbaraya atıldı, şekerler Arda tarafından gövdeye indirildi, bize hazırlamış olduğu kurabiyeleri de baba ile kahve eşliğinde mideye indirdik.Pek lezizlerdi...

Bugün ilk defa 2 çocuklu bir bayram günü geçirdik..Yorgunum..hatta bitik vaziyetteyim!
Evden çıkmamız feciydi, 11:00 de geliriz dediğimiz ilk kapıya 12:20 de ulaştık..ilk iki kapıda beraber olan çete; Arda ve kuzeni Doruk' un çığlıkları hala kulaklarımda, Aylin karmaşadan uyuyamadı ve sürekli memeye yapıştı, ikinci kapıda yine Doruk ve Arda ile oynaşan amcaları bir koltuk kırdı, üçüncü kapıda yani annemlerde nispeten sessiz sakin bir ortama kavuşunca Aylin azıcık uyudu, Arda bayılıp 1 saatlik bir mola verdi, bana tüm günün yorgunluğu ve gecenin uykusuzluğu çöktü, tam kestirecekken kız uyandı...Neyse harika bir yemek yedik de kendime geldim!

Bu arada Arda' nın ne kadar çikolata yediğini takip bile edemedim, iki veletli olunca bu konulardaki atmaca halim de değişti..Kim bilir ben içeride kızı uyutmaya çalışırken nasıl götürdü malı bizim cüce :)

ganimet

manilere dikkat :)

bu da bayram şekeri

Kıymetini şimdi anladım

2011-08-15T00:30:00.003+03:00

Vallahi kıymetini bugün anladım tatilimin...
"2 çocukla tatil mi olurmuş?", "Bak yine 2 dakika denize giremedim!", "Şekerim biri uyanıyor, öbürünün uykusu geliyor, biri arıza çıkarıyor, öbürü mızıklanıyor peehhh!!" diye bık bıklanırken, bu lafları ettiğim anları mumla aradım bugün. Evet hiç bu kadar trafikli, yorucu, "kıç yaymamalı" bir tatil geçirmemiştim ama Angara'da, evde bir gün geçirince ve tüm aile tatil sonrası depresyonuna girince kıymetini anladım tatilimin...Geri dönesim var arkadaş!!

Anlatacak o kadar çok şey var ki..Sanırım hiç birini şu an toparlayamayacağım...Kısaca;

Arda tatilde kardeşinin olduğunu tam olarak idrak etti sanırım..2. günün sonunda başlayan, kıskançlığa bağladığım negatif tavırları sonlara doğru düzelmişti ki...döndük :(

Yazlık ev büyük nimet..O kadar özgür, o kadar başına buyruktu ki...Yapacak bir dolu şey vardı, keyif aldığı bir yığın iş..Aklına televizyonun "t"si gelmedi. Sadece 2-3 kez son favorisi Madagaskar'ı izledi ve sürekli soundtrackini çaldırıp herkesi "i like to move it, move it" eşliğinde dans ettirdi o kadar!

Her sabah "Saat 5 mi?" diye uyandı, her saat başı "Saat 5'te di mii?" diye teyid ettirdi...Saat 5 çok önemliydi, bahçe sulama saati idi zira..Tevfik amca' nın "Çıraaak nerdesin?" seslenişiyle biten geri sayım heyecanı yerini huşu içinde hortumla meşk etmeye bıraktı...her gün, aynı saatte...

Aylin kız akıllı usluydu genelde. O da tam oradaki düzenini sabitliyordu ki...döndük!! :(

Babaanne, hatta bir kaç gün ekstradan gelen annane desteğine rağmen pek dötü yayamadım...Aylin'in ille beni istemesi, Arda' nın kıskançlıklarına üzülmem ve Aylin'in ortada olmadığı vakitlerde kendimi Arda'ya adamaya çalışmam sonucunda pek kendime vakit ayırmış, hatta totom şezlong görmüş değil..Kitap dergi okumaktan bahsetmiyorum bile..Yada şöööyle bir "Ay önümü yaktığım yeter, acık da sırtımı yakayım" gibi bir tasam olmadı hiç...

Rakıları götüremesem de Efes alkolsüz, arada bir yarım şişe normal bira ve milletin rakısından yudum çalmak suretiyle yediğim, ayıptır söylemesi, balıklar, kalamarlar, midyeler vede karidesleri ve hatta bilumum mezeyi mundar etmedim..Afferim bana! :)

Haaa en önemlisini unutuyordum..Bu tatilin vakayı vakvakiyesi: Bezle gittiği tatilden kıçında donla döndü bizim Toti. Halloldu mu bu tuvalet meselesi? Henüz tam anlamıyla hallolmuş sayılmaz. Ama geri dönüş yok, bez yok..Çiş bitmiş sayılır ancak kaka için aynı şeyi söyleyemem...Artık kreşten medet umuyorum...gerisini de onlar halletse ne kıyak olur!! Yanlız..donlu minik popo gibisi de yokmuş kardeşim...durup durup elleyesim, sıkıştırasım geliyor..Ne berbat bişeymiş o bez denen meret!!

Aslında bunların hepsi ayrı bir post olmalıydı..Bez macerası, kıskançlık tripleri, Arda'nın tatilde iyice açılan çenesi ve beni aptala çeviren incileri gibi...Ama pek yorgun bünye..Dedim ya bugün maaile dönüş depresyonuna girdik..Aylin kız bile düzenini tepetaklak edip anasının canına okudu..Gidip küfeyi devirmeli...

Hello how are youuuuu??

2011-07-18T10:43:00.001+03:00

Güzel bir pazar geçirdik..

İncekteydik, önemli misafirlerimiz vardı..

Arda' nın sınıf arkadaşı Ekin Loya ve ailesi..

Evde en çok sözünü ettiği arkadaşı..

Şarkılarda mütemadiyen adını araya sıkıştırdığı..

"Hello how are you, hello Ekin Loya how are you, how are you todaaaay?"

Ekin Loya' nın da kardeşi oldu yeni..

Aylin' le araları 4 gün..

Adı Güneş..

Vesileyle bizim evdeki balığın da adı Güneş oldu :)

Güzel bir gün geçirdik hep beraber..

Yolda bayılttı bizi..Geldi mi? Orda mı? Gelicek mi???

"Ekin Loya'cıım, Ekin'ciiim" diye koşturdu durdu tüm gün..

Elele tutuşup dolaşmaları çok şekerdi..

Bir gün okursa burayı, ilk sınıf arkadaşı ile çekilmiş bir fotoğraf hatıra olsun istedim..

Şu harika kareyi görsün istedim..

Yine yokuz :(

2011-07-16T12:00:00.000+03:00

Bu sene de yoklama veremiyoruz, üzgünüm, mazeret 1,5 aylık :)
Temsilci olarak Babun'u yolladık..
Biz seneye inşallah...

Atem tutem ben seni..fena atarım ben seni!

2011-07-14T01:35:00.000+03:00

Arda cücesi okulda ingilizce şarkılar öğreniyor ya, akşamları eve gelip ata tuta söylüyor onları. Tabii ne kreşte nede gittikleri devlet ilkokullarında ingilizce şarkı öğrenmemiş olan anne baba apışıp kalıyor. Ne yapıyoruz o zaman? Aynen Arda' dan duyduğumuz gibi bizde başlıyoruz şakımaya..

Zıpla do taba biii
Zıpla do taba biii
Aryu saki sambadiii
Afliiuu
Afliiuu
Afliiuu bi da baaaa!

İşte bu şarkı evimizde marş oldu. Mehmet traş olurken, ben yemek yaparken, her daim söylüyor, ailecek şakıyorduk, fakat aslı astarı nedir diye de kurdeşen döküyorduk. Sonunda öğretmeniyle konuşurken bu şekilde söyledim şarkıyı ve dedim "Kurtar bizi meraktan Selin!!!"

Şarkının gerçek sözleri deftere yazıldı, biz de bir oh dedik, üşenmedik gugılladık, yutubladık..
İşte atmasyon şarkının asıl hali..Nasıl benzetmiş ama çocuk dimi??

Rüzgar gibi geçti

2011-07-10T11:59:00.002+03:00

Arda doğduğunda ne zaman gelecek diye gün saydığım şu meşhur 40. gün bu sefer göz açıp kapayana kadar geliverdi..Aylin kızın 40 ı çıktı bile..

Ayaklar da abiye mi benzeyecek nedir? Bununkiler de cibiş!! :)

2 totili evde Arda halleri

2011-07-05T01:18:00.000+03:00

Aylin kızın gelmesiyle en çok merak edilen şey Arda' nın tepkileri, tavırları oldu. Herkes telefonda, mailde Arda' yı soruyor..Henüz 1 aylık tecrübemle şimdilik çok sıkıntılı geçirmediğimizi söylüyorum hep. İlerde ne olur, Aylin hanım kızımız cilveler yapmaya ve seyirci çalmaya başlayınca ne haller yaşarız bilemem ama şimdilik çok dehşet durumlar yaşamadık. İlk 2 hafta biraz zordu sanki..Büyük değişime ayak uydurmak hepimiz için olduğu kadar onun için de kolay değildi. En başta sabah okula gitmek çok koydu cüceye..Neden anne, anane ve bebek evde partilerken o okula gitmek zorundaydı ki?? Ne gıcıktık biz ki onu yollayıp tüm gün zil takıp oynuyorduk!! Gitmeyecekti, işte o kadardı! Hıh!!

Hiç bitmeyecekmiş gibi gelen o sabah kaosu ve Arda kapıdan "bir şekilde" çıktıktan sonra yanaklarımdan süzülen yaşlar 2. haftanın sonunda bitti..Ama bu arada itiraf ediyorum bir iki kez işe gidiyormuş gibi yaptım, gittim giyindim, bir keresinde aşağı kadar inip tekrar geri 5 kat merdiveni bile çıktım..Bilemem sayın çocuk yetiştirme otoriteleri bu yalanlarımı ne kadar tasvip ederler ama bir iki kez söylenen "bence pembe" olan bu yalan hiçte fena olmadı...Belki içinden "enayi kadın" demiştir bizim cüce ama en azından ben o anlarda daha müsterih oldum..Şu an bal gibi biliyor evde kaldığımı, sorgulamıyor ama ilk 2 haftada ufak bir yalan yarım saat uzayacak bir krizi 5 dakikaya indirdi..işte o kadar.

Yine o ilk 2 hafta okul dönüşlerinde de ufak tefek arızalar yaşandı..Sebebini anlamadığım, anlayamadığım ağlama krizleri oldu. Bence bunda ilk günlerde evin kalabalık olmasının etkisi büyüktü. Eve dönen Toti salonda her zamankinin dışında bir kalabalık ve memeye yapışmış bir "hain kardeş" bulunca yine sabahki gibi "ben yokken bayağı bir eğlenilmiş sanırım!" psikozuna girip bir yerden bunu dışarı çıkartıyordu. El ayak çekilipte biz çekirdek aile kıvamına dönünce bence işler daha bir kabul edilir oldu ve rayına girdi.

Bir de tabii bizim ruh halimiz var..İlk haftalarda biz de (ben de demeliyim aslında) , Arda nın hareketlerini çok fazla inceler ve her tavrını kardeş sendromuna yorar olmuştum. Yuvayı günde 3 kez arayıp nasıl olduğunu sorar, evdeki fotograflarına bakıp göz yaşartır olmuştum. Bu onun için büyük bir değişimdi ve ben onun sevgisinden çalıyor gibi hissediyordum ve feci vicdan yapıyordum ve onun için adeta üzülüyordum.
Hala daha bazen vicdan yapmakla beraber çok fazla yol katetmiş sayılırım..Benden istediği ilgiyi veremediğimde bocalıyorum, eskiden oynadığımız bir oyunu istediği anda oynayamadığımda üzülüyorum, bana "sen anne değilsin, sen babasın" ve babasına dönüp "sen annemsin" dediğinde içim eziliyor...Ama onun için üzülmüyorum artık, tersine onun için seviniyorum, abimle olan bağımızı ve geçirdiğimiz onca yılı ve anıyı düşünüp ona bir kardeş verebildiğim için seviniyorum...

Arada bir ortalıkta bulduğu emzikleri emiyor, bazen de parmak emiyor. İkisini de emiyor gibi yapıyor demek lazım zira ikisini de emmeyi bilmiyor. Parmak emme işini kuzeninde doğduklarından beri görüyor ama şimdiye kadar hiç taklit etmemişti, şimdilerde aniden kuzenini "taklit edesi" geldi, bakalım ne kadar devam ettirecek? Bir de son bir kaç gündür ağızda yemek tutma başladı ki bunun ilgi çekmek veya kardeş gelmesi ile ilgisi var mı bilmiyorum ama pek çok canımı sıkan bir hadise bu..Belki de kardeşle filan alakası yoktur, sadece bezelye, fasulye gibi hayatta ağzına koymadığı tadlarla tanışmasının bir etkisidir, zamanla kokusu çıkacaktır...

Sorumluluk vermek, görev dağılımı yapmak çok iyi geliyor: Aylin' in bezini getir, pişik kremini götür, haydi banyo yaptıralım, sen ayaklarını yıka, çoraplarını giydir gibi..Hem getir götür işlerini yapmış oluyor hemde aldığı sorumluluk kendini iyi hissettiriyor...

Bir de komik olaylar, hoş anlar yaşanıyor haliyle...

Kalkanlara bayıldı mesela Arda..Her daim kalkanları kontrol ediyor yerli yerindeler mi diye. Meme koruyucu diye açıkladım işlevini, her daim "koruyucun nerde?" diye gelip bakıyor, takmışsam rahat ediyor, takmamışsam bulup getirip kendi elleriyle yerleştiriyor. Bazen kendi göğsüne yerleştirmeye çalışıyor, bazen de Aylin' in veya benim kafama şapka yapıyor :)

Bir gün Aylin memede boğuşurken, Arda "Nooluyo anne?" diye sordu. "Bilmem ki, ben de anlamadım. Belki karnı ağrıyordur, belkide memede süt bitmiştir" dedim. Yüzünü en ciddi ifadesine büründürerek "Üzülme bebek, baba sana merketten süt alır!" dedi, koptum! :)

Bir akşam Aylin yine memede, Arda da her zamanki gibi tepemde. Birden Aylin'in kafasını yalamaya başladı, "Napıyorsun oğlum? diye sordum,
"Aylin'in kafasını yalıyom anne"
"Neden?"
"Bilaz tadı çok güzelmiş ama anne!"

Bir de hastanedeki hemşireler gibi bir güzel meme ucunu tutup Aylin' in ağzına yerleştiriyor ki bu çok acayip. Aynnı ustalık ve çeviklikle hop diye kavrayıp veriyor memeyi kardeşine :) Ah tabii, bir de akıl veriyor annesine, yol gösteriyor: meme ver anne, istemiyor anne, karnı doymuş gazını çıkart anne, kakasını temizle anne diye...

Ara ara Arda' nın bebekli hayat üzerine incilerini yazmak üzere...bir adet emzikli foto!!!

Süt kuzular uykuda

2011-07-03T00:03:00.005+03:00

Arda 1 ay 6 günlük...

Aylin 1 ay 3 günlük...

5. yıl

2011-07-02T12:03:00.002+03:00

Bugün mühim bir gün...
Bu sene 5 bitiyor...
Yine kutlama yok...Zira yine kucakta bir bebe var :) Tıpkı 2. senemizdeki gibi...
Olsun kutlama yapmadan kutlamaya alıştık biz...
Bu akşamda bebeleri uyutur, esneye esneye muhabbet ederiz, belki 1 kadeh şarap içerim, sonra Aylin totisi uyanır ve emzirmeye yollanırım...
Böyle de güzel, böyle de keyifli...Nice senelere toti kocacım!!

Tecrübeli lohusalık

2011-06-25T00:58:00.000+03:00

İkinci lohusalığımı yaşıyorum. Lohusalık denen, 40 gün sürdüğü farzedilen ancak bence çok daha uzun süren akıllara zarar dönem...Bu sefer çok daha sakin ve makul bir insanım. İlk seferinde neye uğradığımı şaşırmış, kendim başta olmak üzere çevremdekileri de bayağı bir yıpratmıştım..İlkinde hastaneden eve geldiğim dakika evde beni karşılayan babamın "kahraman kızım benim" diyerek bana sarılmasıyla açılan çeşmeler uzun bir zaman kapanmamış, çeşitli sebeplerle ama en çok da emzirme sıkıntıları ve meme ucu yaraları yüzünden şar şar akmıştı.

"Doydu mu? Süt geliyor mu? Yeterli mi? Emiyor mu? Çene oynuyor ama ya sadece emzik yapıyorsa? Sağsam mı? Sağdığımı biberonla mı versem? Biberona alışırda memeyi istemezse? Meme uçlarım ne zaman iyileşecek? gibi daha binlerce soru ile kendimi tüketmiştim, kocamı ve annemi de :)

O kadar sıkıntı etmiştim ki bu konuları kendime, belki de kendim sütümü azaltmış veya potansiyelimin farkına varamamıştım. Arda' ya mama da verdik arada, ilk başlarda gerçekten kilo alamadığı anlaşıldığı zamanlarda sağarak süt ve bazen sağdığım yetmediğinde formül mama içti. Bence hiç bir önemi yok, tıpkı biberonla tanışmasında bir sakınca olmadığı gibi. Biberona alışan memeyi bırakır dediler beni hezeyanlara sürüklediler, 22 ay meme emdi bizim sıpa sonradan...Neyse asıl önemli olan mama veya biberon değildi..Şimdi farkediyorum ki asıl önemli olan ben Arda' nın bebekliğini yaşayamamışım..onun o en ufacık en bi damlacık hallerine kendimi kaptıramamışım, şöyle en şefkatli halimle emzirip, kollarımda uyumasına izin vermemişim...Hep bir mücadele içinde geçen emzirme seansları sonrasında, birinin kucağına verip süt sağmaya yollanmışım..Ne fena! Neyseki 2-3 ay sonra işler yoluna girmiş de ben emzirmenin keyfine varmışım ve ufaklığın tadını çıkartmaya başlamışım...

Hamileyken ne yalan söyleyeyim çok korktum yine aynı şeyleri yaşarım diye..Çok dillendirmedim, çaktırmadım ama hep aklıma ilk günler, ilk haftalar geliyor ve benim ödüm kopuyordu...Bu sefer öyle olmayacak, bak gör, kolay gelecek diyorlardı..Umarım diyordum içimden sadece..

Haklılarmış..Bu sefer gayet iyiyim! :)

Memeler acımadı mı? Evet acıdı ama çok da dayanılmaz olmadı, 2. hafta daha iyi oldular, şu an biraz hassasiyet var, kalkanlara devam, bornoz dolaba kalktı ama işte o kadar..

Süt yetiyor mu paranoyası yok..Yetiyordur bir şekilde :)

Emiyor mu? Uyukluyor mu? Hem emiyor hem uyukluyor :)

Ağlama zırlama olmuyor mu? Oluyor ama daha çok Arda' yı ihmal etmemek adına zorlanmaktan, ondan sevgi ve ilgi çalıyormuş gibi hissetmekten ve kalbimde 2 ayrı ve çok büyük sevgiye yer açmanın dayanılmaz hafifliğinden kaynaklı oluyor bu sefer ağlamalar...

İkinciyi bekleyen arkadaşlara duyurulur :)

3

2011-06-15T23:58:00.001+03:00

3 yıl önce bugün doğmuştu Arda..

Daha dün gibi..

"Ne zaman 40 ı çıkacak?" diye sabırsızlıkla beklediğim lohusa günlerim..

Sudan çıkmış balık hallerim..

Şu an hayal meyal hatırladığım ilk agucuk dönemleri..

İlk adımlar..ilk kelimeler..

Şimdi fotoğraflara bakıp tombiş bebek hallerini nasıl da unuttuğumu farkediyorum..

Yüzünün ne kadar değiştiğini, ne kadar yol katettiğimizi farkedip hayretlere düşüyorum..

Hele bugün onun ortamına misafir olduğumuzda;

Bağımsız bir birey olma yolunda hızla ilerleyen oğluma bakıp şaştım kaldım..

Onun sınıfı, onun arkadaşları..

Banyodaki diş fırçası.."Baak bu benim latağım" diye gösterdiği yatağı..

Birbirimizden habersiz ve bağımsız geçirdiğimiz günlerini geçirdiği okulu..

Ekin Loya'sı.. :)

Sağlıkla ve keyifle büyü benim sevgili "Toti"m!

Zzzzzzzzzzzz!!!

2011-06-14T13:28:00.000+03:00

Pek uykum var!
Kız uyudu, ne yapsam delisi oldum..
Internete mi takılsam? Facebook, bloglar, mailler derken çok vakit alıyor,
Biraz bebek gelişimi mi okusam? Eeeh salla, ikinci çocukta kitap mı okunurmuş? :)
Azıcık yatıp uyusam? Annem evde olsa bu seçeneği seçmediğim için fena paylardı beni ama bugün yok kendisi
Ortalık toplasam? Uff..boşver...
Cevapsız aramaları geri arasam? Hiç enerjim yok ama çene çalacak..
En iyisi internet seçeneğini seçeyim, ama sadece 1 saat, kalan 1 saatte de uyurum biraz...(Genelde uyanana kadar kıçım kalkmaz sandalyeden ya neyse!)

2 haftayı devirdik..Aylin kız şimdilik sakin gibi, minnacık, kedi gibi sesler çıkarıyor, mis gibi kokuyor..Unutmuşum bebek hallerini, o kadar garip geliyor ki bazen! Hele o kadar ufak bir şeyin altını temizlemek, üstünü değiştirmek ne zor geldi anlatamam..Alışmışım koca dananın kolunu bacağını hoyratça tutmaya, boğuşmaya, bu narin ve nazenin kızın kolunu bacağını tutmak pek zor geldi..Haa bir de şunu belirteyim kuku temizlemek pek zormuş, gözünü sevdiğimin pipisi!! :)

Arda hatırladığım kadarıyla altının açılmasına bayılırdı, ilk banyosunda nirvanaya ermişti vesaire..Bu kız tam cadı, alt açma bir dert, banyo ayrı dert..Ciyak ciyak! Neyse banyoda daha sakiniz artık ama hele ilk günler nasıl elim ayağıma dolaştı..ter içinde tüm çıtçıtları ters ilikleyerek tamamlıyordum işlemi!! Doğumundan belliydi zaten..Arda'yı ilk göğsüme verdiklerinde susmuş, gözleri bana dikip bakmıştı öylece...Bu cadı kız, doğumhaneyi inletti, yetmedi koridoru yıktı, neyseki odada meme ile sakinleşti, güya doğumhanede hemen emzirecektim, ne mümkün!!

İkinciler bir kenarda kendi kendine büyürmüş derler ya..Kısmen doğruymuş..İnsan ilk "bebek" incinmesin diye 40 takla atıyor..Mesela zavallı Aylin kız meme emerken Arda bir arıza çıkarttığında, memeyi kızın ağzından çekip, anneme şutlayıp Arda' ya koştuğumu ve onunla ilgilendiğimi hatırlıyorum bir gün...Şu an ben de daha iyiyim, daha sakinim, ama ilk günler Arda' yı çok kafama taktım..O yokken gündüzleri fotoğraflarına bakıp ağladım, sürekli kreşi arayıp nasıl olduğunu sordum..Kendisine karşı belli etmemeye çalıştım, sakin ve hep güleryüzlü olmaya çabaladım ama belkide lohusa duygusallığıyla biraz Arda'ya karşı vicdan yaptım..Kimbilir daha ne hallerimiz olacak ama sadece 15 günü değerlendirmek için yazıyorum, son birkaç gündür daha iyiyiz..Sabahları okula gitmeyeceğim serzenişleri şimdilik bitti, akşamları da kız uyuyor olursa o okuldan döndüğünde, yemek faslı da sakin ve mutlu geçiyor...

Arda o kadar birden büyümüş geliyor ki...Hem fiziksel hem de ruhsal olarak..Kız kuş gibi hafif, ardından ellerimin arasında koca bir kazık!! Daha hamileyken koca göbeğime rağmen kucağımda taşıdığım, ayaklarını yiye yiye bitiremediğim minik bebeğim birden gözüme, elime koca bir adam gibi gelmeye başladı..Öte yandan o minicik bebekten, daha dünkü çocuktan anlayış bekler olduk ya, abilik taslamasını bekler olduk ya...Gücüme gidiyor...O daha yarın 3 yaşını bitirecek minicik bir çocuk..Hala altı bezli, 2 yaş kilosunu hiç artıramamış, 13,5 kilo ile yaşına göre % 25 persantilde gezinen, yemek seçen, daha okula gitmeye yeni yeni alışmış, kitaba tipak, sıcağa sıkaç diyen, "what's the weather" şarkısını evde "vattuvedaaa" diye söyleyen, evet sürekli şarkı söyleyen, ilgi bekleyen, "anne beni kucaaama al" diyerek bana sarılıp sırtımı pıtpıtlayan minik bir bebek o daha...Neden ilgiyi paylaşsın ki? Neden bir gün içinde herşeyi bölüşür olsun ki??

Hep diyoruz ya; Çok mu düşünüyoruz? Çok mu irdeliyoruz? Annemler bu kadar vicdan yaptılar mı acaba? İlk 2. yi doğuran ben miyim sanki?...Biliyorum ilerde çok iyi olacak, kardeşli büyümek harika bir şey..ama şu an için zor bir dönem bence..ve hata yapmaktan, yanlış tepkiler vermekten, bilmeden, istemeden de olsa Arda'yı incitmekten korkuyorum...

Uykum da kaçtı...

Teşekkür

2011-06-02T12:14:00.004+03:00

Yorum yapan, arayan, düşünen, okuyan, iyi dileklerini yollayan, dua eden herkese, tüm dostlara çok teşekkür ederiz! Biz iyiyiz, pazartesi (doğumun ertesi gün) hemen taburcu olduk...Şimdi 2 çocuklu hayata alışmaya çalışıyoruz...Ve de tabii, klasik yeni doğan halleri; göğüsler sızlar vede fora vaziyette dolaşılır, uyku kafaya vurur, günün saatleri karışır, Arda' nın alışma hallerine gözler dolar, mis gibi süt kuzusu kokusu içe çekilerek kafa bulunur vesaire...

En yakın zamanda maceralarla dönmek üzere :)

Doğurdum a dostlar!! :)

2011-05-30T07:24:00.002+03:00

Az kalsın sokakta doğuruyormuşum..
Saat 19:50 da Güven Hastanesine intikal ettik..
Araba park edilirken sancı tavana vurmuş, benim halim pek acayipti..Garfield gibi görünüyordum herhalde..
2 sancı atlatarak, puf puf nefesler eşliğinde kata ulaştık,
Hemen nst bağlandı, sancı gelince öyle bir sivrileşiyorki karın, nst pedleri fırladı yerinden!
10 dakika sonra Aslı Hanım geldi, muayene veee '10 santim, derhal doğumhaneye!!!'
Daha arabadan eşyaları getirmedik ama..
Memo da yatış işlemleri için aşağıda..
Derken geliyor, Aslı Hanımla yeşilleri giymeye gidiyorlar..

Doğumhane..
Zaten itme isteği gelmiş..denemeye başlıyoruz..
1-2 derken 1 avazda kafa çıkıyor...ardandan müthiş bir rahatlama ile bedeni..
Hemen göğsüme yatıyor..
Memo kordonu kesiyor..
İşte geldi bizim nazlı kız!! :)
20;25...Hastaneye gireli 35 dakika olmuş!
3590 gr. 51 cm.
Pembiş bir şey..

Annemler zor yetişti Ümitköyden..
Bizi evden uğurlayan kayınvaldem ve abim şaşkınlar..
Eltim sancılarda destek olurum diye gelmiş, daha asansörde haberi almış, gözleri faltaşı :)
Memo sarılıp öpüyor beni...'Harikaydın karıcım!!'
Çok mutluyum çook! İyiki evde geçirmişim sancıları..

Acayip bir enerji geldi üzerime..
Tek eksiğim Arda'cım..Her an, her aşamada hep aklımda o vardı..
Çok özledim...

Biz iyiyiz, uzun bir hikaye yazacağım sonradan..
Dua eden, arayan soran, düşünen herkese sevgiler :)

Yetersiz sancı!!!

2011-05-29T11:55:00.002+03:00

Cuma gecesi Arda kusmuş, beni çağırdı gece 3 gibi. Korkmuş, ağlamaklı "Bak anne, nooldu? Latak ıslandı!!" dedi. Üst baş değişti, ellerini yıkamak için tuvalete gittik, yine ağlamaklı; "N'aaptım anne ben?" dedi. "Olabilir Arda'cım, herkes kusabilir" dedim. Hemen vızıldama kesildi, ciddi bir tonda; "Elet, Alican da kustu bir gün okulda, biliyol musun anne?!!" dedi ve ağlamaklı vaziyet bitti :)
Yanımıza aldık, uyku sersemi düşünememişiz, devam edeceğini düşünemedik yani. Biraz debelendi, su içti, konuştu ve uyudu..derken bir daha çıkarttı. Tekrar üst baş değişti..Kova aldık sonra yanımıza..2 kez daha çıkarttı, safra artık tabii, bir de gaarrk lar çıkıyor arada.."Nooluyor?" dedi, "Gaz çıkartıyorsun Arda'cım, miden rahatlıyor böylece" dedik. Aklına yattı, tekrar etti bir kaç kez ve uyudu..

Cumartesi evde geçti, biraz keyifsizdi, mideyi yormayacak, nispeten kuru şeylerle besledik, kuş kadar yedi tabii, ama hiç birini çıkartmadı, arada 37.5 gibi ateşi oldu ama daha yükselmedi, bol bol hastalık kaprislerini yaptı. Dolu yağdı deli gibi, uyukladık, Elif geldi akşam..biraz onla kudurdu. 10 da uyudu, kendimi banyoya attım, garip kasılmalar hissettim, banyo sonrası kasılmaların periyodik geldiğini hissettim, Memo'ya "Sanırım başlıyor, ben azcık uyuyayım, sen de geç yatma" dedim ve kendimi yatağa attım.12 de uyudum, 02 de kalktığımda her 10 dakikada bir kasılma geldiğini farkettim, biraz saat tuttuk, 3 buçuk gibi sıkıldım kalktım, evi toparladım, elma yedim, soda içtim..Internete bağlandım, feysbuka takıldım, saat 5 gibi bir ses:
- Anneee!
Koştum, acaba yine kustu mu diye..
Oturuyor yatakta:
-Bak anne, gaz çıkaltmıyolum, latağım teltemiz! dedi.
İçime sokasım geldi..Sarıldım, "Ne yapmak istersin?" dedim.
-Bülük latağa gidelim dedi
Geldik bizim yatağa, 5 ten 6 ya kadar konuştu, anlattı, güldürdü bizi...

Artık çok fena uyku bastırdı fakat beni, Haydi dedim uyuyalım...2 sancı arası ne kadar uyunursa o kadar..2-3 dakika kestirdim, Arda ve Memo horul horul.. Sancılar şiddetlendi. 7,5 gibi kalktım, yatamıyorum...çiş, su derken 8 gibi nişanımsı bir şey geldi..Hafif kanama, artık Aslı Hanım'ı arayayım dedim. "Nst ye bağlanın, hastaneden konuşalım" dedi. Toparlandık, duş aldım, kahvaltı ettik, babaanneyi çağırdık. O sırada Arda uyandı, anlattım, daha önceden de defalarca anlatmıştım bu sahneyi...İlk başlarda "Sen yanlız git anne hastaneye" derken, son bir kaç gündür "Sen yanlız gitme anne, baba da gelsin sana yardıma lapsın" diyordu..

Belki 20 kez aynı cümleyi kurdu, bir de benim karnımın altına koyduğum yastığı gösterip: "Anne, bak babayla ben senin için laptık bu lastığı, güzel olmuş mu ha?" diye anlatmaya ve sormaya başladı..Belki 30 kez...Garip bir hal vardı, sanırım o da heyecanlandı, öpüştük ve bizi yolcu etti kapıdan...

Hastaneye varınca sancılar azaldı, nitekim NST de çok kayda değer kasılma görünmedi, muayene de ise hiç açıklık yok..serviks hala geriye dönük...Evde dinlenerek beklemeye devam edebilirsiniz, isterseniz tabii hastanede de kalabilirsiniz dedi Dr. um. Eve geldik..Çok uykum var..Gerçekten gece 12 den sabah 9 a kadar gelen sancılar yok oldu neredeyse...Bozuk çalıyorum hafiften...Biraz yatıp uyuyacağım...Arda' yı özledim!!

Arda babaannede...Bizim evden çıkarken babaannesine "Bilaz yorgun hissediyorum" deyip tüm yol kucağında taşıtmış kendini...Bebekleşme tripleri başladı mı şimdiden ne?? :) .

Keyifler gıcır

2011-05-27T15:22:00.000+03:00

İçerdekinin keyfi gıcır herhalde..
Hiç niyeti yok çıkmaya..
41. haftayı da dün devirdik..

Aman sınavlarıma denk gelir mi? (4-5 Mayıs) diye ne panik yapmıştık oysa..
Ayy boğa olur inşallah diye de boşuna çene çalmışız meğer..
Ohh serinlikte gelecek bu sefer diye de erken sıvamışız paçaları..

Ama benim bir bildiğim varmış..
Hastane çantasını hazırlama konusundaki gevşekliğimin sebebi buymuş meğer..
İçime doğmuş gecikeceği..

Sabah nst ve ultrason bakıldı, yolunda herşey, ilk başta nst de çok zor bulundu kalp atışları, dedim heralde hemen yatıracaklar beni hastaneye, sonra bir pozisyon değiştirdi bizimkisi, dıgıdık dıgıdık duyulmaya başladı kalp sesi..suyu da yeterli vaziyetteymiş. Bekliyoruz...Aslı Hanım "Herhalde son güne kadar keyfini çıkartacak kızınız" dedi. "Hiç istemememize rağmen haftaya indüksiyona baş vuracağız gibi gözüküyor ama belli de olmaz tabii" diye de ekledi.

Şimdiye kadar hiç bir şekilde, şu zaman gelmezse şunu yaparım gibi müdahalelerden filan bahsetmemişti kendisi, hatta insanlar telefonda ee? ne kadar bekleyecek doktor? ne yapacaksınız şimdi? gibi sorular sorduğunda cevabım hep "Bilmem, konuşmadık öyle şeyler!" oluyordu ve ben çok seviniyorum bu tarzda bir doktoru tesadüfen yakaladığımız için..Benim müdahalesiz doğum isteğime saygı gösteriyor, şartlar elverdiği için de sakince bekliyor. Şimdiye başka dr olsa çooktaaan kesmişti beni..

Çok istemiştim aslında şöyle maceralı olsun bu sefer, ne bileyim cart diye bir yerde suyum gelsin; "Ayyyyy, suyum geldi!!!" diye haykırayım, etraftan "Yol verin kardeşim doğuruyor kadın!" diye vatandaş yetişsin filan :))

İşin esprisi tabii...Sadece doğal bir şekilde kendi başlasın istiyorum, normal sancı nasıl geliyormuş onu merak ediyorum (ilki de suni sancı idi).

Yani beklemekten yana dertli değilim çok, keyfim yerinde, gündüz geziyorum, evde keyif yapıyorum, kendime bol bol vakit ayırıyorum, dedim ya tek derdim her geçen günün müdahale olasılığını artırması...yoksa keyifler onda da, bende de gıcır!!

3 yaşa 3 hafta kala Arda Toti'si

2011-05-22T23:59:00.001+03:00

Son 2-3 aydır inanılmaz değişti bizim toti. 3 ay geriye gidince de okula başladığı tarih çıkıyor önümüze. Gözle görülür, kulakla duyulur değişiklikler oluyor kendisinde bu aralar. Konuşma aldı başını gidiyor, kendi kendine iş görme yeteneği gelişti, herşeye "Ben yapabilirim, ben başarabilirim" diye atlıyor, sanki daha bir laf-söz dinliyor, kendi kendine oyalanma-oynama-dikkat toplama süreleri bayağı uzadı, ne bileyim bir olgunlaştı işte, ama hala daha sıkıştırmalık, yemelik, gıdıklamalık ve komik...En güzel zamanları diye düşünüyorum, hoş her dönem böyle düşünüp, bir sonraki dönem vazgeçip, yeni dönemin daha tatlı olduğuna kanaat getiriyorum, ama bilemiyorum, bıyıkları terleyip, sesi borazan olduğunda ve ayakları buram buram koktuğu zaman da bu kadar sıkıştırmalık ve yemelik olduğunu düşünecek miyim?? Sanmıyorum :)

Neyse aklıma gelen bir kaç not ve anektod:

* Babun-Derin bizdeler: Derin tuvalete gitti, Arda da arkasından; "Seyletcem beeen" diyerek. Tuvalette konuşuyorlar, bende kapı aralığından bakıyorum, Arda bir parça tuvalet kağıdı koparıp Derin' in eline verdi ve şöyle buyurdu:
- "Delin, bak sana peçete kopaldim, al bununla çiş bitince kukunu sil!!"

* Akşam yemekte pilav yerken, pirinçleri sayar: "Bu Mrs Selin, bu Mrs. Hilal, bu Ekin Loya, bu Mahir, bu Ömer, bu da Ardaaaa!"

* Okuldan konuşurken: "Anne, Mrs Hilal'in saçlalı daile (daire) şeklinde, çok güzeeel!" (Hilal Hanım' ın saçlar kıvırcık!)

* Mrs Selin' in yeni başlayan Yunus'u alıştırmak için daha fazla onunla vakit geçirmesine biraz bozuldu sanırım, azcık gönül koyuyor gibime geliyor, nede olsa ilk aşktı kendisi :)

* Okula başlarken hep Mira' nın okulu dedik, geçen gün sabah kalktı, hazırlanıyoruz, her sabahki klasik soruyu sordu:
-"Anne neleye gidiyooss?"
-"Anne-Baba işe, Arda okula."
-"Anne, Mia' nın okulu diil, Arda' nın salı (sarı) okulu diii miii??"

* Bu arada dönüşleri konuşuldu birkaç kez diye midir nedir, son 2-3 gündür Mira'yı sorup duruyor, Banuu duy sesimizi!!)

* Tv ye ilgisi bayağı azaldı, bir ara ürkmüştüm çok istiyor diye, şu ara hiç aklına bile gelmiyor, hele ki evde Derin veya Ekin gibi kendinden biraz büyük bir çocuk varsa, saatlerce aklına gelmiyor, inanılmaz güzel oyun oynuyor onlarla. Akşamları yemek sonrası-uyku öncesi Orman Kavşağı ritüeli var, hafta sonları da bazen kendi talep etmese de ben açıyorum, azcık bencillik ederekten...O zaman da Mater' ın abartılı hikayelerini seyrediyoruz. Sonra birden alakasız bir yerde "Anne, biliyol musun, ben eskiden bil matadoldum (matadordum) diyor aynı Mater gibi...Fakat o bir ikizler ve sanırım artık ne Mater ne de Şişi McQueen eski çekiciliğini korumuyorlar...Eş dost da bir dolu Mater almıştı oysaki doğum sonrası için..

* Kitaplara ilgi ise acayip arttı, başka bir postta yazarım favorilerini...

* Kendince kurnazlıklar yapıyor, mesela "Haydi Arda diş fırçalamaya!" dediğimde; "Anne, sen gel otul bu koltuğa ve bilaz dinlen!" diyebiliyor, yada ufak yalanlar: Yemek vakti geldiğinde ve menüde sevmediği birşey olduğunda: "Bundan okulda yedim" gibi..

* Bazı kelimeler düzeldi: "Kırsımı" = Kırmızı oldu, "Lütes" = Güzel oldu, "Gabila" = Galiba oldu..
Ama hala: "Sıkaç" = Sıcak, "Tulunu" = Turuncu, "Şişmek "= Şimşek
ve bir sürü daha var bunun gibi...ve ben bunları çok seviyorum, kendim bile böyle söyleyesim geliyor çoğu zaman :)

* Bebek konusunda da elimizden geldiğince abartmadan, pembe bir tablo çizmeden anlatıyoruz, odasındaki değişiklikleri görüyor, bazen soruyor, bazen anlatıyorum hiç ilgilenmiyor, bilemiyorum, yaşayarak göreceğiz. Geçen gün sona kalan 3 isim konuşuluyordu, "Arda sence ne olsun bebeğin ismi?" dedim...Düşündü taşındı "Eliiiif" dedi. Seçeneklerimiz arasında olmayan ama bu aralar çok vakit geçirdiği ve çok sevdiği birisinin ismini...Memo' nun Amerika'dan gelen kuzeni, büyük aşkı Elif' in ismini uygun gördü :)

Şimdilik aklıma gelenler..Yine yazmadığım için bir kenara, tıkana tıkana yazdım..neyse...

Bu arada meraklısına not: Hala doğurmadım, 40+4 bitiyor bu akşam! Haydi hayırlısı...:)

Elif ile mutlu mesut :)

Derin ile, yine mutlu mesut! :)

Ve 40 hafta biter...

2011-05-21T01:25:00.002+03:00

40 haftayı 19 Mayıs gençlik ve spor günüde tamamladık, sabah terası yazlık sezona hazırlama çerçevesinde mangal temizleyerek, çiçekleri bitkileri budayarak, akşamüstü de cümbürcemaat Ali' nin doğum gününü kutlayarak, isim konusunu kalabalık ailede masaya yatırarak, yiyerek, içerek...Ali' yle çok istemiştik aynı gün doğmuş olsunlar diye halbuki...

Pazartesi (16 sı) Aslı Hanım' ın NST de periyodik kasılmalar görmesi ve "bugün-yarın..." cümlesini kurması, benim de nedense 17 sini nicedir pek bir uygun görmem ile Salı gününü bekleyişle geçirdim, hatta sabah yerimde duramadım, evi temizledim, z.yağlı fasülye ve Arda' ya sulu köfte pişirdim, daha da duramadım, çıktım ofise gittim, masama oturdum, çalışır pozda milletle geyik çevirdim filan falan...

Ertesi gün beklememeye karar verdim :)

Bugün (20 Mayıs) yine kontrolüm vardı, NST ye bağlı, annemle tvdeki yemek programlarına bakarken Aslı Hanım geldi, bütün pazartesi gecesini beni düşünerek ve telefonunu kontrol ederek geçirdiğini söyledi, gülüştük...
"Ve bugün de hiç kasılma yok, demekki o günküler geçiciymiş" dedi. Muayene ve ultrason için diğer odaya geçtik, ilk defa vajinal muayene yaptı ve "serviks tamamen kapalı ve geriye dönük, henüz hiç bir hazırlık yok, bekliyoruz o zaman" dedi. Su ve plasenta iyi durumda, Totinaz gayet hareketli, şimdilik rahatça bekleyebilirmişiz..Salı günü görüşeceğiz yine...

Aslında keyfim yerinde, dert etmiyorum beklemeyi, Arda'yla ful vakit geçirmek, o uyuduğunda veya okulda olduğunda ayağımı uzatıp keyfime bakmak güzel allah için, biliyorum bu gevşek vakitler bitecek :)
Tek düşündüğüm her geçen günün müdahaleleri bana yakınlaştırdığı, o konuda huzursuz oluyorum..Doğal bir şekilde kendiliğinden başlasın istiyorum...Umarım gerek kalmaz indüksiyona veya başka şeylere...

Haa bir de boğa yapamadık ya şu kızı, şimdi uğraş dur 2 tane ikizlerle :)

39+4

2011-05-16T23:10:00.003+03:00

(Akşamüstü yazmıştım..)

Şu an keyifteyim..
Salondaki kanepe battı, rahat edemedim..
Odaya geldim, perdeleri çektim, odayı kararttım..
Yatağa attım kendimi..(lafın gelişi..özenle ve yavaşça yerleştirdim kaideyi)
Arkamda 3 yastık, 4 üncünün üstünde, yanımda bilgisayar..
Bacaklarımın üzerinde bir tepsi..
Üzerinde 1 fincan kahve, kafeinsiz..
1 tas çilek..
1 kutu bademli kurabiye ve 1 adet badem ezmesi topu..
Tepsiyle aramda koca bir göbek..
Kurabiyelerin pudra şekeri üstüme dökülüyor..
Yazıyı yazarken de dönmekten mütevellit boynum ağrıdı, eller alışık olmadık pozisyonda, sürekli yanlış basıyorum..
Ama olsun..keyfim yerinde..
*
*
Bu sabah kontrole gittim..
NST de içim geçerek, göz ucuyla da tv deki boktan gündüz yayınlarına bakarak oyalanırken..
Aslı Hanım girdi odaya..
"Aaa? Kasılmalarınız başlamış, hissediyor musunuz bir şey?" dedi..
"Yoo" dedim.."Bazen dertop oluyor karnım ama hareket ediyor gibi algılıyorum"..
"Demekki ağrısız kasılmalar" dedi..."Ama bayağı düzenli geliyorlar.."
Ultrasonda kafa iyice yerleşmiş göründü, suyu filan iyiymiş, sıkıntı yokmuş..
"Bugün-yarın bekliyorum, ama bazen böyle olur sonra dahada uzar, belli olmaz" dedi..
*
*
Eğer bu arada gelmez ise cuma görüşeceğiz tekrar..
Bakalım..

Blogger sapıttı

2011-05-15T10:57:00.001+03:00

Acaba blogger yine kafayı mı yedi, ben mi bi haltlar karıştırdım? Aşağıdaki su altı fotolarıma bi dolu yorum gelmişti, hepsi uçmuş, Sarıçizmeli' nin kaç gün önce gönderdiği yorum yeniden geldi, diğerleri silinmiş, filan falan..Böyle birşey başına gelen oldu mu bu ara??

39. hafta da bitti yahu?!?!

2011-05-12T00:18:00.000+03:00

Mesaj-mail atıp merak eden tüm dostlara haber edeyim dedim..İşte gidişhat:

39. hafta bugün bitiyor. Güya 2 haftadır izindeyim ama daha ayağımı uzatıp evde 2 satır keyif yapmışlığım yok. İlk izin haftası sınav kalp çarpıntısı ile geçti, ikinci hafta da sınavın mutlu sonundan dolayı evrak hazırlama, adliye, nüfus müdürlüğü, muhtar, aile hekimi diye deli danalar gibi koşturarak geçiyor..Olsun gayet mutluyum, iyi bir sebeple hazırlıyorum ya evrakları gerisi boş..

Hem zaten evde durasım da yok, deli depmiş gibi dolanasım var, yukarıdaki işlere ek olarak eksik gedik var mı, doğumdan önce neler yapsam, sonra nelere fırsat bulamayabilirim gibi sorularla beynimde yüzbin tilki dolanarak, plan yaparak geziniyorum..Fırsatı bulduğumda Memo' nun ofise kamp kuruyorum, oturuyorum internette takılıyorum, ortağıyla çene çalıyorum, decaf kahve yapıyorum, hani sekreter görevi görebilirim isteseler, o kadar hoşuma gidiyor ofiste takılmak.."Niye eve gidip keyif çatmıyorsun?" diye soruyor Memo şaşkınlıkla..."Amaann 5 kat çıkamam" diyorum..Tek sebep bu mu acaba..?

Kendi ofisime de uğradım, yeni yerim için evrakları kontrol ettirmeye gittiğimde, masama oturdum, özlemişim!! Nuray kahve getirdi, ofis arkadaşları ile hoş beş ederken, aa şu iş nasıldı, bu dosya ne oldu derken bir baktım iş yapıyorum..gocunmadan, istekle..hem arkamda birşeyler bırakmama dürtüsü ile, hem de bir daha oraya dönmeyeceğimi bilmenin garip burkuntusu ile..Seviyorum çok ofisimi..ortamımı..Şartlarım iyileşecek öbür tarafta ama burası benim için çok ama çok özel kalacak..

Neyse, evde duramıyorum kısaca..fırsatım olsa da kalmıyorum, onu farkettim..Belki de doğumdan sonra eve tıkılacağımı bilen zihnimin bir oyunudur bu..Garip, severim aslında ama yanlız kalasım da yok bu aralar..

Uyuyamıyorum bir de..Daha doğrusu uyumak istemiyorum..Yoruluyorum tüm gün, bir önceki gece gene geç yatmış oluyorum ama yine de 2 lere kadar oturuyorum..Arda'nın uyumasını beklerkenki 10 dakikalık kestirme yetiyor bünyeye, cin kesiliyorum sonra. Misal dün gece 3,5 da yattım, tüm gün koşturdum, saat 01:00 oldu hala yatasım yok..Gözler fıldır fıldır..

Acayip bir hazırlık ruh hali de başgöstermiş durumda 2 haftadır filan..Kaç küsur parti çamaşır yıkandı son 2 haftadır bilmem..Daha hastane çantası hazırlanmadı ama olsun, ev sürekli yumoş ekstra kokuyor :)

Fiziksel duruma gelince toplam 12 kilodayım, ilk hamilelikten 5 kg daha az. Ödem pek olmadı ama acayip bir basınç ve ara ara sızılar hissediyorum ki ilk gebelikte, daha öncede yazmıştım, hiç hissetmemiştim. Dün hastanedeydim..NST bakıldı, ultrasonda suya filan bakıldı, herşey yolunda gözüküyor şu an için, Totinaz da 3.300 gr olmuş...Pek hareketli, bazen canımı acıtıyor, bir de devamlı hıçkırık halinde...Pazartesinden itibaren 3 günde bir gidecekmişim..

Bakalım ne zaman gelecek hanım kızımız? Umarım kendisi bana, benim gebelik özelliklerim de anneme çekmemiştir zira ben 42 haftalığım, canına okumuşum Ağustos sıcağında annemin!! İçimden 17 si geçiyor, bakalım hayırlısı..

Foto geçen gebelikten..Doğuma 12 gün kala...

Benim meskenim...denizdir, havuzdur, SUdur!!

2011-05-11T12:35:00.001+03:00

Bu TotiNaz kız ile beraber Çanakkale boğazını geçtiğimizi söylemiş miydim hiç?? :)

Fotolar Ahu Savan An.
Kendisinin su altında ikinci denemesiydi..İkimiz için de batmak, koordineli su altında kalabilmek, anı yakalamak çok zordu..Tecrübe etmiş olduk, çok da eğlendik! :)
Ahu hikayelendirme fotografları çekiyor asıl..Düğün, doğum, sahne..
İlgilenenlere: www.ahusavan.com
www.facebook.com/pages/Ahu-Savan-...

04.05.2011..Tarihi bir gün!

2011-05-09T17:40:00.002+03:00

Ne haftaydı ama geçen hafta!!
Karnım burnumda çok ama çok önemli bir sınav atlattım..
2 gün sürdü sınav, hazırlık aşamasını da sayarsak 1 haftamı çürüttü!
Gerginliği, karın ağrısı tabiiki aylar öncesinden başladı..
Acaba o tarihte doğurur muyum diye kurdum durdum..etrafım da hop oturdu hop kalktı..
Doktoruma "Rahmimi mi diksek Aslı Hanım?" bile dedim!!!
Güldü halime tabii.."Ben diksem de çıkacağı varsa patlatır çıkar" dedi..Vazgeçtim :)
Geçen hafta sonunu Memo' nun ofiste geçirdim..çalış babam çalış..
Ve Çarşamba günü (04.05.2011) dananın kuyruğu koptu..
Sınavı aldım!!
Artık iş hayatımda çok daha iyi bir yerde olacağım..
Daha güvenli, daha sağlam..
Benim için, ama daha çok çocuklarım için iyi bir fırsat olabilecek bazı değişiklikler bile getirebilir hayatımıza..
Pek güzel oldu yani..
Zamanlama 10 numara oldu hatta..
Kontratım gelene kadar TotiNaz da ele avuca gelebilecek..
Sonrasında 2 çocuklu hayata ek olarak yepisyeni bir iş hayatı :)
Daha noolsun? Dilini ısır, kıçını kaşı!!!

Yukarıda not düştüğüm tarihte yani, çarşamba günü sınav sonucu yüzünden gevşek gevşek, suratımda salak bi gülümseme ifadesi ile evde dolanırken, 2 aydır kayıp olan ve üstüne 1 bardak soğuk su içtiğim tektaş yüzüğümü de cart diye elimi attığım bir yerde buluverdim..."Ohannesburger!" diyerek o günün benim günüm olduğuna kanaat getirdim ve evrene doğru koca bir gülücük attım, dışarı taşan eforimi de Arda Totisi' ni mıncıklayarak, yoğurarak ve kahkahadan çatlatarak attım!

Bu güzel haberlere eşlik etsin diye neşeli bir video yükleyeyim dedim..Bayağıdır video yüklememişim buraya zaten..Gönül isterdiki video düz olabilsindi ama ne yapalım artık, çekim hatası!!

Jingle Bells from Mehmet Yogurtcuoglu on Vimeo.

Pazar sabahı kıyağı

2011-05-01T23:50:00.004+03:00

Bir önceki postta yazdığım pazar sabahı tokadından sonra bu sabah da bir kıyak yaşadık..yaşadım daha doğrusu..O kadar hoşuma gitti ki yazayım dedim, anı olsun, devamı olsun :)

Önce ufak bir girizgah: Sabah uykusundan hemen ayılırım ben, gözümü açtım mı, bitmiştir. Memo hiç ayılamaz. Ailede bilinir bu huyu, dalga geçilir, ayamaz bir türlü, afyonu patlamaz..Arda doğduğundan beri değişti garibim, daha atik ve atak olmaya başladı, yine de hep ben kalkarım sabahları, Arda da hep bana sardırır zaten..'Anneeeee kaaak!'
Çok ama çok nadirdir uyanamayıp 'Memo noolur sen kalk!!' dediğim, ben diyeyim 3, sen de 4.

Bazen akşamdan pazarlık yaparım; 'Yarın sabah sen kalk ve kahvaltıyı beraber hazırlayın ve beni sonra uyandırın olur mu?' diye..Tamam der Memo, ama sabah o kadar zor kalkar, Arda o kadar tiri viri yapar ki, yarım saat daha yatakta dursam da geri asla uyuyamam..Zaten aklımda içere onlarda kalır..huyum kurusun!

Neyse, iyiki ufak girizgah olacaktı...Gelelim bu sabah kıyağına..

Pıt pıt pıt ayak seslerine uyandım
Gece gelmemiş yanımıza
Yatağa çıktı, azıcık oraya buraya bakındı
Gitti perdeleri açtı
Aydınlıktan gözlerim kamaştı, hemen yumdum geri sıkı sıkı
Memoda hareket yok
Bende de
Kalkabilirim aslında, geç yatmadım
Sadece bekliyorum ne yapacak diye
Babasının yanına gitti
Başucundaki sudan içti
Usulca başladı konuşmaya, fısır fısır:
-'Baba, kak, hadi salona gidelim, baba kule lapalım, anne ululol (uyuyor), onun kaanı bülüdü (karnı büyüdü), ulusun bilaz daha'
:)))
Daha ne isterim yahu!! Aslan oğlum benim! Halden de böyle anlar minik erkekim!!

Gözler kapalı bekledim Memo ne yapacak diye
Hemen kalktı
Arda' nın odasından lego sesleri geldi
İçim geçmiş
......
Duş sesine geri ayıldım
Kaka yapılmış, toto yıkanıyor
'Üşüdüm baba' dediğini duydum
'Gel yorganın altında ısıtayım seni' diye seslendim
'Aa! Anne uyanmış' dedi Memo
Suratında kocaman bir gülümseme, çırılçıplak daldı odaya cüce
Yorganın altında yoğurdum babam yoğurdum, baldırları, popoyu, enseyi, her bir köşeyi
Zor ikna ettim çıkmaya yataktan
Giyinip mutfağa gittiğimizde
Kızarmış ekmek kokusu, demlenmiş çayın buharına karışmıştı

Daha kıyak bir pazar sabahı olabilir mi?

Pazar sabahı tokadı

2011-04-25T10:50:00.003+03:00

Arda bildiğin büyük diş fırçası kullanıyordu, bizimkilerden..hiç şikayet etmeden..
"Memo" dedim, "şu çocuğa ufak, ağzına göre bir fırça alalım".."Şişi mekkuin" li filan..
"Mater" lısından almış, cumartesi yatarken başucumuza koyduk, sabah veririz, neşe dolarız diye..

Gece hiç iyi uyuyamadım..Zaten geç yatmıştım, bir de Arda aramıza gelip bütün gece beni tekmeledi, üzerime çıktı..Zaten dönemez oldum yatakta..

Sabah çok da erken kalkmadı, hemen "kaaaalk" borusunu da öttürmedi..İnsaflıydı valla..
Salona gidip 15 dakika takıldı..geri geldi, neşeyle: "Hadi kaaakın anne-babaaa!" dedi..Melodik bir tonda..
Zar zor doğruldum, gözümün teki açılmıyor..Bildiğin enkaz gibiyim..Aklıma fırça geldi..Verdim..

Çok sevindi.."Bebek mi getirmiş?" diye sordu..Bebeğin gelirken "Mater" getireceği konuşulmuştu ya..
"Yok" dedim, "o arabasını getirecek, bunu baba almış"..
Paketi açtık, başladı şarkı söyleyerek oynamaya..
Ayılmaya çalışıyorum..pek fenayım..
Baktım, almış fırçayı oraya buraya sürüyor..Etrafı fırçalıyor..
"Ağzına giren şeyi her yere sürme!"
Devam..
"Ardacım lütfen, bak pislenecek!!"
Devam..
"Bıdı bıdı..dır dır dır..vır vırr!!!" (Suratım da muşmula gibiydi herhalde)

Ve Arda sabah tokadını patlattı:

"Anne lüüfen mutlu ol, bak ben çok mutluyum!!!"

Ardından 18 dişini göstererek sırıttı..."Sende böyle gül" der gibi..

Anne ile Baba dumur olup bakakaldı...
Annenin açılamayan tek gözü de bu vesile ile açılmış oldu...

Şimdi okullu olduuuukk....

2011-04-22T13:44:00.003+03:00

Dün akşam Arda' nın okul iletişim defterine okula başladığından beri, yani aslında hepi topu 2 aydır, ne kadar değiştiğini yazdım. Her şeyi kendi yapmak isteyen, çoğunu da başaran, başaramadığı zaman eskisi gibi kendini yerden yere atacağına yardım isteyen, özgüveni hızla gelişmekte olan, hakkını hukukunu şiddetle savunan, beni şaşkına çeviren sorular soran ve yorumlar yapan küçük bir insancık oldu bizim Toti.

Artık okulu daha çok anlatıyor, yani eskiye nazaran.. (halen daha, okulu eve taşımayı pek sevmiyor, işini eve taşımayan babasına çekmiş!) İngilizce şarkılar söylüyor, arkadaşlarını sayıyor, bazen okuldaki ördekleri anlatıyor. Selin örtmenim hala favori..kızlardan ise Ekin Loya.

İletişim defterinde şu satırları görünce şaşkınlıktan kalakalıyorum, neredeyse bir damla gözyaşı süzülecek yanaklarımdan aşağı doğru!!

-"Arda bugün çok iştahlıydı, öğlen tavuk çorbasını, PIRASASINI (en yeşil kısımları hariç) yedi" !!! (Pırasa mııı?)
- " Bu öğlen erişteli yeşil mercimeğinin hepsini bitirdi" !!!!
- " Kapuskanın 3/4 ünü yedi" !!!! (Lan düdük! Evde makarnaya sos koydurmuyorsun kıtırcık var içinde diye..ne kapuskası???)

Hal böyle olunca da akşamları hic kasmıyorum, hep sevdiği şeyler var menüde ve hiç bir şekilde müdahale etmeden çalakaşık götürüyor kendisi..Çatalı-kaşığı ağzına götürürken öne eğilmeyi de öğrenmiş sıpa, artık yerler pek pilav olmuyor :)

Ayakkabıları hep kendi çıkartırdı, artık giyiyor da..Bir de mont giyişi var ki bayılıyorum! Yere atıp, kolları sokuyor, hoop kafadan aşırtıp sırtına geçiriyor, işte olduu!! :)

Velhasılıkelam..Pek memnunum yuvamızdan..Her telefon ettiğimde sıkılmadan, güleryüzle beni bilgilendiren Hilal Hanım bazen ben aramasam dahi kendisi arayıp havadisler veriyor..Selin örtmenim her gün harika defter yazıyor, akşamları benim kuranım oldu bu defter dedim kendisine de :)

Bu arada bir hoşluk daha geldi yuvadan: 28 Nisan perşembe akşamı biz gebeş velilere (3 adet gebe veli 1 adet de gebe örtmen varmış sanırım) baby shower yapacakmış Mrs. Hilal !! Hem bebemi hem beni mutlu ediyorlar daha ne isteyeyim yahu?!?! :))

Not: Önce sağlık olsun da tabii..ben kızı bu kadar bekletmeden postalarım gibi geliyor okula!! ;)

Kuzenle tavla atarkene :)

35 hafta geride kalırken doğum tercihleri üzerine..

2011-04-18T16:38:00.002+03:00

35 hafta bitti geçen perşembe.
Hep yazıyorum ya; farkında olmadan, ayna karşısında göbek okşamadan, belgesel seyredip hüngür foşurt ağlamadan, bedendeki mucize ile yatıp kalkmadan geçti gitti bu hamilelik.
Bazen biraz daha tadını çıkartsaydım diye hayıflansamda (neticede sondur bu!) olması gereken gibi gitti sanırsam..Kafam işle, Arda ile o kadar doluydu ki..Bir de tabii tecrübe, bilinmeyenlerin azlığı vs...
Geçen hafta sırf adet yerini bulsun diye gebelik.org a bakıp haftamı okudum :)

İsim bulamadık henüz..Belki yüzünü görmeyi bekleriz..
Hastane çantama başlamadım..birazdan gugılliycam, hazır listeye ihtiyacım var! :)
İzne ayrılmadım..Ama 1 haftadır, artık evde patileri uzatmaya ihtiyacım olduğunu hissediyorum..

Geçen hafta Dr. kontrolü vardı, bir önceki görüşmemizde Aslı Hanım' a doğum tercihlerimizi sunmuştuk yazılı olarak. Blogcu Anne'nin planını, kendisinin izni ile araklamış, az çok değiştirmiş, kendi tercihlerime göre uyarlamış ve doktoruma vermiştim. Verirken de işine karışıyormuş hissi vermemek veya ukala dümbeleği profili çizmemek için ilk doğumumda yaşadığım hayal kırıklıklarından dem vurmuştum. Kendisi verdiklerimi okuyacağını, hiç de ukalalık olarak görmediğini, aksine karşısında bilinçli ve ne istediğini paylaşan bir hastası olduğu için mutlu olduğunu söylemişti. Bir sonraki görüşmede konu ile ilgili görüşmek üzere ayrılmıştık.

Görüşmede önce hal ve gidişhat konuşuldu, her an doğuracakmışım gibi hissediyorum, anormal bir basınç var aşağıda deyince, bunun ikinci ve üçüncü gebeliklerde sık görüldüğünü, bağların, kemiklerin daha çabuk açıldığını, bu şekilde hissetmemin illede erken doğum olacağı veya bebeğin başını kanala soktuğu anlamına gelmediğini söyledi. Sonra ultrason odasına gittik. İsimsiz kızımız o kadar hareketliydi ve fırıl fırıl kıpraşıyordu ki doğru düzgün bir vesikalık foto çekemedi Aslı Hanım. Sanırım yemek yiyip bir de diet cola götürdüğüm için dellenmişti cüce..Neyse 2500 gr olmuş.."Yolunda gözüküyor herşey" dedi Aslı Hanım, "bakınız henüz kanala filan da girdiği yok.." diye ekledi.

Sonra yine odaya geçip vermiş olduğumuz yazı hakkında görüştük:
- "Hiç bir isteğiniz bana anormal veya uygulanamaz gelmiyor, sadece yemek yemeye pek sıcak bakmıyorum ama sıvı almanızda sakınca yok, damar yolu da rutin olarak takılır, ani bir durumda müdahale etmesi kolay olsun diye ama istemiyorsanız bunu hemşirelere söyleyebiliriz" dedi.

Aslı Hanım' ın diğer yorumları:

- "Epizyotomiyi ezbere yapmıyorum, zaten gerek kalmayabilir sizde, o an duruma göre bakarız."

- "Hareketli olma isteğinizi çok normal karşılıyorum, zaten ben de gebelerimi sürekli yatakta nst ye bağlı tutma taraftarı değilim, çoğu zaman ben kalkıp dolaşmalarını öneriyorum sürekli yatanlara."

-"Göbek kordonunu eşiniz kesebilir, arada bir isteyen çıkıyor, hallederiz."

-"Bebeği hemen kucağınıza verebiliriz, apgarı iyi ise ve bir başka sıkıntı yaşanmaz ise. İlk karşılaşmanız, ten temasınız, öpüşüp koklaşmanız, hatta ilk emzirme denemeniz (amerikalı annelerden çok talep geliyormuş bu hususta) bu esnada yapılabilir ama hemşireler bir süre sonra alıp kontolleri yapmak isteyecek hatta sabırsızlanacaklardır siz koklaşırken, bu noktada o süreyi çok uzatamam ama tüm kontroller yanınızda yapılacak, başka odaya kesinlikle götürülmeyecek."

Genel anlamda bu şekilde gitti konuşma..gayet ılımlı, espirili ve gülüşmeli geçti. Onun için de bizim için de, karşılıklı olarak fikirlerimizi paylaşmak, duymak iyi oldu bence. Ben rahatladım olumlu tavrını görünce, bir takım detayları önceden konuşmuş ve anlaşmış olmak da iyi hissettirdi..Yani yemek yeme konusu hariç anlaştık diyebilirim :)

Sonuçta yukarıda linkini verdiğim ilk doğum hikayemde bahsettiğim "Hacettepe zulmü" gibi birşeyi Güven' de yaşayacağımı hiç zannetmiyorum...

Teknoloji özürlü olarak Aslı Hanım' a verdiğimiz mektubu buraya nasıl koysam bilemedim, o yüzden merak eden olursa Blogcu Anne' ninkine baksın, nasıl olsa aşağı yukarı aynı...

Faideli bir ürün

2011-04-11T23:58:00.001+03:00

Gebeliğin ilk zamanlarıydı, Banu kendisinin kullandığı hamile göbek bantlarından bir tane de bana hediye etti. Hülya' nin tükkandan sipariş etmişti. Hatta "Siz renk için aranızda konuşun." demişti ve ben kararsız kalınca Hülya' nın zevkine bırakmıştım seçimi. Güzel bir desen ve kullanışlı renkler çıkmıştı paketten. Ben bu bantı çok kullandım, hala da kullanıyorum, burdan da duyurayım dedim, okuyan gebeşler varsa faidelensinler, gebe yakını olanlar hediye olarak alıp gebeleri sevindirsinler..

Ben en çok kotlarımı düğmeleri açık olarak giymekte kullandım bantı. Resimlerde de görüldüğü gibi hamile kotu-pantalonu almadan bu bantı kullanarak eski (yani normal) pantalonlarınızı uzun süre giyebilirsiniz. Göbeğin büyüklüğüne ve kilo alımına göre, 6-7 aya kadar bu şekilde idare edilebilir. Ben 28. haftaya kadar sanırım hep bu şekilde giydim normal pantalonlarımı. Fotoları tembellik edip asıl kullandığım dönemde çekmemiştim, yumurta-kapı ilişkisi hayatımın her yerinde benimle!! :)
Şu an (fotoları 2 gece evvel çektim) yani 35. haftada tabii ki bu şekilde giyemiyorum zira artık bacaklarım da eski kotlara pek sığmadığı gibi, oturur pozisyonda da göbeğime baskı yapıyor ama resimleri bir fikir versin diye koyayım dedim.

"İrileştikten" sonra bantı daha çok taytlarla girmeye başladım. Hani hep tayt giyince kabaları ve "ön tarafı" kapatacak uzun bir şeyler ararız ya, işte bu bant o işe de yaradı. Sanki içinden başka bir uzun üst çıkıyormuş havası vererek giyilebiliyor. Ayrıca kısa t-shirtler ile açıkta kalan ve üşüyen göbeciği sarıp sarmalayıp sıcacık tutması da cabası...Bir de benim bu gebelikte inanılmaz kaşınıyor göbeğim, hiç bir kumaş ile rahat edemezken bu bant ile karnımı tırnaklamadan yolmadan dolanabiliyorum...

Velhasıl pek faideli bir ürünmüş...Şiddetle tavsiye ederim...Vesile ile Banu' ya burdan tekrar teşekkür eder, Hülya'ya da bizi ürünle tanıştırdığı için hörmetlerimi sunarım ..

Bu arada Hülya' nin tükkan artık blogspottan kurtuldu, kendi "domain" ine kavuştu. Ödeme ile ilgili de bayağı aşama kaydedilmiş, kapıda kredi kartı filan, bir dolu fasilite sağlanmış...Sadece bant değil, bir yığın bebek bakım ürünü mevcut sitede..bir göz atın derim.

www.sanalbebekmagazasi.com

Durum raporu 2 - Toti Naz

2011-04-07T11:05:00.001+03:00

Yok adı Naz olmayacak...Ama bu blog sayesinde tanıdığım cimcime Nilsu' nun annesi daha ilk cinsiyeti öğrendiğimizde bir mailinde "Toti Naz olsun bu da bari" demişti ve takma isim çok hoşuma gitmişti. Gerçi pek kullanmadım blogda, hem hamileliği fazlaca yazmadığım için hem de neme lazım daha erken, du bakalım ihtiyatı içinde olduğumdan..

Toti Naz' la beraberliğimiz 34. haftayı bitirmek üzere. Farkettirmeden gelip rahme tutunan, hatta içimde, hiç birimiz farkında olmadan, Çanakkale boğazını yüzerek geçen bu dişi zat şimdilerde tekme tokat içerde bana girişerek her dakika varlığını hissettiriyor.

En son 29 mart günü doktorumuzu görmeye gittiğimizde 2 kg. 160 gr. idi. "Kendimi 30. haftadan sonra bir hantal, bir büyümüş hissediyorum" dediğimde Aslı Hanım, "Son görüşmemizden sonra iyi kilo almış, tabii siz de, ondandır!" diye açıkladı hantallığımın sebebini :)

Tam 12 kg. almış durumdayım, Arda' dan sonra veremediklerimi de (6 kg.) fazladan sayarsak 18 kg eder. Yani Arda' dan önceki normal vücudumdan 18 kg. fazlayım..Gerçi bu ara duruldu boğazım, az ve öz yiyerek doyabiliyorum, tatlı krizlerim ara ara geliyor, bamya aşermemin de büyük şans olduğunu düşünüyorum, hem barsakları çalıştırıyor hemi de sebze işte..Öğlenleri ofisten çıkıp Rumeli' ye koşuyorum, adamlar artık tanıyor beni, bamya pilav..bazen yanına cacık..ohh mis. Bir de ikram yapıyorlar; söğüş domates veya tatlı!! Yurdum insanının hamile kadına bakış açısını seviyorum! :)

Arda' da olmayan kasık ve kalça ağrılarım oluyor. Bazen ofiste yerimden kalkınca bir süre Sürahi hanım gibi 8 çizerek yürüyorum. Yoga örtmenim 2. hamileliklerde kemiklerin daha erken açılmaya başladığını, vücudun olacakları bildiği için daha erken hazırlanmaya başladığını söyledi. Zannımca bu kuku kemikleri ağrımın bu kadar erken (taaa 20 li haftalarda) başlaması da ondan...Yogaya devam. İlk gebelikteki kadar çok keyif almıyorum ama gidiyorum, fayda faydadır diye..Zaten hiç yüzemedim bu sefer :(

Halen bir isim yok ortada..Memo'nun da bu konuyla pek ilgilendiğini söyleyemeyiz. Geçen bir sordum ne zaman isim bulcaz diye, Ohoo daha var, bakarız dedi..İyi peki dedim. Bu gidişle doğum esnasında Doktorumuzun veya hemşirelerden birinin adı konacak toti naz' a..İsim önermek isteyen olursa, bekleriz :)

Durum raporu 1 - Toti Arda

2011-04-06T17:17:00.001+03:00

Murphy kanunu mudur nedir? "Okula giden bebe sabah uyanamaz" diye bir kural mı var? Hatta şöyle devam ediyor bu kural: Hafta içleri yataktan kazınmak sureti ile zorla kalkan bebe, hafta sonu sabahın kör şafağında kalkar ve buyurur:
"Anneeeaa ulan (uyan)! Salona git, logi (lego) oynaaa!!!"

1 Mart günü yarın gün olarak başlayan kreş macerası, 1 Nisan günü başarıyla kotarılan tam güne geçişle olaysız ve keyifli bir şekilde devam ediyor. Bu kadar kolay olmasına şaştım açıkçası.
Bir gün önce çarşaflar gitti okula, yatak beraber yapılmış, oda incelenmiş, yorulduğun zaman burada dinlenebilirsin denilince, olabilir denilip oda terkedilmiş. Bakarız dedi Hilal Hanim, zorlamadan teklif ederiz, ister uyur, istemez ise eve gider, başka bir gün deneriz dedi.
Ertesi gün Selin öörtmen ile kitap okunarak uyunmuş, elele :)
Bir kez babayı sormuş yatarken (o alıyordu öğlenleri), sen uyuyup uyandıktan ve kurabiyeyle sütünü içtikten sonra gelecek denmiş ve sıkıntısız bir şekilde uykuya geçilmiş.
Zaten Selin öörtmenim diyor başka bir şey demiyor. Sınıftaki erkekleri isimleriyle sayıyor, kızlardan kim var diyince "Selin öörtmenim" diyor gözleri parlayarak.

Bir defterimiz var, haberleşiyoruz Selin' le. O uzun uzun yazıyor neler yaptıklarını, neler yediğini..Ne şarkılar söylediklerini bile yazıyor satır satır. Çok hoşuma gidiyor. Ben de bazen bazı havadisleri yazıp yolluyorum..

Yazılanlara göre bizim cüce yemek seçme işini sadece evde ana-babaya kıllık şeklinde sadece evde devam ettiriyor. Bezelyesini bitirdi, kuru fasülye yedi, kabak dolmasını çok sevmedi ama yedi cümlelerini okudukça sevindirik oluyorum!!

Dil de bayağı çözüldü, akıllı akıllı cevaplar veriyor, bazen çat diye lafı kitliyor, komik laflar ediyor...Aslinda bir kaç cümlesi vardı aklımda ama bir kenara not etmediğim için unuttum gitti..Yazmak lazım hemen..Sorular çoğaldı, öyle komik ve güzel soru namesi yaparak soruyor ki!

Hiç arabalarla oynamamış bir velet olarak şaşırtıyor bizi, "Arabalar" filmi sayesinde araba oynar oldu çocuk..Mater en büyük aşkı! Zaten arabalardansa "Mater'in abartılı hikayeleri" ni tercih ediyor. "Şişi mcqueen" de favori tabii..Daha bizim evde hiç yok bu kahramanların oyuncaklarından, bebek gelince getirdi diye mi versek diyorum..bakalım..Bu bebek hediye getirdi işi de ne kadar çalışıyor göreceğiz..

Karnımı seviyor bazen, kafasını yaslayıp sevgi sesleri çıkarıyor (Göreceğiz ete kemiğe bürününce ne kadar sevecek bebeği??) "Bebek orda uyuyor" diyor millete, karnımı göstererek. Özellikle meme olayını anlatıyorum, afallamasın diye. İşte o gelince memeden süt emecek, çünkü onun dişleri yok filan diye, uzun emdiği için hala memeler çok kutsal zira. "Evet" diyor, "benim dişim var, köfte yiyebiliyorum". Sonra memeleri de "bebek" diye ellemeye yelteniyor, "yok canım ne bebeği??" diyorum. "Tabii anne, küçük bebek, miniciiik" diye gülüyor, deli!!

Odasını düzenledik, derledik topladık, çekmecelerde yeni gelene yer açtık. Bir de Banu' lardan gelen yatağı kurduk odaya, tam Toti' nin yatağının karşısına. Protesto eder mi filan diyorduk, "çok güzel oldu oda" dedi. Bebek yatağına çıkmak istedi, peki çık der demez vazgeçti...

Vijdanlarımın doruklarındayım, çocuğu sattık kreşe, akşamları da az vakit geçiriyoruz, zaten yenisi gelince ilgi azalacak filan falan..Acayip özlüyorum gün içinde..Her zamankinden daha çok. Arda' ya karşı bi hassas, bi duygusal, bi sulugözüm ki sorma gitsin..Neyse kendimi başka bir yazıda anlatayım..Bu Arda Totisi' nin durum raporu olsun..

Falan filan..

2011-03-22T16:05:00.004+02:00

Yazmayınca bir müddet, hiç yazasım gelmiyor benim buraya..Bir uyuzum ki bu ara zaten, bir miskinlik, bir adam sendecilik..Karşı takımı hallaç pamuğu gibi atasım var oysa..ama kolumda kanadımda derman yok..

Arda düdüğü iyice alıştı okula. Arada bir "Ben okulu sevmem" desede, ağlamadan, zırlamadan yollanıyor valla sabahları. Geçen gün akşam kendi kendine (ki hiç bir şey anlatmayı sevmez gününe dair, babasına çekmiş herhal) "Ben okulda çok eğlen anne!" diye yumurtladı. Atmaca gibi atladım tabii, biraz deşince, ilk defa arkadaşlardan da bahsetti. "İsodore vaaar, Alican vaaar.." diye 2 arkadaş ismi saydı, kimler var sorusuna müteakip..

Evde her türlü yemeği (soslu makarna bile dahil oldu bu gruba) "İçinde kıtırcık var" diyerek reddetmesine rağmen okulda balık üstü helva veyahut mantarlı omlet, efendime söyleyeyim içi bol sebze dolu (parçalı) "Suna' nın kış çorbası" filan yemişliği var. Bu, evde yemezler ama kreşte yalar yutarlar durumu gerçek mi ne? Gerçekse ve bizde de tutuyor ise pek sevineceğim ben, zira evde mücadele edesim hiç yok.

Kaka mevzuu rutine bağladı gidiyor şu ara, sevgili doktorumuz Aydın Yağmurlu' nun ve tavsiye ettiği ilaç "Sokol" ün sayesinde sanırım tutma ve acıyacak korkusundan uzaklaşıyor cüce..Zamanla daha iyi olacak, ilaca devam. Bu konuyu detaylı yazacağım bir ara, belki birilerine yardımcı olur. Bu ara çevremdeki analardan devamlı telefon alıyorum "Ayy ilacın adı ne? bizimki de 10 gündür sıçmadı!" diye..

32. haftadaymışım. Bir ara takip etmeye başlamıştım, gene unutuyorum, allahtan şu tepedeki sayaç var, blogu açınca öğreniyorum haftamı. Bir yandan bu kadar vurdumduymaz bir hamilelik geçirdiğim için sinir oluyorum kendime, bir daha yaşamayacaksın azcık tadını çıkart, bilinçli ol! diye, bir yandan da böylesi daha iyi, kasma kendini nasıl içinden geliyorsa öyle ol deyip engine salıyorum..

Bir ayrı ikilem de şudur: hem biran önce doğsun, hanyayı konyayı görelim, ama görelim ki şu pek keyifli 2li yaşlara gelelim, beraber oynar kıvama gelsinler, ben kendime gelmiş olayım, yine boğazları geçer kıvama geleyim (bu sefer Kaş-Meis beni bekler) ne bileyim, dışarı çıkar, içer-sıçar moda gireyim istiyorum...Hem de of diyorum, böyle iyi..bak Arda uyuyor sabaha kadar, kendi kendini oyalıyor, asayiş berkemal..otur oturduğun yerde..

Çok haksızlık ediyorum, okudum da birden..Evet kızı da merak ediyorum, sağlıkla gelsin, herşey yolunda olsun istiyorum, tabii ki heyecanlanıyorum...Sadece bazı korkularımdan dolayı sanırım hep böyle bitse de gitsek modundayım...Ne kötüyüm..

Çok güzel kar yağdı Mart ayında..Seviyorum soğuğu, karı, kışı ben..Pek keyifliydi..Üzülüyorum kış bitiyor diye..Melankolik miyim neyim? Neyse daha da ipliğim pazara çıkmadan biraz fotoyla bitirelim bu postu.

sokağımız

mutluluk

arabamız yok oldu

pofuduk park bankları

bacak boyu kar

8 Mart

2011-03-08T15:10:00.001+02:00

Vedatovski...

Yine kar yağıyor deli gibi..Aynı 5 yıl önce bugün bizi bırakıp gittiğin günkü gibi..
Gidişinin haberini alışım hala hafızamda, kalbimde, gözlerimde capcanlı..düşününce aynı kalp acısını yaşıyorum..Hani derler ya kalbime bir bıçak saplandı diye..Doğruymuş, insan kalbinin bir bıçakla oyulduğunu hissedebiliyormuş..bir kez oldu bana da..

Aradan 5 koca yıl geçmiş..Anıyoruz seni, eski günleri, komik olayları, senin farklı, kimi zaman da tuhaf fikirlerini..Gülüyoruz komikliklerine..Sonra devam..hayat..Acayip geliyor bu kadar kolay devam edebilmemiz, korkutucu geliyor zamansız bir kayba bu kadar kolay alışabilmemiz. Alışmak da değil ne desem? Kabullenmek mi? Bizim başımıza gelmesi mi? Senin başına gelmesi mi? Bu kadar ani olması mı? Olayın acımasızlığı mı? Yitip gitmesi mi? Neresinden tutsan elinde kalan bir hikaye..Çok saçma..

Evlenip evimize taşındığımızda beni o mutlu anlarımda tek burkan bir şey vardı, o caaanım terasın tadını çıkaramıyacak olman ve olmamız beraber..Kışları şömine keyfinde elinde bir kadeh kırmızı şarabıyla anlatıp duran bir Vedat olmalıydı mesela, müzikleri o ayarlamalı, illaki ahkam kesmeliydi, iyide müzük dinletirdi haa, tam şömine moduna uygun :) Kesin viskiye de başlardın sen Mehmetimizle, o ayrı ukala sen ayrı, elinizde bardaklar ne çene çalardınız karşılıklı..Arda'yı tanımanı isterdim çok..Arda seni bilsin isterdim.."Ledat" derdi sana herhalde şimdiki aksanıyla..Karıların dırdırından, bebelerin vızıltısından sıkılıp Mehmetimizle içmeye gidin isterdim arada bir..Özeliniz olsun, erkek erkeğe dayanışmanız olsun isterdim..Üniversite yıllarımıza dönüp yeniden her anı doya doya yaşayalım isterdim...

En kalıcı şey zihnimde senden, sesin..Yüzünü kimi zaman tam hatırlayamıyorum ama ses kulaklarımda çok taze, çok net..Babuna seslenişin, telefona çıktığında ki "alo"n, Babun' u veya bir olayı taklit edişin..Arada bir kayan almancı aksanın...

Uzun lafın kısası..bir boşluk kaldı senden sonra..kelimenin tam anlamıyla boşluk..hisler bile boş geliyor çoğu zaman..

Hiç bir yere yazmamıştım gidişini, konu etmemiştim..ama bu sayfa gittikçe daha bir özel olmaya başladı benim için, biliyorum Arda bir şekilde okuyacak tüm yazdıklarımı bir gün, tüm yasaklara rağmen..İstedim ki okusun hissettiklerimi..okusun ki sorsun seni, ben de anlatayım..

Belli mi olur??

2011-03-01T17:43:00.001+02:00

İçim şişti diye yazdığım öğlenin akşamüstüsünde blogspot kapanıyor havadisleri ve bir çok kişinin sayfa taşıma haberlerini aldım..
Henüz çalışıyor blogspot ama paranoya yaptım ve internet gurusu kocama taşınma işini yükleyerek wordpress e kopyalandım.
Olur a toz olursak bu diyardan..buradayız:

www.ardatotisi.wordpress.com

İçim şişti!!

2011-03-01T13:28:00.001+02:00

Bugün içim şişik..Kimseyle konuşasım yok beni şişiren davaları...Sadece buraya yazasım var, ne garip, günlük tutar oldum.. Arda' nın yuvada ilk günü..Aldığım havadisler fena değil aslında..İdare eder yani. Öğle yemeğinden sonra babası alıp eve götürecek..Ben de duramayacağım sanırım..öğle aramda yuvaya gidip neler oldu, neler bitti bir soru yağmuru yağdırasım var..

Kaka sorunu artık beni cidden mutsuz ve huzursuz yapıyor. Sıtkım sıyrıldı diyebilirim..Dokunsan ağlayacağım..Dokunmana da gerek yok, düşündükçe zaten gözlerim doluyor, allak bullak oluyorum..Sokol denen ilacı -bildiğin vazelin, sıvı vazelin- kullanmaya başlayalı bu akşam tam 1 hafta olacak, her gün 1 doz artırarak dun 6 doz verdik..Bu akşam 7. Çıkabileceğimiz üst limit zaten 8 doz, yani yarın son. Dün doktorumuzla konuştum, 9 gün oldu kaka yapmayalı, ilaca başlayalı da neredeyse 1 hafta olacak, lavman yapsak mı? dedim...Bekleyelim dedi...Ama yuvaya başlayacak, huzursuz olsun istemiyorum dedim, olmaz boşver dedi..Ama bugün Fatoş' la konuştuğumda kakası geldiği için huzursuz olduğunu, herzamanki gibi tutmak için kendini kastığını ve sınıftan çıkmak istediğini söyledi...Hiç iyi değil..

Keşke Memo kadar rahat olabilsem..
-"Ayy ne olacak bu kaka işi?!?!"
-"Yapaaar, merak etmeee..!"

-"Nasıl olacak yuvaya alışması, ne kadar sürecek?!?!"
-"Alışııır, merak etme seeen.."

Bu kaka meselesini detayları ile yazacağım, hallettiğimizde ama...İlaçları, geçtiğimiz aşamaları..Belki birilerinin de işine yarar, ama şu an hiç birşey yazmak istemiyorum bu konuda..Sinirlerim bozuluyor..Halledince, umarım yakın bir zamanda, yazarım, ooh neyseki bitti gitti diye de bir sevinçli son nidası atarak..

Şimdi öğle arası olsun diye dakikalar sayıyorum, kendimi yuvaya atacağım, bizimkisi eve gitmiş bile, 2 kez kriz çıkmış toplamda...Haydi hayırlı olsun diyelim..

Paranoid

2011-02-23T17:25:00.003+02:00

Pek keyifsizim bu aralar..pfffffff!!

Hastalık geçti mutluyum ama..
Kafam bir dolu şeyle meşgul..
O bir dolu şeyin bazısı canımı sıkıyor, bazısı sabırsızlıkla karışık huzursuzluk yatarıyor..
Olmasını beklediğim bir kaç gelişme var..onlar huzursuzluk yaratıyor asıl..
Negatif yönüm ön planda bu aralar..
Şu bir-iki ay sanki zor geçecek gibi geliyor..
Dedim ya negatifim..olumlu bir şekilde karşılayamıyorum günleri, gelişmeleri bu aralar..
*
Tek keyifle yaptığım şey bu aralar;
Akşamları Arda uyuduktan sonra kendimi tek başıma yatağa atıp, karanlıkta Grey's Anatomy seyretmek..
Sanki o hastanede yaşıyorum ben de..
Bütün "attending" ler arkadaşım..
Amelyatları gözümü kırpmadan izliyorum..
Bazı yerlerde yuvarlanıyor gözlerimden yaşlar pıtır pıtır,
Bazen koca bir sırıtış yapışıyor yüzüme..
Uyku durumuna göre 1, 2 veya 3 bölüm peşpeşe..
Yanında süt ve Oreo da varsa, ooh suyundan da koy!
Bir de arada gizli gizli "Arda cerrah olsa, şöyle havalı bir doktor olsa" diye içimden geçiriyorum..
Yo yoo, hokkabaz da olsa onu bağrıma basacağım tabiki, ama meslek arayışında biraz karışır mıyım ki acaba? Bilemiyorum..gıcık anne olmak istemiyorum ama ne güzel olur be şööyle havalı bir kalp damar cerrahı olsa?? :)
*
Bir keyifli olay da dün akşamki Kıtır kaçamağımızdı..
Yoga sonrası Banu-Cenk-Memo-Ben, bebeleri satıp Kıtır' a gittik.
Ne zamandır aşeriyorduk Banu'yla..Kokoreç-bira!
Hem vedalaşalım hem de 2 çift laf edelim dedik..
Çok iyi geldi bünyeye..
Bar bar iyi müzik dinlemek, ses duyurabilmek için yüksek volümlü konuşmak, kokoreçleri mideye gömmek, herşeyden ama yine de bebelerden konuşmak..
Üniversite zamanı okul sırası yerine ahşap bank-masalarında dirsek çürüttüğüm, biraları, sigaraları birbirine eklediğim canım Kıtır' da 2 gebeş yanyana oturup bira içmek, oğulların sünnetinden bahsetmek, epidural muhabbeti yapmak çok komikti..
*
Uf Banu bee, ne güzel geçiriyorduk şurda gebeliği beraber, yoga filan takılıyorduk diyeceğim, ühü böhü yapacağım ama yapmayayım, gereksiz duygusalım bu ara..su gibi gidip gelin, kucakta sağlıklı bir oğluşla, paçanızda bülbül gibi ingilizce öten Mira'yla işallah :) Haa bir de geldiğinizde bizim kız 1 haftayı geçmiş olsun haaa!!! ;)
*
Kıtır'da dinlerken çok özlediğimi farkettiğim ve sözleri de günün anlam ve önemine uyan bir Garbage klasiği ile bitirelim bugünkü postumuzu..Kökleyin sesi!!!

Garbage - I Think I'm Paranoid
Caricato da Warner-Music. - Guarda gli ultimi video musicali selezionati

Feleğimin şaştığı gün

2011-02-14T23:58:00.002+02:00

Hamileyken grip olmak fenaymış, hamileyken grip olup, ağır grip olan çocuğuna bakmak daha da zormuş..Kazan gibi olan kafayı, çuval olan vücudu bir yere yaslayacak yerde, tüm gün sadece su ile beslenen çocuğa bir şeyler yedirebilmek için taklalar atmak pek yürek tüketiciymiş..Ve de sanırım 2.5 yaş gribi daha bir zorluyormuş anne-babayı...
Ne burna fısfıs yapmak mümkün, ne bir kaşık çorba içirmek..Ahh ah otribebe bilem yapardık biz eskiden..kuzu kuzu yatardı düdük...
Mira' nın doğum gününde mızmızlık ve ağlama ile başlayan, akabinde 39 lara çıkan ateş ile ilerleyen serüvende gebelikten mütevellit pek bir zayıf hissediyorum kendimi...kondisyon sıfır..mücadele, mukavemet hak getire..
Umarım kimseye bulaştırmadık, zira ben bu virüsü eve getirene feci kılım..kimse de bize kıl olsun istemem..

Birde hastalanınca, tüm sıfatlarımdan arınıp sadece "annemle babamın kızı" olasım geliyor...bir kaç günlüğüne de olsa...

İtiraf ediyorum!!

2011-02-10T17:45:00.004+02:00

Hülya kadın dürtmüş, itiraf et diye..Çocukla, annelikle ilgili, yada onlardan arınmış olarak sadece kendimle ilgili bazı itiraflar:

Bu blogu hatıra kalsın diye ve aile, akraba, tanıdık kümesi okusun diye açmıştım. Başta aile olmak üzere diğer ekipten de pek ilgi görmeyince bayağı bir bozulmuştum ilk başta.İtiraf ediyorum kıl olmuştum! :) Artık hiç sallamıyorum, hatta bazen iyiki okumuyorlar diyorum, daha rahat yazıyorum bazı şeyleri..

İlk başlarda hiç yorum almazdı yazılarım, sallamazdım, dedim ya maksat anı olsundu, aile okusundu..Artık sağolsun bazı okuyanlarım, yorum yapanlarım var, kumanda panelinde yorum bırakıldığını görünce sevindirik oluyorum :)

Rahat ve "cool" bir anne olduğumu söylerler, düşününce aslında gayet de rahatsız ve "anti-cool" bir anne olduğumu farkediyorum kimi zaman. Kafası karışık, bir kaç doğru arasında tıkanmış, içinden gelenlerle okudukları arasında gidip gelen, pimpirik bir anneyim çoğu zaman. Ama karakter icabı beni tanıyanlar yere göğe koyamıyorlar beni, aman da ne rahat, ne kendine güvenlisin diye..Bozmuyorum, pişkince sırıtıp öyleymiş gibi yapıyorum :)

Arda' nın tırnaklarını banyo sonrası salonda kanapenin üstünde kesiyorum. Bir arkadaşım pis bir pasaklı olduğumu söyledi, öyle miyim hakikaten? Ne olur onun tüy gibi tırnağından yahu? Görünmüyorlar bile!

Zor ve buhranlı bir lohusalık geçirdim...Bir kaç kez terasta güneş banyosu yaparken "ya elimden kaysa düşse? ya ben delirip aşağıya atsam..?" gibi zırdeli düşünceler geçmişti kafamdan..Akabinde oturup hüngür hüngür ağlamıştım..Sonradan bunun bir çok yeni annede olduğunu, beynin sevginin sınırlarını ölçtüğü ile ilgili yazılar okumuştum ama yinede kendimi korkunç hissetmiştim..Kimseye itiraf etmemiştim bunları..

Yine lohusalık çarpmasından korkuyorum. Yine meme yaraları olur, süt işini kafama takar, iğrenç bir buhrana girerim diye korkuyorum..Evet hep bir ağızdan : "İkinciler daha kolay, sen tecrübelisin vs vs.." Olsun ben yine de korkuyorum..

Tekrar gelinlik giymek istiyorum. Düğünden sonra bara ordan çorbacıya bile gelinlik ve hatta duvağımla gittim (gelinlikte dil çorbası lekeleri vardı) yine de doyamadım...Bir daha gelinlik, bir daha düğün isterim!

Kendi çocuğumu yalayıp yutmama, öpücük manyağı yapmama rağmen çok çocuk delisi bir insan sayılmam. Yakın arladaşlarımda olsa kimsenin çocuğunu mıncırmam, öpücüğe boğmam, uzaktan severim, kimi zaman iletişim bile kuramayabilirim..bu da soğuk nevale izlenimi bırakıyor olabilir.. (itirafdan ziyade self criticism oldu)

Mutfak tezgahı konusunda hastalık derecesinde titizim..1 çöp, 1 damla su, 1 ufak kırıntı olmayana kadar ovarım. Evin heryeri batık olsun önemli değil, tezgahım pırıl pırıl olmalı..Çok tepki çekerim bu yüzden. Memo ve arkadaşlarım dalga geçerler aşındı tezgah diye...Kimi zaman insanlardan gizli silerim, manyak demesinler diye. Onlar yanımdaylen az silip sonra bir punduna getirip yanlız kalınca huşu içinde devam ederim..Çok pis bir hastalık!

Çocuksuz hayatımı özlüyorum kimi zaman. Kocamla cicim aylarımızı, öpüş kokuş hallerimizi, ilk evlendiğimiz zamanları, evimizin arkadaşlarla dolduğu, kapıyı çat diye çekip çıktığımız, kafamıza göre takıldığımız zamanları..hatta evlilik öncesi yahu..evet evet o "single" zamanları da çok özlüyorum! Bar kuşu Itır'ı, mavi boncuk dağıtmayı, flörtün dibine vurmayı, kızlarla çatlayana kadar eğlenmeyi özlüyorum, kayıtsız şartsız hayatımı özlüyorum.

Türkiye'de geleceğimizden çok korkuyorum, çocuklarımı bu ülkede yetiştirmek istemiyorum.

Hamilelikte garip bir his büyüttüm içimde. Yeni geleni Arda' dan daha az sevecekmişim, daha doğrusu onun kadar sevemeyecekmişim gibi hissediyorum. Bazen Arda' ya bakarken gözlerim doluyor, olaydan kısmen bihaber cücenin evin tek soytarısı olarak tüm ilgiyi üzerine çekmekten dolayı duyduğu sevinç yüreğimi burkuyor..

Uyku ve yemek konularında çoğu anne gibi çuvallamış ve başarısız hissediyorum. 4 ay (9-12 aylar arası)ferberin coşkusunu yaşadıktan sonra yitirmenin acısını çok yaşamış, sonra hemen self defence ile memede uyutmanın, beraber yatmanın yavrumun pisikolojisine ne çok faydası olduğundan dem vurmuştum..İkincide daha istikrarlı olabilmeyi diliyor, bir 3 yıl daha uyku mevzuu ile kafayı çizmemeyi umut ediyorum..(dikkat çekerim hiç iddialı konuşmadım, sadece diliyorum, arzu ediyorum, bıktım artık ileri geri konuşup tükürdüğümü yalamaktan)

Bebeleri anane-dedelere satıp tatile gidenleri, hafta sonları postalayıp 2 gün keyif çatanları hep eleştirdim ama itiraf ediyorum kıskanıyorum..Hem kendim yapamıyorum, hem bizim nene-dedeler o kadar müsait olmuyor, ama ne olursa olsun kıskanıyorum kardeşim, bi pazar sabah 11 e kadar uyuyup, tembel kahvaltı sonrası kahve-gaste yapmayı, divanda kokuşmayı özledim!!

Yıllarca ismimden utanç duydum. Çok alay edildi, kafiyeli saçma sapan dörtlükler üretildi ismimle. Kapıcımız "Hıtır" derdi diye abim ve kendisinin bunu yaydığı bütün yüzme camiasında lakabım "Hıdır" olarak kaldı..Kompleksim büyüdü büyüdü..Lisedeyken 18 ime gelip mahkemeyle ismimi değiştirme kararı almıştım..İsmimi "Melissa" yapacaktım!! :) Artık isim kompleksini aştım, yine de çocuklarıma kolay anlaşılan, kolay telaffuz edilen, "Haa? O ne be?!" diye soranlara 40 kere isimlerini tekrar etmelerine olanak tanımayacak isimler seçmeye gayret ediyorum.

Haa, bir de feci tekila aşeriyorum!!!

Ben kimi dürtsem? Aslı ve Selen' in annesi Zeyno, Fili tuttuğu yerden Çok bilmişi ve Sarı çizmeli' yi dürtelim bakalım..

Trende

2011-02-08T17:49:00.007+02:00

Oldum olası sevmişimdir treni. Küçüklüğümde bir kaç kez bindiğimi ve acayip heyecan yaptığımı hatırlıyorum. Hatta bir seferinde ben ufakmışım annemle yatıyormuşum, abim üstte yatıyormuş, gece BAMM diye bir sesle uyanıp, yerde abimi düşmüş ama halen uyuyorken gören annem şok geçirmiş :)

Sonrasında üniversitede İstanbul' a konsere gitmek için bir kere kalabalık bir güruh trene binmiş, restoranı talan etmiştik..Bira patates..Sigara da içiliyordu o zaman..Ben de tabii..pofur pofur...Ne feci!

Sonracığıma İzmir'de yaşarken en verimli tren çağımı yaşadım. O zaman ucuz biletli bilmemne jetler yok, Globally ours "Türkiş" çok pahalı, otobüsten nefret ediyorum..İmdadıma yataklı yetişmişti. Bir kaç kere o zaman "çıktığım çocuk" olan baba Toti ile de İzmir-Ankara yapmıştık, pek keyifli, pek maceralı olmuştu ;) Yurtdışında da yataklı olmasa da bol tren gezim olmuştu.

Neyse, geçen İstanbul' a giderken en mantıklı yol tren geldi bize. İstanbul' da park sorunu, Ortaköy'de gayet merkezi bir yerde olmamız, taksinin Ankara'ya göre ucuzluğu filan derken tamam dedik trenle gidiyoruz!

Çok heyecanlandım, Arda adına..Nasıl bulacak, eğlenecek mi, sevecek mi?

Ankara tren garında hüzünlendim..Bomboş, bir japon turist grubu, bir biz. Keşke Avrupa' daki garlar gibi kalabalık olsa, bir yığın tren olsa, millet ordan oraya koşuştursa..Keşke Atatürk' ün dediği gibi yurt demirağlarla örülmüş olsa, benzin canavarı otobüslerle değil, medeni medeni trenlerle yolculuk yapsa yurdum insanı..Ama tabii, "komünist işi demiryolu" nun ne işi var benim canım memleketimde? En dışarıya bağımlı olabileceğimiz hangi yol varsa onu benimemeliyiz biz.. her konuda..Çağ atladık ya, gurur duyuyorum!

Arda' ya bol bol anlatmıştım zaten..Garın büyüklüğünden ve büyük saat panosundan çok etkilendi zaten daha ilk başta..Treni görünce hayranlığı 2 kat arttı. Vagonumuzu bulduk, kondüktörümüzle tanıştık, odamıza yerleştik, Dodo dayıya el salladık pencereden, 8 kez filan aşağı inip çıktık, derken yan odamızda kalan yaşlı amcadan azarı işittik! Arda' nın sevinç ve heyecan çığlıkları adamı çok rahatsız etmişti..Olabilir, tek anlamadığım neden insanlar uyarılarını bağırarak ve tersleyerek yaparlar..vede suratımıza kapı çarparak? Açıkçası gürültü ve etrafı rahatsız etme konusunda aileden çok hassas büyümüş ve bu hassaslığını koruyan ben, henüz tren kalkmadığı için biraz geniş davranmıştım..Hemen mi uyumuştu acaba emüce?

Neyse azarı işitince Arda'yı susturum ve restorana yollandık..Bir baktık Aylin Aslım. Ünlüler de kullanıyor treni, ne güzel! Bira istedik, patates, sigara böreği ile..tren klasikleri..Arda' ya meyve suyu. Ben de tren şerefine bi ufak bira patlattım :)

Arda' nın keyfine diyecek yok..Camlardaki ay yıldızları sayıyor, 1 aydede..2 aydede...3 aydede...

Baba Toti'yi restoranda bırakıp odamıza döndük, vagon aralarındaki otomatik kapılara bitti bizim cüce..Zorla odaya sokmasam sabaha kadar treni arşınlayıp kapı açtırıp kapatacaktı düdük!

Yataklarımız yapılmış, mis gibi çarşaflar yayılmıştı. Minik lavabomuzda dişler fırçalandı, pijamalar giyildi, buzdolabımızdan içindeki gofretler Arda' ya gösterilmeden sular alındı ve yatıldı..Biraz sonra Memo geldi ve üst yatağa kuruldu..Fakat o da ne? Hem göbeğim hem yanımda küçük Toti ile yatağa zor sığıyorum, e tabi pek de minyon sayılmam...Dönemiyorum, tek tarafa yatmaktan kolum uyuşuyor, fenalık basıyor...Yine de ses etmedim, ben sığamıyorsam Memo hiç sığamaz Arda ile yanyana deyip sabaha kadar sabrettim..az uyudum ama yine de cadılaşmadım, benim için enteresan bir durum ;)

Sabah Haydarpaşa' ya inmek çok keyifliydi..Büyüleyici bir yapı..Kendimi yurtdışında zannettim..Neden? Çünkü orda "eski" korunduğu için hep bu tip yapılar içindesin, eskiyi yakıp yıkıp, bana hep kara para aklama hissi veren dışı aynalı plazalar, hilkat garibesi yapılar dikmiyorlar da ondan..Gene bomboş bir gar..hüzünlü..ama çok güzel.

Taksiyle geçeriz karşıya, yükümüz çok demiştik..Haydarpaşanın önündeki şu meşhur Anadolu'dan gelenlerin avel avel bakındığı sahnelere zemin hazırlayan merdivenlerinde foto çekerken vapurlara takıldı gözümüz. "Ne taksisi yahu! Atalım kendimizi bir vapura, heeyy simit de var orda bak!" diyerek pılımızı pırtımızı, sadece gündüz uyur belki diye yanımızda taşıdığımız puset ve Arda'yı kapıp bindik vapura. Eminönü vapuruymuş, 10 dakika sonra Kadıköy' de durup vapur değiştirerek Beşiktaş' a gidebileceğimizi öğrendik, Hurra öbür vapura..eziyet değil..keyif!

Pazar sabahı ya, vapurlar bomboş, tek tük insan..Bizimkisi kızkulesine bir beste yapmaz mı? Vapurdaki az buz insanın gülümsemeleri eşliğinde kızkulesi şarkısını şakıyarak geldik Beşiktaş' a...

Sonrası malum..yazmıştım..

Dönüşte Baba-oğul Totiler koyun koyuna yattı, ben yukarki ranzada göbeğimi devire devire uyudum, çok daha rahat ettik. Restoranda Mehmet Ali Alabora ve ailesi ile döndük. Demek ki ünlüler gerçekten seviyor treni..Bu arada yakından çoook yakışıklı..deniz gibi gözleri var!! Annesi, eşi ve birkaç yakını vardı yanında. Harika rakı masası kurdular, bir ara sendika muhabbeti döndü..Sevdim bu adamı ben! ;)

Not 1) Trenlerde toplantı vagonları bile varmış. Mesela bir şirketten bir grup şehir dışına gidiyorsunuz. Yataklı vagonunu personele kapatabilir, restoranda yemek yiyebilir, toplantı vagonunda toplantınızı yapabilirsiniz..ne hoş değil mi?
Not 2) Gayet temiz..ortak kullanılan tuvaletler de tertemizdi. Eskilik pislik olarak algılanmamalı, mesela lavabolardaki karalık kesinlikle pislik değil, sadece eskilikten oluşmuş sıyrıklar..

Ana fikir - 1)Treni seviniz, tercih ediniz, kıç ağrıtan otobüsle kıyas bile götürmez!
Ana fikir - 2)Çocuklar sürekli hikayelerini okudukları, resimlerini gördükleri trene bayılıyorlar..Güzel bir deneyim..

"Güven" e sarsılan güven...

2011-02-03T13:25:00.002+02:00

Dehşet içindeyim...
Yeni doğum yapan arkadaşımın yanından geliyorum, on dakika önce ayrıldım yanından, ofise döndüm.
Güven hastanesinde planlı sezaryen ile doğdu bebek..Aramıza hoş geldi..Ama eminim kendisi hiç de mutlu değil şu anda anasının karnından çıktığı için...
*
Odaya girdiğimde küçük yatağında ağlıyordu bebek, anne şaşkın, sudan çıkmış balık gibi, sezaryenden dolayı hareket etmesi zor, odada akrabalar, arkadaşlar...
Emzirmiş, "Süt geldi mi bilmiyorum ama yarım saat kaldı memede, cok cok emdi" dedi.
Tebrikler faslı, bizi tanıyan akrabaları ile ikinci bebek muhabbeti filan, bebek hala ağlıyor...
Anne kucağına aldı, sakinleşir gibi oldu..

O sırada ne doktoru olduğunu anlamadığım bir doktor hanım gelip, en son ne zaman emzirdiğini sordu, "Ağız var merak etmeyin" dedi (fakat sonradan sorduğumda emzirme sırasında onun gözlemlemediğini duydum, nerden karar verdi ağızın olduğuna anlamadım) kilosu yüksek olduğu için (3950) çabuk acıkır, bir de anne memesini sömürmek isterler, emzireli 1 saat oldu ise tekrar deneyin ama her 5 dakikada bir memeye koymanın da anlamı yok" dedi, yakınların "Ama ağlıyor?" sorularına "Açlıktan ağlıyordur, olmadı besleriz birazdan onu" dedi ve hemşireleri bilgilendireceğini söyleyerek çıktı.

Garson geldi odaya, misafirlere çay servisi yaptı, çıktı...

Bebek hala ağlıyor, ara ara susuyor, sonra yine ağlıyor..Ağzı, dudakları meme arıyor..
Arkadaşım kucağında tutuyor, emzirme dendi diye bir şey söylemek istemiyorum, zaten çekiniyorum, çünkü biliyorum insan o an akıl almak istemeyebiliyor, çekiniyorum bir şeyler önermeye...

O arada bir hemşire giriyor odaya, işte asıl dumur olduğum an burada yaşanıyor:
Hemşire: "Emziriyor musunuz???" (Şaşkın ve yapılmaması gereken bir eylemle karşılaşmış gibi)
Anne: "Hayır"
Hemşire: "E, kucağınızda niye tutuyorsunuz? Alışır kucağa öyle, koyun yatağına!"
Öyle bir şok geçirdim ki bu lafa, ne diyeceğimi bilemedim, karışmak da istemiyorum ama tutamadım kendimi, bir şeyler geveledim, arkadaşımın 6 ay önce doğum yapmış görümcesi de bir şeyler dedi, en sonunda peki nasıl beslenecek bu çocuk gibi bir laf attı birisi ortaya hemşire biberon getireceğim ama "yarım saat sonra" dedi ve gitti...Daha 20 dakika vardı ben çıkarken..
*
*
Bu mu Güven Hastanesinin çok iyi, hatta Ankara' nın 2. iyi yeni doğan ünitesi? Bu anlayışla ve bu hemşirelerle mi aldılar bu sıfatı? Çok ama çok şaşkınım...Doğum hikayemde yerin dibine soktuğum Hacettepe' de emzirebileyim diye başımda pervane olmuştu hemşireler..Evet orda da 1 kez biberon verilmişti Arda'ya, 2. gündü...Ama o emmek için ağlamıyor, sadece uyuyordu, çeçe sineği sokmuş gibi, uyandıramıyorduk ve meme veremiyordum, bir noktadan sonra endişelenmiştik su kaybı olmasın diye..Sonra yeniden düzelmişti..Bir de orada çay servisi yapılmıyor, gelenler kışkışlanıyordu ki hiç de zalimce bir hareket olduğunu düşünmüyorum.
*
*
Şu an ciddi süpheler ve kaygılar içerisindeyim hastane seçimimden dolayı..Acaba rotayı yeniden Hacettepe' ye mi çevirsem diye de düşünmüyor değilim...

Not: Yazarken acaba ben mi abartıyorum dedim..Gerçekten yatağında mı bırakmak gerek bebeği? Daha 2 saat olmuşken dünyaya geleli, saat hesabı mı yapmalı? Meme için uğraşılacağına biberona mı yönelmeli? (Belki sezaryende gerekiyordur bu, bilemiyorum)....Ama hani emdikçe gelirdi süt?? Neyse...dumur oldum işte...

seviyor..sevmiyor..

2011-02-01T17:38:00.003+02:00

Arda Toti'si bu ara ya seviyor ya sevmiyor...Olaylar, kişiler, yemekler, oyuncaklar, eylemler..herşey için geçerli..sevmek yada sevmemek..bütün mesele bu!

Yaklaşık bir aydır "..ben onu sevmem..", "o kötü..", "..git burdan..", "..sen orda kal.." en favori lafları..

Bir şey giydireceksin; "ben onu sevmem", birisi geliyor eve; "giiiit", hadi bilmem ne yapalım Arda; "ben bilmemne sevmem"...

Her zaman çok sevdiği bi şeyi de anlık olarak sevmem diyerek reddedebiliyor. Bir tek kar ve makarna nasiplenmedi bu sevmemden..Onlar hep sevilesi şeyler.."Ben kar çok sev..!" :)

Bir de beni şaşırtan sevmem derken takındığı ifade, kaş göz kombinasyonu, kafa çevirmeler, lafları uzatarak, bastırarak daha bir negatifleştirmeler..Sanki kreşe gidiyor da daha büyüklerden öğreniyor bu mimiklerle süsleme sanatını...

Bu sevmem meselesi bizim aramızda, eşya, eylem veya olaylar etrafında dönerken komik oluyor, şikayetçi değilim, zaten uzatmıyor ama insanlara git burdan veya ben seni sevmem..kötü o gibi yaklaşımları gayet rahatsız ediyor beni..Nasıl geçer bu acaba? Eskiden böyle çocukları çok antipatik bulurdum, analarını suçlardım..Demekki hiç bir şey yapmıyormuş garibanlar..Ben yapmadım bişey, gerçekten!!!

Bebek konusunu anlatmaya çalışıyorum fırsat buldukça..Karnımda ne var? diye sorunca, gülerek "bebek!" diyor, bazen gelip başını yaslıyor göbeğime, şefkat sesleri çıkarıyor, eliyle seviyor. Geçen gün "kız kardeş mi gelsin erkek mi?" diye sordum, "bebek gelsin" dedi. Anladım ki kardeş lafı hala bir muamma..Peki kız bebek mi, erkek bebek mi? dedim, "Kız" dedi..Ama genel olarak bu bebek mevzuunu pek anladığını sanmıyorum..Yani orda bir bebek var, doğacak, eve gelecek, kendine rakip olacak..pehhh..Olay çok sürreal, gayet fantastik kuntastik bir film kıvamında..

Dün gece ilk defa babayla uyudu, dünyalar benim oldu..Bu geceler çoğalmalı..

Yine 6 gündür kaka yok..Canım çok sıkkın..Yarın çocuk cerrahı arkadaşımızı arayıp fikir danışacağım..

Tokso testim negatif çıktı..pek rahatladım..artık dikkat edeceğim pis boğazıma...

Finito.

Fotolar: Emre Efendi

Gebelik mevzuu

2011-01-28T12:30:00.000+02:00

24. hafta bitti. Başlarda "nasıl yani??" şaşkınlığı ile nasıl geçtiğini anlamadık..Derken tam adapte olduk zaman su gibi akıp gitmeye başladı..Yılbaşı, İstanbul, aralarda kontrol test mest derken, bir baktım yarısını geçmişiz..Pek farkında olmadan, fazla irdeleyemeden geçiyor bu gebelik..Şimdilerde düşünüyorum ara ara; bir daha yaşamayacağım bu dönemi daha keyifle, daha farkında olarak, biraz daha pohpohlayarak geçirmem gerekmez miydi? Bu son hamileliğim ve daha tadına vararak yaşamazsam ilerde pişman olacakmışım gibi geliyor..Daha öncede yazmıştım..farklı oluyor insanın ruh hali de, şartları da..Heleki benim ilk seferinde çalışmadığım, bu sefer full time mesai yaptığım göz önüne alınacak olursa..bayağı farklı şartlarım..Ama bir şey var ki, ilk baştan beri içinde bulunduğum boşvermiş, takmaz tavri kesinlikle değiştirmeye kararlıyım..Hatta şimdi üzülüyorum, keşke başından beri hafta hafta herşeyi not etseydim diye..Arda 1 yaşındayken başladığım için yazmaya, ilk gebelik hakkında da hiç bir şey yok burada, kayıt altında..

Şeker yüklemesi yapıldı bu hafta..Sonuç normal. Tatlıya devam yani :)
Ultrason kısacık sürdü..Haftasına göre normal dedi Aslı Hanım. 680 gr. olmuş.
Bir de ben yeniden kan tahlili istedim..Toksoplazma için..Yemeğime çok dikkat etmediğim için, bir iki kez, birşey olmaz diye, salame milanese yediğim, bir kez de iyi pişmemiş et yediğim için felaket bir suçluluk duygusu ve endişe hissettiğim için istedim testi..Tokso bulunsa bile bu saatten sonra hiç bir tedavi veya müdahale şansınız yok dedi Aslı Hanım..Biliyorum, zaten o tarafını da düşünmek istemiyorum, sadece bakılsın istiyorum, kapmış mıyım, kapmamış mıyım..
Hay kafama edeyim, boğazıma tüküreyim ben...

Göbek daha büyük sanki Arda' ya göre..Bence daha önce karın kaslarının ve/veya iç karın dedikleri zımbırtının genişleyip elastikiyetini yitirmesinden dolayı oluyor bu..İkinciyi doğuran çoğu kişi hep ikincide daha büyük göbekleri olduğunu söyledi..Tıbbi açıklamasını bilemem tabii, kendimce bir yorum..

Bir de şu göbek şekli mevzuu var. Erkek sivri, kız yayık diye bir inanış var ya herkesin inandığı..Bence tamamen vücut yapısı ile ilgili olan bu duruma atfedilmiş bir varsayıma nasıl oluyor da toplumun her kesimi itibar ediyor şaşıyorum..Neyse benim 2 göbekde sivri..hele bu daha bi top, daha bir sivri..

Bir de bu sefer daha çok ağzım sızım, nefes tıkanıklıklarım oluyor..Arda' da merdivenleri patır patır çıkardım, malum asansörsüz bir evde 5. kattayız! Şimdi hasta köpekler gibi soluyorum köh köh, her katta durmama rağmen..Arda' da son aylarda bacaklarımın birleştiği yerdeki kemiklerim çok ağrımıştı, kuku kemikleri derdim ben onlara :) Açıldıkları için son dönemde bayağı bir sızlamışlardı, bu sefer daha şimdiden ağrıyorlar..Bazen çok oturduktan sonra kaltığımda bir müddet bacaklarım bitişik yürüyemiyorum :)) Tabii 3 yaş daha yaşlıyım ilkine göre..Zaten şööle başgöz olamadık ki 20 li yaşlarda, doğuraydık tazecikken, vücutlar körpecikken.. :)

Canım en çok bol limonlu salata çekiyor. Bir ara deli gibi turşu yiyordum ama geçti. Portakal ve ayva için deli oluyorum.Akşamları oturup kilolarca portakal yiyebilirim ki ben suyunu severdim, pek yemeyi tercih etmezdim eskiden. Yemek seçmem ama bamyayı hiç yemezdim, şimdi ağzımın suyu akıyor bamyaya..Geçen Rumeliye gittim bamya pilav şöleni çektim kendime. Gariptir bu sefer balıkla çok haşır neşir değilim..Yiyorum ama çok istekli değil. Arda' da haftada 2 filan yiyorduk balık..Kahve ve tatlı isteğim geri geldi, ne güzel ilk 3 ay hiç istemiyordu canım..
7 kilo almışım, ilk 3 ay hiç kilo almadığımı hesaba katınca biraz hızlı gittiğim çıkıyor ortaya..Zaten 6 kilo fazla ile başlamıştım Arda' dan yadigar..Bu yaz haşema giyeceğim sanırım..

Bu minvalde ilerliyor gebelik halleri..

Mola

2011-01-27T17:45:00.004+02:00

Mola verdik biz geçen hafta..Pek sıkılmıştık Ankara' dan, işten, güçten, hep aynı giden herşeyden..

1 Hafta koptuk gittik İstanbul' a. Ne zamandır bu kadar uzun süre kalamamıştık..2 güne görüşülecek tüm insanları, yapılacak her şeyi sığdırmaya çalışarak, koşturarak geçiyordu..Tam yaydık bu sefer, camış gibi yayıldık hatta bazı seferler :)

Yeni doğanları gördük, kutladık, bebek tutmayı unuttuğumuzu farkettik, Arda' nın bebeklere yaklaşımını izledik, dostlarla birlikte olduk, yedik, içtik, güldük, birer gece baba Totiyle kıyak geçip birbirimizi azad ettik..Ali amca'nın evini istila ettik, ev Ortaköy'de olunca, meydanı mesken tuttuk, kuş yemi satan yaşlı amcayla ahbap olduk, Arda' nın iskele babalarını yalamasını ne yaptıysak da engelleyemedik, martıları, ördekleri, denizanalarını inceledik, meydandaki bütün kedi köpek tayfasıyla arkadaşlık ettik...Body Worlds sergisine gittik, Beyoğlu'nda turladık, Tünel'de takıldık, Bebek'te güneşin altında gevşedik, tüm toplu taşıma araçlarını kullanarak taa Fenerbahçe'ye, Selamiçeşme'ye bilem gittik...Çok iyi geldi, vücutlar yorulsada kafalar resetlendi, ruhlar şenlendi.

İstanbul sadece durup seyretsen de yorucu bir şehir, alışık olmayana, birde üstüne bi karnında bi paçanda 2 bebeyle sürekli bir program dahilinde ordan oraya savrulmak ciddi bir şekilde yorucu olabiliyor..Ama seviyorsan bu şehri, nede olsa 2,5 seneni geçirmişliğin varsa, anıların kalmışsa orda burda, bir dolu arkadaşın varsa, fiziksel yorgunluk uçup gidiyor..Hem bittiğim noktada dedim ya camış gibi yayacak vaktim vardı :)

Gidiş-dönüşü yataklı trenle yaptık..Çok güzel bir deneyim oldu, Arda acayip eğlendi, bizim içinde iyi bir nostalji oldu. Garların haline üzüldüm..Bomboş, bi japon turistler, bi biz..Ah ünlüleri atlamayalım; giderken Aylin Aslım' la dönerken, Mehmet Ali Alabora ve ailesi ile döndük. Neyse treni ayrı bir post olarak yazarım belki..

Arda tüm bu harekete ve karmaşaya çok iyi ayak uydurdu, rutini tepe taklak oldu..Bulduğu yerde uyudu, bulduğu şeyi yiyip mutlu oldu. Tabii ev yemeği yerine genelde kendi tercihlerinden yana şansı açık olduğu için çok çok mutlu oldu hatta!! Arada bir "Artık eve döönn!" dedi, eve döndük hala yineliyor aynı cümleyi..Anlamış değilim :) Ben de onun adına rahattım..Geç yatmasını, bol bol patates kızartması yemesini, öğünlerin kaymasını, öğle uykusu uyumamasını veya taa 17 de uyumasını, iskele babalarını yalamasını bile problem etmedim :)

Sonuç olarak Arda için de bizim için de iyi bir değişiklik oldu, bundan sonra ne zaman ve nasıl olur ilk seyahatimiz bilemiyorum..bu bir haftalık seyahati 2 çocukla becerebilir miyim bilemiyorum..İstanbulda da arada bir düşündüm, şu an ikilemiş olsak nasıl olurdu halimiz diye..Bakalım..zamanla onu da görürüz inşallah..

A.S.

2011-01-12T16:56:00.003+02:00

Amniyosentez sonucum çıktı..Normalmiş..Gerçi sıvı alındıktan 4 gün sonra FISH raporu temiz çıkmıştı ama yine de tam raporun çıkmasını bekleyin demişlerdi..Arda' da aynı şeyleri yaşadığımız için daha serinkanlıydık bu sefer, yine de pek hoş bir prosedür değil...Allah FISH tekniğini bulandan razı olsun..3 gün beklemek nireee, 20 gün nire...

Pazarlık sezonu açılmıştır, hayırlı olsun!

2011-01-10T17:08:00.004+02:00

Yemeklerde pazarlık sezonu açılmıştır..cümlemize hayırlı olsun..

Yemek seçme işinde masterı bitirip doktora kıvamına gelen çocuğumla başedemediğim için,

Bakıcısı kadar olamayıp, onun kadar istikrarlı bir şekilde kendi çocuğuma yemek yediremediğim için,

Kaka yapmadan geçirdiği 7 günü ben de karnım ağrıyarak, böğrüm yanarak geçirdiğim için,

Nasıl ukala ukala ahkam kestiğim "Tv karşısında yemek yedirilmez" i bir kenara bıraktıysam, ödül-ceza konusunda ve diğer tüm cool eğitim tarzları konusunda tükürdüklerimi yalıyorum..

Başlarım Montessorisine, Paktunasına..ıvıra zıvıra..Bütün, işin doğrusunu anlatan ekollere sorasım var: "7 gün sıçmayan çocuğu nasıl eğitebiliriz?" diye. Ben şu aşamada akdenizli hatta bizzat Türk anası eğitim ekolünü benimsemeye karar vermiş bulunmaktayım. Yedirmek için her yol mübahtır anacım!

Tamamen tesadüf eseri, baba Toti' nin ortaya attığı "Çorbadan 5 kaşık içersen makarnaya geçebilirsin" argümanı tutunca, ertesi akşam miktarı 10 kaşığa çıkardım. Pazar günü de doktorun tavsiye ettiği Activia ile pazarlık yaptım ve bebekliğinde kabak dolmalarını yutan ama 2 yaşından sonra aynı mamulü tüküren canım evladıma activia karşılığında yoğurda bulanmış yarım kabak dolmasını yedirebildim. Tam YARIM kabak dolması..çok yaşa sen activia!

Tek tesellim bu pazarlıkları çikolata filan için yapmıyor oluşum ama ben yine de o konuda da susayım da yeni bir tükürük yalama hadisesine bulaşmayayım..Zira yalaya yalaya zımpara oldu dil.

Peklik mi dedin?

2011-01-06T13:43:00.005+02:00

Sevgili gebe;

Gebelikte en büyük sorunun kabızlık mı?
Ne yersen ye işe yaramıyor ve tuvalette sinir icinde kalakalıyor musun?
Aman ıkınmayayım, çoçuk düşecek gibi acayip düşüncelere bile kapılıyor musun?
Her daim duyduğun "kayısı ye", "sabah ılık su iç" gibi yöntemler fasa fiso geliyor mu?
Bırak gebeliği, yoksa her daim mi kabızsın??!!

Müjdemi isterim, harika bir çözüm buldum sana!

Üryani Eriği!!

Evet ismi bir tuhaf geldi değil mi? Tuhaf muhaf, işe yarayan ve bence tadı da şahane bir şey bu üryani eriği. Kabuklarının soyulmuş olmasından geliyor adı..Hani anadan üryan deriz ya, üryan=çıplak..Bu da kabuksuz, dolayısıyle çıplak.

Kastamonu taraflarının eriğiymiş, Ala erik olarak da bilinirmiş, B vitamini ve mineraller açısından çok zenginmiş...

Ben bu eriği hayat boyu peklik çeken, barsaklarında türlü problem olan zavallı anacığımdan Arda' ya hamileyken öğrenmiştim. Her akşam kendi tabiriyle "veteriner dozu" sinameki ile ancak tuvalete gidebilen bir kişi olarak annemin uzamanlık konusudur bu işler. Ben de soya çekerek annemin ufak bir kopyası halinde seyrediyorum, özellikle hamilelik döneminde iyice "bloke oluyorum". Düzenli kullanımla ilk gebelikte "Haaleluyaa!" demiştim.

Ancaak, bu meret kolay bulunmuyor, bulunsa bile başka naneleri onun yerine yutturmaya çalışabiliyorlar. O yüzden bana hep babam alırdı. Bu sene ise bulamıyor..Her pazara gidişinde "Babaaa noolur!" diye yollasam da adamcağızı, hep boş döndü. Ben de şu siteden istemeye karar verdim. Çakma yollayacaklarını sanmam, siparişi verdim, gelir gelmez haber ederim. Ama bu esnada, sen kabızlık mağduru gebe, etrafında araştır, bulabiliyorsan hemen edin, belki sadece bizim buralarda kıtlık girmiştir.

Gelelim nasıl yiyeceğine: Ben kaynatıp komposto filan yapmakla uğraşmadım, hem gereksiz şeker ilavesi yapmaya da gerek yok bence, tadı o kadar güzel, o kadar mayhoş ki, şeker katmak hainlik etmek olur. Ben gece yatmadan evvel 6-7 eriği bir kaba koyup üstüne kaynar su ilave edip sabaha kadar öylece bırakıyorum. Çiğ hali bayağı sert olan bu erikleri sabaha hoşafı çıkmış, ağzı gözü bi yana kaymış olarak buluyorum. Boş mideye lüpletiyorum, üzerine biraz su içiyorum sonra rutin kahvaltı. Gün içinde Lombak tabiri ile "Bodof!" garanti!! :-)

Aynı şeyi kuru kayısı ile uygulamak da yaygın ama bence bu erikle daha etkili oluyor çünkü daha lifli bir yapısı var kayısıya göre, bir de bana suda şişmiş kayısının tadı ve dokusu iğrenç geliyor fakat bu erik hafif mayhoş ve muhteşem bir tada sahip, zevk meselesi tabii..

İşte böyle sevgili kabız gebe..Çok çektiğim için bilirim, berbat birşeydir bu peklik..İstersen bir dene..Eger uyguladığın başka yöntemler var ise onları da bizimle paylaş lütfen!!! :)

Dipnot: Normalde anı dışında yazmıyorum ama baktım ki pek yorum almasamda counter bazı günler 45-50 gösteriyor, belki bir faydalanan olur dedim..Arada bir işime yarayan şeyleri paylaşırım..
Dipnot2: Çok bok muhabbeti yaptım bu gün, hayırdır inşallah! :)

Hamarat..

2011-01-03T18:05:00.001+02:00

Bu pazarın bonusu: Arda totisi ile anası salonda karşılıklı kanepelerde öğlen uykusu yaparken, baba Toti' nin mutfakta yemek yapıp (hem akşama yenecekler, hemde hafta içine kalacak 1 tencere sulu yemek) ortalığı toparlaması vede uyuyan ahaliyi artık uyandırmak için cd çalara fındıkkıranı koyması idi...

Seni seviyoruz baba Toti!!

Dipnot: Bugün kayınvaldemi arayıp, en maharetli oğlunu aldığım için ne kadar şanslı olduğumu söyleyip kendisine emekleri için teşekkür ettim..Güldük..

Dipnot2: Fotodaki cüce de babasına çeker mi acaba?

Kaplan yılı

2010-12-31T12:20:00.003+02:00

Hediyelerimiz hazır..

1-2 tanesi dışında hepsi özenle ve sevgiyle gece köründe paketlendi..
Bu akşama sahiplerine ulaşmak üzere bekliyorlar..

Geçen sene havamda değildim..uğraşmamıştım pek..kıyrıtık şeylerle geçiştirmiştim..

Bu sene özendim..

Hem artık az paraya iyi hediye yapabiliyorum..uzman oldum ;)

***

Akşama ananelerde yemek..

Doruk-Bilge-Ekin..ve biz..ve anane-dede..

Yemek sonrası eve dönüş..Yolda sıpa uyku alemine göçer sanıyorum..

12 ye doğru tüm hamile ve yeni doğurmuş arkadaşlar bize gelecek..

İçebilenlere şampanya..içemeyen garibanlara Uludağ gazoz..

Yok yok, bi bardak içeriz be, o da gazoz sayılır mübarek :)

Panettone, cips, kuruyemiş, ohh büyüsün totolarrr..

Odunumuz da yok yaa, şöminenin boynu bükük kalacak :(

Monopoly, tabu, sessiz film..

Kuvvetle muhtemel Victoria's Secret şovu..

Dedim ya karılar ya hamile ya yeni doğurmuş ;)

***

2010 benim senemdi..

Kaplan yılı..

Ben hem aslanım..hem kaplan..

Biraz saldırganım..vahşiyim..öyleymişim yani..

Tevekkeli değil, İzmir' deki iş yerimde takma adım "Artiglio" (pençe) idi..

Kaplan yılı güzel geçti..

Hele yaza doğru pek bi güzelleşti..

Doğum sonrası kendime geldiğim bir dönemdi..

Yüzmeye döndüm..boğazları geçtim...gurur ve sevinç yaşadım..

Hemde bir tanesinde karnımda bir canlı ile geçmişim haberim yok :)

Evet evet..beraber yüzmüşüz 2. toti ile..

Bana güç vermiş azgın dalgalara karşı boğuşurken..

6 km. boyunca anasına destek olmuş..kuvvet vermiş..

2010 bana çok güzel bir sürpriz yaptı..

Umarım kendisi 2011 de sağlıkla katılır aramıza..

Büyüyünce beraber Manş' ı geçeriz birlikte kimbilir..?

***

2011 için siparişlerim:

Güzel bir doğum, sağlıklı bir mini Toti, kendime aklı selim, sakin bir lohusalık, Arda Toti' sine güzel ve eğlenceli bir kreş başlangıcı, baba Toti' ye kovaladığı işlerde bol şans ve başarı..tabii akabinde ailemize gani gani mangır :) ve herkese, hepinize bol sağlık, vatana millete huzur, refah ve arınma, tüm dünyaya barış ve silahsızlanma....arkası uzun..genel olarak bu minvalde işte..

Hadi bakalım..Ho Ho Hooooo! :)

Ayrıntı..

2010-12-30T01:00:00.000+02:00

Geçen cuma günü (14.12) ayrıntılı ultrason için Arda' yı doğurtan eski Dr. umuz Prof. Dr. Özgür Deren' e gittik. Şimdiki Dr. umuz Aslı Hanım ayrıntılı için Ankara' nın klasikleşmiş 2-3 ismini önermiş sonrada Arda' nınkini kimin yaptığını sormuştu, yanıtımız üzerine yine kendisine gidebileceğimizi söylemişti, bizim de tercihimiz zaten bu yönde olacaktı..

Bu ayrıntılı ultrason (A.U diye analım artık) başlı başına ayrı bir sektör sanki. 20-22. haftalarda istenen bu tarama için belli başlı bir kaç isim var, bütün kadın doğumcular hastalarını onlara yönlendiriyor. En azından Ankara-İstanbul için böyle. Normal takibi hastane vaya muayenehanede rutin olarak bir Dr. tarafından yapılan gebe, haftası gelince kendi Dr. unun önerdiği dışarıdaki uzmana gidiyor, böylece belkide daha "ileri" bir ultrason cihazı ile "başka bir göz" daha görmüş oluyor bebeği..Amaç anomali riskini en aza indirgemek..Bu işlemin bedeli çok da ucuz değil, 400-600 TL. civarında değişiyor Ankara' da, İstanbul' u bilemiyorum, eminim daha tuzludur...

Ankara' da bu A.U. için önerilen isimlerin uzmanlık alanları da farklı, kimisi kadın doğumcu, kimisi radyolog, kimisi nükleer tıpçı. Kimisinin muayenesi dillere destan; 40 dakika sürüyormuş, yanağındaki beni bile görüyormuş, annesine benzeyecek demiş, hakikaten bebek hık demiş anasının burnundan düşmüş filan..Kimisinin de illaki şöhretini gölgeleyecek hataları var dilden dile dolaşan; efendim bu kadar uzman ve meşhur bir Dr. nasıl da damak yarığını farkedemedi yada koskoca filanca yemek borusu anomalisini atladı vs..

Arda' nın zamanında, tam da 20. haftamda karar vermiştim Ö. Deren' e gitmeye. Bir önceki Dr. uma veda etmiş, Hacettepe' de kendisinin rutin takibine girmeye karar vermiştim. İlk görüşmemizdi, kısa bir girizgahtan sonra neden Dr. değiştirdiğimi filan anlatmıştım sonrada muayeneye almıştı beni. Asistanlar bir takım ölçümler yapmış sonrada kendisi gelip üzerinden geçmişti tüm verilerin. Muayene bitip de tekrar konuşma faslı başladığında şöyle bir diyalog geçmişti aramızda:

"Şeeyy, pardon, benim tam da A.U. zamanım sanırım, beni kime yollayacaksınız??"

"E yaptıkya işte A.U. içerde!"

"Yaa? Ama ben hep duyuyorum 40 dakika filan sürüyormuş..yani..öhhöm..." (hem biraz mahçup, hemde hafif hayal kırıklığı ile..Çünkü hep duyoyordum, tepeden tırnağa incelenen bebeği, orası burası hakkında detay, milletin ellerinde 3 boyutlu fotolar..)

Kendisi bana; bu A.U. işinin ne kadar abartıldığını, bakılması gereken asıl önemli 8 nokta (hatırladığım bu, yanlış olmasın) olduğunu, onların detaylı şekilde ölçülmesi gerektiğini, geri kalanın fasa fiso olduğunu, bebeğin kime benzediği veya burnunun hokka gibi olup olmadığının işin magazinsel boyutu olduğunu, kendisine Anadolu' nun her yerinden sırf bu A.U. için bir dolu hasta geldiğini, tabii ki dışarı hasta yollamadığını çok daha detaylı ve teknik olarak anlatmıştı. Zaten sonradan anlamıştık kendisinin riskli gebeliklerde ve ileri düzey ultrasonografide uzman olduğunu..

Gelelim geçen cumaya. Özgür Deren' in Hacettepe' deki yaklaşımı ile özeldeki yaklaşımın farkını merak ediyordum en çok. Acaba kendisi de özel muayenehanede "40 dakikacı" ve "magazinsel bilgici" olmuşmuydu? Bu hamilelikte kendisine gitmediğimiz için bizi nasıl karşılayacaktı vs....

Ultrason kısmı toplam 15 dakika kadar sürdü sanırım. Meşhuur 40 dakikacı M.S. kadar olamamış yani :))

Tüm taramaları naklen aktardı bize, "Şimdi mesaneye bakıyoruz, şimdi böbreklere, hmm gayet iyi, bilmem kaç santim, haftasıyla uyumlu" gibi hep içimizi ferahlatacak şekilde konuştu bizimle, ölçümleri yaptı, asistanı not aldı. Sonra başa dönüp hepsini tekrar taradı ve asistanla kontrol ettiler. En son bir kaç pozu da 3 boyutta gösterdi, tüm magazin buydu. Gayet yeterliydi bence. Zaten karnıma 40 dakika ultrason tutulup da içerdekinin o kadar zaman ses dalgasına maruz kalmasını ben şahsen hiç istemezdim..

Sonucumuz iyi çıktı, yani herhangi riskli bir durum görmedi, zaten bu A.U. nun normalde yüzde 1 lerde dolaşan riskleri binde 1 lere indirdiğini söyledi..Hiç bir tarama zaten riski sıfıra indirmiyor..

Biz Arda' nın takibi ve doğumunda ve bu seferki A.U. deneyimizde de kendisinden çok memnun kaldık. Mesleki bilgisine ve birikimine güvendiğimiz, gayet keyifli ve güleryüzlü bir Dr. kendisi..Herşeyden önce çok sakin ve hamileliği bir hastalık gibi algılamayan doktorlardan birisi..Yüzmeye devam etmem için yine gaz verdi bana :)

Doktor seçimimizi anlattığım "kadın kasap" yazımda anlattığım gibi şartlar uygun olsa idi, hiç düşünmez tüm takibi yine kendisi ile yapardım..

Sadece A.U. taraması için veya düzenli takip için Dr. arayanlara tavsiye olunur..Ulaşmak için ismini Googlelamak kafidir :)

Ultrasound from Mehmet Yogurtcuoglu on Vimeo.

O biiiiiir....

2010-12-27T17:55:00.002+02:00

Kııııızzzzz!!!! :)

...

Bu da abisi ;)

Gebeş Ana Toti..biraz değişik..hepsi bu..

2010-12-26T01:20:00.002+02:00

Şu günlerde, gözlerimin ota boka dolmaya başlamasıyla ve turşu yemek için yanıp tutuşmamla hamile olduğumu idrak etmeye başladım..Nihayet!
İlk aylardaki şaşkınlık yerini yavaş yavaş garip bir vurdumduymazlığa bırakmıştı ama son bir iki haftadır hem amniyosentezin etkisiyle hemde -sanırım- hormonal dalgalanmalar nedeniyle çok daha anaç bir havaya büründüm..Ofisteki muhasebecimiz bile "Sen son zamanlarda bayağı bir yumuşadın, tatlılaştın, yaradı bu hamilelik sana" dedi..Kendisi beni biraz sert ve cadoloz bulduğunu daha önceden belirtmişti :)
Neyse, hazır idrak etmeye başlamışken biraz hamilelik notu alayım..

Arda 1 yaşındayken yazmaya başladığım için, onun hamilelik dönemi yok burda, hem o dönemi anayım hemde çok farklı giden 2 hamileliği kıyaslayayım..

En başından başlarsak;

Arda' yı biz çağırmıştık, zemini hazırlamıştık :) Evleneli 1 yıl olmuştu ve bende yaş itibarı ile pek de çıtır sayılmazdım, o yüzden daha fazla beklemenin gereksiz olduğunu düşünüyordum. Ancak daha sadece düşünme aşamasındayken, yumurtalıklarımda kistler (meşhuur çikolata kistlerinden) olduğunu öğrendik ve araya bir ameliyat sıkıştı, sonrasında toparlamam, o zamanki işimle ilgili sıkıntılarım filan derken bir müddet daha erteledik ve işimi bıraktığım ay, harika bir datça tatili sonrasında haberi aldık.
2 no. kendi kendine gelmeye karar vermiş..kapı bile tıklatmadan.. :) Daha yeni kendime gelmiştim, emzirmeyi bırakalı daha 3-4 ay olmuştu, yüzmeye dönmüş, boğazları geçmiş, egom pek bi güzel okşanmaya başlamıştı..Arda ile daha bağımsızdık, sabahları antremana gidebiliyordum yada bazen geceleri babasına bırakıp dışarı çıkabiliyordum..Ne bileyim keyfim pek yerinde idi, kısaca daha hazır değildim..Belki de bu yüzden kabullenmem biraz zaman aldı..(Not: Bir daha asla kimsenin "kaza" sı ile dala geçmeyeceğim, gerekirse Bart gibi tahtaya 50 kez yazabilirim bunu..)

İlk hamilelik evde geçmişti. İşimi henüz bırakmıştım ve yeni bir işe girmek için çok geçti. Dolayısı ile çok ama çok rahattım, vaktim boldu, ev işleri dışında başka bir sorumluluğum yoktu. İhtiyaç duyduğumda vurup kafayı uyuyordum, yüzüyordum, yoga yapıyordum, okuyordum, bildiğin prenses gibi takılıp gidiyordum.
Bu sefer çalışıyorum ve Arda faktörü var..Vakit az, iş çok, kanepede siftinecek zaman bile yok, prensesden ziyade emekçi kıvamında geçiyor günler. Hele ilk 3 ay fenaydı. Öyle yorgun, öyle uykusuzdum ki, Arda' yı uyuturken yanında sızmadığım gün yok gibiydi, hatta bazen onun uyku vakti daha gelmeden ben salonda bi köşede kıvrılıp sızıyordum..taa ki gelip beni dürtene kadar :)

Ruh halim bambaşka...İlkinde, herhalde her ilk hamileliğini yaşayan kadın gibi, mutluluk, merak, keşfetme arzusu, sabırsızlık, bilinmezin verdiği heyecan ve şüphe ile karışık hezeyanlar yaşıyor, bedenimdeki mucizeye kafa takık dolanıyordum. Haftalarımı çok iyi takip ediyor, ufak not defterime notlar alıyor, her hafta kilomu ölçüp yazıyordum. Gebelik.org başta olmak üzere interneti didik didik ediyordum..In the womb ve Story of a Journey belgeselleri gözyaşları pıtır pıtır akarak 2 şer kez seyredilmişti..
Bu sefer.. Hezeyanlar farklı..belki beklenmedik bir anda gelmesi, belki herşeyi tecrübe etmiş olmam, belki 2 çocukla nasıl kıvırırım endişesi, belki ilk seferinde zor geçen lohusalığın gözümü korkutması..yada hepsi birden...Ne haftamı takip ettim, ne kilomu..İnternette gebelikle ilgili hiç bir siteye giresim yok..Çok kayıtsızdım çok..ama dedim ya değişiyorum bu ara, artık haftamı biliyorum :) Yine de aklımdaki ilk şey "aman allahım ne acayip bir mucize bu" değil..Arda' nın nasıl kreşe başlayacağı, maddi olarak hem kreş hem Fatoş'u nasıl idare edeceğimiz, evde yeni bir bireye nasıl yer açacağımız vs..

İlk 3 ay: Şanslıyım, her iki gebeşliğim de rahat geçti. Mide bulantısı, kusma olmadı ikisinde de.. bu sefer belki birazcık daha hassastı midem, boş kalmaya gelemiyordu ama allahtan hiç klozetle sarmaş dolaş olmadık :)
Bu sefer iştahım daha azdı, zaten Toti' nin peşinde koşturmaktan (Memo' nun bel rahatsızlığı da tam bu döneme denk geldi) ve akşamları hemen uyuyakalmaktan abur cubur yemeye fırsatım olmadı, ilk 3 ay hiç kilo almamışım. Bu ara yalnız fena iştahlandım..Zaten diğerinden miras 6 kilo fazla ile başlamış olarak, bu sefer doğumhaneye 90 kilo ile filan mı giderim orası şüpheli!
.
.

Her çocuk nasıl farklıysa her gebelik de farklı, hem fiziksel, hem ruhsal..Şartlar değişiyor, kafa değişiyor, farklı noktalara takılıyor insan..tek değişmeyen şey sağlıklı bebek dileği..Amniyosentez sırasında daha iyi anladım bunu...Ayrıca insan etrafına biraz daha dikkatli bakınca ne saçma şeylere takıldığını farkediyor.. Yeri gelmişken..Biz bugün Sarp' ın kermesine gideceğiz, çok kalabalık olur da Arda ile giremezsek bile kapıdan birer bilet alacağız..Sarp ve ailesine yardım için siz de gelin olur mu??

2.5 yaş notları

2010-12-20T23:34:00.002+02:00

Arda Toti' si 15 Aralık itibarı ile tamı tamına 2,5 yaşında bir velet oldu.

Düşe kalka büyüyor işte, biz de aynen düşe kalka öğreniyoruz onunla.

Kimi zaman büyüme sancılarını iyi idare ediyor, kimi zaman fena zorlanıyor ve akabinde krizler patlak veriyor. Biz de kimi zaman o krizleri iyi idare ediyoruz, kimi zaman fena çuvallıyoruz. Dellendiği zaman uzun sürmüyor, aniden duruluyor, daha gözyaşları yanaklardan taze taze akarken gülümsemeye başlıyor, uzlaşmaya çabalıyor. Bu ani değişime hem hayret ediyorum, hem de pek seviniyorum. Şu dikkati başka yöne çekme işi bazen söküyor, bazen bana mısın demiyor ama dedim ya çok uzatmıyor, en azından bu aralar böyle yani..

Bir gün diyorum ki "Arda nispeten sakin bir çocuk, bu 2 yaş dönemi çok zorlamaz bizi", diğer gün her zamanki gibi tükürdüğümü yalayıp, hay senin çenene diyorum. En çok hafta sonlarımız bu şekilde geçiyor, normal olarak, çünkü ailecek tam gün mesai yaptığımız tek zaman hafta sonu. Bazı C.tesi daha sabahından civelek bir şekilde başlıyor, başladığı gibi de gidiyor pazar geceye kadar. "İşte budur"! diyorum, kimi hafta sonu ise aynen başından kıçına berbat geçebiliyor..O zaman P.tesi sabah işe dar atıyorum kendimi.

Bu çalkantılı ruh halleri haricinde ufak tefek notlar alayım:

14 Aralık' ta Dr. kontrolü vardı. Acayip güzel muayene oldu, sırtı dinlenirken nefes alıp vermesi, daha Emel hanım ışıklı zımbırtıyı eline aldığı an kulaklarını uzatması filan çok alemdi. Emel Hanım şaştı kaldı. Bunda sürekli okuduğumuz "Doktorda" kitabının faydası var diye düşünüyorum. Hepatit aşısında da sadece bir "Gııyk" sesi çıktı o kadar. Çok akıllı usluydu yani öyle böyle değil :)

Boy: 93 cm, kilo 13.850 olarak ölçüldü. Persantilleri bilmiyorum, aklıma bile gelmedi sormak.

Yemek seçmeye devam..Çok daha ufakken hiç bir şeyi ayırt etmeden yutan, minicikken pütürlü herşeyi götüren bir çocuk için daha önceden pek öngöremediğim bir durum. Tadı, görüntüsü değişik hiç bir şeyi kabul etmiyor, hemen ağzından atıyor. Sebzeler halen çorba olarak sunuluyor ve bebek gibi kaşıkla başkası beslesin istiyor (kıl oluyorum) ama sevdiği şeylerde (sarımsaklı yoğurtlu mantı başta olmak üzere) çatalına kaşığına müdahale edersen vay haline..

Bir çocuk cerrahı arkadaşımız var, onun "evde ne pişerse önüne koyun, yemezse sen bilirsin başka bir şey yok diyerek sofradan kaldırın ve aç aç yatırın" tavsiyesi Emel Hanıma bu yaş için biraz katı geldi; "3 yaştan sonra daha pazarlığa açık oluyorlar, evde bu var, başka birşey pişiremem, istersen miktarını kendin belirleyebilirsin, hadi kendin al istediğin kadar tabağına vs..gibi... Şu anda inatlaşma yeme eyleminden iyice soğutabilir" dedi. Yine de evde pişenlerden muhakkak önüne koyulmalı, ona ayrı bir tabak olsa bile (mesela biz kapuska yerken önünde makarna olabiliyor) muhakkak yanında bizim yediklerinizden de konmalı, yemese bile görmeli falan filan...Zaten öyle yapıyoruz..genellikle..

Konuşma komik bir şekilde ilerliyor. Bu aralar "aaah olamaaaz" a taktı. "Aah olamaz, baba kule düştü!", "Aah olamaz, emmek bittit!"

Sorular çoğalmaya başladı: "Anne, leden kar laalö?", "Baba, leden duman çık?", "Futoş, leden alakabı giy?"

"V" ve "N" yerine hep "L" koyuyor: "Elet", "Mali", "Kület" , "Leden?" "Lapoosun?" vs...

Geçen gün 5 kelimeli bir cümle kurdu: "Anne, leden kırsımı balon pat??"

Herşeye muhakkak teşekkür eder oldu: "Teşekkini babası!"

Bir de uyduruk kelimeler var ki en sevdiklerim:

Abuli=Büyük

Pii=Küçük

Lütes=Güzel

Bu 3 uyduruk kelime bizim de dilimize pelesenk oldu..Pek sevdik kendilerini :)

6 gündür sürünen bir post oldu bu..burada lütes lütes bitsin bakalım...

Yine..

2010-12-13T17:14:00.001+02:00

İlk hamileliğimle ikincisini kıyaslayacağım bir yazı yazmaya hazırlanıyordum.
Biraz önce 3 lü testimin "high risk" li çıktığını öğrendim.
1/112
Amniyosentez öneririm ama sizin kararınız tabii dedi Dr.
.
.
Ilk hamileliğimde de aynı şey başıma gelmişti. İkili test 1/27.000 mi neydi sonuç, 3 lü testte 1/350 ye çıkınca risk, amniyo. istemişti o zamanki doktorum. Bu sefer de aynı..İlk test gayet iyi çıkıyor, yüzdesini hatırlamıyorum, ama 3lü de 112 de bir e çıkıyor risk. Yaş riskim 1/250 iken rakamın onun da altına düşmüş olması "high risk" kategorisine sokuyormuş...

Daha sonra duymuştum ve bazı yerlerde okumuştum; 3lü test bitiyor, Avrupa' da kalmadı bile, İstanbul' da çoğu Dr. yapmıyor filan falan..Gerçektende şu an hamile olan birkaç arkadaşımdan bazılarının Dr.ları hiç istemedi bu testi..Çok bilimsel bilmiyorum bu testler nasıl, nedir, nedendir..2li de ense kalınlığı ve kan ortak veriler veriyor ama 3lü de nelere bakılıyor, hangi veriler baz alınıyor bilmiyorum..İnternetten açıp da okuyasım da yok zaten..

İlk seferinde "risk fazla, amniyo yapalım" ı duyunca hüngür hüngür ağlamış, sonuç bekleme evresinde adeta hayata küsmüştüm. Bu sefer ağlamadım (henüz), sonuç bekleme evresi nasıl geçer bilmiyorum ama sakinim, ancak insan bir insan doğurduktan sonra işin etik kısmını daha çok düşünüyor ve o noktada kendimi korkunç hissediyorum, çıkmaz sokak, 2 ucu boklu değnek ne dersen de..Her iki seçeneği de düşününce kulaklarım uğulduyor, beynim zonkluyor...

En başa dönersek, belki de en büyük fark bu, canım o zaman ne çekiyordu, şimdi ne çekiyor diye yazmaktan daha kısa ve öz..

Yoga anektodları

2010-12-10T12:45:00.005+02:00

Banu'yla yogaya başladık biz, pre-natal yogaya, yine aynı yerde, yine Pınar Canko ile.
Arda' da testler ve haliyle amniyosentez bitince başlamıştım, aman herşeyin yolunda gittiğine emin olayım da diyerek. Ve son günüme kadar devam ettim. 40+2 bir cumartesiydi ve ben dersimi yapmıştım, aynı şevkle ve keyifle, ertesi gün 40+3 de Arda geldi zaten..
Banu' da Mira' ya hamileyken gitmişti, ama ay farkından aynı sınıfta olamamıştık..

Neyse, bu ikinci hamileliklerimizde ikimizde biraz "oralı olmadığımız" için, "Hadi" dedik, "havaya gireriz hem!" :) Şaka bir yana, acayip faydasını görmüştüm, yine göreceğimi biliyorum. Esnetmeler, gevşeme, odaklanma, egzersiz (hem de en kas ağrıtan ve ertesi gün tutulmaya sebep olanlarından) nefes teknikleri, kegeller filan..Hem kendime ayrılmış sakin saatler olarak görüyorum yoga saatlerini hem de bedenime fayda sağlayan bir aktivite olarak.

İlk yoga sınıfımdan 2 tane arkadaşım var bu arada, hala görüşüyoruz. Hatta geçen cuma hepimiz bebeleri satıp kocalarla beraber balık yemeye meyhaneye gittik, pek keyifliydi. Doğumlarımız peşpeşe olmuştu ve biz sudan çıkmış balıklar şeklinde sürekli telefonlaşıyorduk, senin ki nasıl, emme nasıl gidiyo, memeler yara oldu mu, kac saat uyuyor gibi ilk başlarda merak ettiğin ve acaba sadece bizde mi oluyor? diye sızlandığın konularda konuşup fikir alışverişi yapmak üçümüzede iyi geliyordu. Bebeler azıcık kıvama gelince görüşmelere başladık. Her cuma öğleden sonra birimizin evinde, hava güzelse parkta bahçede. O zaman akşamüstü de uyudukları için herkes bir ara evin çeşitli odalarına dağılıyor, ha gayret bebeleri uyutuyor sonrada ohhh çaylara böreklere keklere yumulup muhabbet ediyorduk. Bir nevi gün gibi, bebeler ufak olduğu için paylaşım, oyun filan hikayeydi, belki kendileri gibi ufak yaratıklar görmeleri iyi oluyordu tabii ama daha çok bize terapi gibiydi :)
Zamanla iş güç sebepleriyle bu kadar sık görüşemez olduk ama dediğim gibi yine de arada görüşüyor, konuşuyoruz. Bu arada Defne ve Irmak' ın annelerine burdan selam, kızlara da kocaman birer öpücük yollayayım ;)

Ben bu post yazma işine hep kafamda başka bir şeyler ile başlayıp, yazarken dağılıyorum..Aslında sadece ufak bir anektod anlatacaktım yahu!

Geçen gün yoga dersindeyiz, iş çıkışı saat olduğu için sayıca azız. Banu, ben ve 2 kız. Esnetmeler yapılırken biraz geyik de dönüyor. Laf emzirmeye geliyor bir şekilde, kızlar benim 22 ay emzirdiğimi Banu' nun "halen" devam ettiğini duyunca şok geçiriyorlar, inanamıyorlar, hayatta yapamayacaklarını söylüyorlar.. Emzirmenin çaba gerektiren bir şey olduğunu söylüyorum, ilk başta yılmasınlar diye, fazla da uzatmıyorum, zaten muhabbete de pek hevesli değiller..
Çıkışta Banu beni kapıda beklerken, montumu almaya gidiyorum soyunma odasına, onlar hala sınıfta konuşuyorlar, sınıfın önünden geçerken şu sözleri duyuyorum bölük pörçük: "O ne öyle canım emzik gibi? Emzik koy ağzına daha iyi..ıyyy!"
:)
Kınamıyorum, eleştirmiyorum..Ben de doğurmadan önce emzirme konusunda biraz çekimserdim, yok yani emzirmem demiyordum, kesin emzirecektim de sanki çok huylanılacak birşeymiş gibi geliyordu, ilk 3 ay gerçekten bayağı sıkıntı çekmeme (yaralar, emdi emmedi kompleksim) rağmen çok ama çok inat ettim ve 4. ayda işe başlamama rağmen sekteye uğramadan sürdü..Ne yara kaldı ne birşey..Sadece acayip bir haz ve keyif..

Onlar da kendi yollarını bulacaklar, belki inatla devam edecekler, belki uff almıyor işte napalım diyerek bırakacaklar, kendi bilecekleri iş..Ama içimden onları kendi halinde laktivist Açalya' ya workshop yapmaya göndermek geldi valla ne yalan söyleyeyim!! :)

Kadın kasap

2010-12-07T18:09:00.002+02:00

Nedenini bilmiyorum, jinekoloji müessesesi ile tanıştığım günden beri hep kendime erkek jinekologlar seçmişimdir. Neden daha rahat olabiliyorum, neden daha çok güveniyorum bilmiyorum ama her zaman ya kendi seçimimle yada şartlar, kişiler yönlendirdiği için kendimi hep erkek doktorlara teslim ettim. Yanlizca bir kere, üniversitedeydik, annem arkadaşım Didem'le beni, kendisinin bir arkadaşı olan kadın bir doktora götürmüştü. Tek "bayan" doktorum o olmuştu..bir kerelik.
..
Henüz 2. ye hamile değilken, bu yaz bir düğünde Ankara' nın meşhur kadın doğumcularından biri ile tanıştım, hani şu havalı caddelerden birinde havalı muayenehanesi olanlardan. Çok samimi bir ortam, kafalar biraz iyi, muhabbet ediyoruz. İlk doğumumla ilgili konuştuk, normal doğum takıntımdan bahsettim, laf döndü dolaştı "bir daha hamile olursam" a geldi ve ben yine Ankara' da bilinen bir kadın doktorun ismini verdim. "Doğal doğuma çok önem verdiğini biliyorum, bir daha hamile olursam ona giderim herhalde" dedim. Durdu, baktı ve "Kadın doktor mu? Sen hiç kadın bir kasap gördün mü? Kadınların panik yönetimi sıfırdır, kuvveti azdır, manevra kabiliyeti düşüktür, dolayısı ile ben olsam hayatta bir kadın kadın doğumcu tercih etmezdim" dedi.
...
Derken ben hamile kaldım, kendi kendime yaptığım kan testi ile kesinleşince durum, hemen dr. arayışına girdim. İlk doğumumu yaptıran ve kendisinden çok memnun kaldığım (gerçi kendisi nereden bulduysa benim bu blogdaki doğum hikayemi okumuş ve sonunda kendisine teşekkür etmediğim için sitemli bir yorum bile bırakmıştır postun altına! İnanmayan baksın, ben dumur olmuştum) Sayın Prof. Dr. Özgür Deren' e gitmeyi çok isterdim ancak maddi olarak kendisinin muayenehane ücretini kaldıracak durumda değiliz şu ara maalesef. Hastanede takip edilmem ise söz konusu bile olamaz zira bu sefer çalışıyorum ve Hacettepe koridorlarında saatlerce bekleyecek vaktim yok ilkindeki gibi..Aynı şekilde yukarıdaki diyalogda bahsi geçen doğal doğumcu kadın dr. a da gidemiyorum..O ücret bu ücret derken, bir şekilde Güven Hastanesinde iş yerimden dolayı indirimim olduğunu öğrendik ve çocuk doktorumuz Emel Hanım' ın tavsiyesi ile Dr. Aslı Yücetürk' e gittik.
..
Hamileliğimi öğrenen yakın çevre soruyor; "Doktorun kim?" İsim veriyorum, pek tanınan bir doktor değil ya, Prof filan da değil, "Hımm" diyorlar, bilemedim gibilerinden, sonra "Ya kadın doktora gitme ya, o hastanede falanca var (falanca erkek) iyi bir doktor, ona dön sen."
Bu tavsiyeyi doktor yakınlarımdan aldım genellikle, "Bak tanıdığım iyi bir Dr. var (erkek) ona gidebilirsin, daha başındasın, değiştir istersen.." Yada hekimlikle alakası olmayan arkadaşlarım: "Ay ben hayatta gitmem kadın jinekoloğa" yada "Aman kadın jinekolog mu olurmuş, boşver erkek bir tane bulalım" Bu tavsiye ve yorumlar çoğaldıkça düşünmeye başladım, neden böyle bir önyargı var acaba? Hekim olanlar dışındakileri pek eleştiremiyorum, zira başta anlattığım gibi bende de bir erkek jine. saplantısı vardı, gerçi hiç kimseyi kadın dr.a gidiyor diye eleştirmedim yada seçiminden döndürmeye çalışmadım ama..neyse. Fakat hekim arkadaşların yorumlarını gerçekten yadırgadım, nasıl oluyorda meslektaşları hakkında böylesine bir cinsiyet ayırımcılığı yapabiliyorlar? Hele en baştaki sen hiç gördünmü kadın kasap şeklindeki yorum beni benden almıştı..
..
Velhasıl, bu tepkiler ve yorumlardan sonra henüz kararsız olan ben, önemli bir terslik olmaz ise Aslı Hanım'la devam etmeye kesinlikle karar verdim. Benim için şu anda doktorun ne cinsiyeti ne de profösörlük ünvanı önemli, sadece benimle yakından ilgilenmesi ve abuk subuk sebepler sunarak beni kesmemesi önemli. Hem yıllardır ebeler doğurtmamış mı Anadolu' da kadınları, yurtdışında hala ebeler var, çoğunluğu da kadın. Bu cinsiyet ayırımcılığı hakkında daha derin şeyler diyesim vardı ama hamile beynim işyerinin kalabalığında anca bu kadar toparlayabildi...

Sonuç, ben kendimi Aslı Hanım' a teslim ediyorum, yorumların inadına..Başka bir Dr. arayışım bitmiştir, heleki işyerimden birinin eşini bayramda normal doğurttuğunu duyduktan sonra daha bir rahatladım..."Bağyan doktorum" a, kadın kasabıma kendimce destek oluyorum bu erkek egemen, ayırımcı toplumda...

Merak ediyorum, burayı okuyanlar hangi cins DR. tercih ediyorlar ve neden?

Girl Poweeeeerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!!! :-)

Şaşanııınnn!!! (*)

2010-12-01T16:30:00.004+02:00

İşte en sevdiğim ay geldi çattı!

Demiştim ya, pis bir özentiyim ben. Küçükken içime noel ruhu kaçmış benim, her sonbahar geldiğinde hop oturup hop kalkan, Aralık geldimi de iyice coşan bir ruh..Bu sene pek kıvamında o ruh, Kasım ayından beri dürtükleyip duruyor beni...İstiyorum ki hemen bu akşam süsleyelim ağacımızı, geçen sene yapamamıştık ağaç, Toti ağaçlara pata küte giriyor, evdekini de kucaklamak sureti ile devirir diye, yanıp sönen lambaları mıncıklar filan diye, ondan belki bu sene bu coşku hali..
Neyse işte hemen ağacı kuralım istiyorum, Tunalı' da her yer ışıl ışıl olsun istiyorum, her dükkan daha bir çok süslensin, ben o dükkanlara girip çıkıp alışveriş yapayım, bi dolu hediyecikler alayım, renk renk paketleyeyim, şimdiden ağacın altına koyayım istiyorum..Fonda bu şarkı ile..

Bir hafta sonu evde harika bir parti verelim istiyorum, Toti' yi büyüklerden birine şutlatıp, bir dolu arkadaş çağırıp geç saatlere kadar yiyelim, içelim, dans edelim istiyorum..Hatta ev yapımı glühwein hazırlayıp, evi süsleyip, her gelene küçük ve komik hediyecikler verelim, azalım, kuduralım istiyorum..

Bu ay evde mütemadiyen zencefilli tarçınlı kurabiyeler, meyveli kekler pişsin, kokuları kahve kokusuna karışsın istiyorum..

Toti yüzünden değiştirdiğimiz salonu eski haline getirelim, şöminenin önündeki kanepeyi kaldıralım, odun alalım, eski kışlarda olduğu gibi her akşam ateş yakalım, ışıkları söndürelim, elimizde şaraplarımız hipnoz olmuş gibi ateşi seyredelim, çıtır çıtır sesini dinleyelim istiyorum..

Hatta, 2007 deki gibi, 1 hafta, 10 gün...hadi 5 gün de olur, Viyana' ya yada Almanya' ya gidelim, akşamları noel pazarlarında yiyelim, içelim, sıcacık glühwein içelim, yanaklarımız al al olsun, ıvır zıvır alalım, rengarenk ışıklar içinde ruhlarımız şenlensin istiyorum..

Bir de anne yanım sevinse de bu pastırma havasına, cüce parklarda sektiği için, özenti noel ruhum pek bir bozuluyor..kar yağsın, soğuk olsun istiyor..20 derece güneşli havada noel ruhu mu olurmuş canım? Hem bu halde şömine yakarsak karşısında atlet don oturmamız gerekecek, hiç de kafamdaki resme uygun bir kılık değil! :)

Arda Toti' si karnımda 3 aylık, Viyana' da marketleri arşınlıyoruz. Hava eksi 10.

(*) Başlık: Yaşasıııınn!! Arda dilinde :)

plansız..programsız..

2010-11-30T17:54:00.002+02:00

Fotoğraftaki çift çizgiyi göreli neredeyse 2,5 ay oldu..
Şaşkınlık hali geçti sayılır, asayiş berkemal..
Hala ara ara "nasıl yani?" lesem de..
İlkinden farklı bir ruh hali içinde olsam da..
İçimde bir canlı büyüyor..

Anlat evladım...

2010-10-21T17:30:00.002+03:00

3 yaşına kadar işaret parmağıyla bir şeyleri "ıh ıh" diye göstererek derdini anlatmaya çalışmış, 1,5 yaşında papağan gibi konuşan abisinin ardından 3 yaşını devirdikten sonra "eh lütfen" dili açılmaya başlamış e haliylede anasını illet etmiş, derdini anlatamadığı için kendisi de epey asabi bir şahsiyet olmuş olan bir ananın, "kesin bana çekti" serzenişlerine inat, çok acele etmese de konuşma konusunda kendince büyük adımlar atıyor Arda Toti' si...

2 yaş sonrası kelime tekrarları ile start alan konuşma macerası şimdi 4 kelimelik basit cümlelerle sürüyor, derdini anlatıyor, ne istediğini ne istemediğini açık seçik ifade ediyor. Çoğu zamanda bildiği kelimeleri aralara serpiştirerek motorize bir şekilde anlamadığım bir şeyler anlatıyor, kalakalıyorum..Makara gibi bıdır bıdır birşeyler anlatıyor, sıralıyor, kendince uydurduğu kelimeler ve arada anlamlı kelimelerle destan yazıyor, acayip mimiklerle, hayret ifadeleriyle, kaşları çata çata yada üzgün ifade takınarak.."Yaa öylemi olmuş? Hay allah!" diyorum..."Yaaa!" diyor ellerini yanlara açarak. (Valla öyle oldu ama çare yok! der gibi)

Bazen de anlatıp anlatıp, gülme efekti yapıyor, "hehehehehehe" diye, bi de "komik!" ekliyor sona. O zaman "Ahh gerçekten mi? Hakkaten komikmiş!" diyorum, diyaloğa katılıyorum ama pek bir şey anlamıyorum :)

Ben ufakken annemin cüzdanını karıştırmaya bayılırdım, en sevdiğim köşede, katlanmaktan hafif yıpranmış bir sarı bir kırmızı iki tane kağıt olan bölümdü. O renkli kağıtlarda benim ilk söylediğim yada komik olarak söylediğim kelimeler yazardı, yanlarında açıklamaları ile..Oturup her seferinde aynı iştahla okur, güler, annemi aynı biteviye sorularımla bunaltırdım...Şimdi yazarken düşündüm de abime ait öyle bir kağıt yoktu, 2 kağıt da benimdi. Demekki ben 3 yıl sonra konuşunca o kadar sevinmişki annem, olayı kaydetmeye karar vermiş!! Yada abimin hızına yetişemeyip onunkileri kayıt altına alamamış, ben gayet yayarak ilerlediğim için oturup yazmaya fırsatı olmuş! :)

Bu kağıtları umarım bulurum, scanleyip buraya koymak müthiş olur! Neyse diyeceğim o ki, devir değişti, ben de burada yazayım bazı hoşuma giden kelimeleri...Bu blogların 20 yıl sonra ne olacağından biraz şüpheliyim ama zaten oturup kağıtlara yazsam da annem gibi onları 30 yıl cüzdanımda veya herhangi bir yerde saklayacak kadar düzenli ve arşivci bir ruha sahip değilim...Ama ne yalan söyleyeyim, o kağıtlardaki kelimelerimi annemin el yazısı ile okumak kesinlikle buradan okumaktan bin kat daha anlamlı ve güzeldir...

Gelelim Toti' nin "top 10" una: (benim favoriler)

Kolaka: koala

Donus : domuz

Simoli : Süleyman Bey (kapıcımız)

Lebeden : merdiven

Geli geli : gel gel

Ulu: uyu!

Ulan : uyan!

Kardana : kardanadam

Kırsımı : kırmızı

veee en favorim:

Halay şipenk : havai fişek

Diyaloğumuzun artacağı, bilgiç bilgiç konuşup beni hayretlere düşüreceği günleri iple çekiyorum :)

Fotolar tastamam geçen seneden. İştah 10 numara olan 12.10.09 tarihli, banyo rehaveti 01.10.09 tarihli.

Tatil hurca girdi..!

2010-10-06T12:55:00.001+03:00

Üzerinden zaman geçince yazmayı planladıklarımın tadı kalmıyor. Ha bugün, ha yarın derken, aman fotoğrafları ayıklayayım da öyle yazayım derken tatilin üzerinden zaman geçti ve şimdi içimden pek de tatil yazısı yazmak gelmiyor..Nasıl gelsin? Hava aniden buz oldu, ev buzdolabı kıvamına geldi, totolar dondu, eller buz kesti, yorganlar çıktı alelacele, en nefret iş yazlık-kışlık devir teslimi bir akşam yemek sonrası apar topar yapıldı, gayet sallapati bir şekilde...Haliyle şu anda çalışma odası bomba patlamış gibi...Kendi evimiz olsun, çok paramız olsun, bir oda 4 duvar dolap ve raf olacak, hiç bir kışlık veya yazlık kalkmayacak, hurç denen kavram külliyen hayatımdan çıkacak...diye bekliyorum!

Bir de bu kışlık veya yazlık çıkınca, ortada bişey bulamamak bana mı mahsus acaba? Dün, geçen kış üzerine itina ile "ıtır kışlık" yazdığım hurcu çalışma odasının ortasında ters çevirip salladığım vakit, yere dökülen hiç bir nesneden memnun kalmadım ve "yahu geçen kış ne giyiyormuşum ben kuzum?" dedim kendi kendime...

Bekarken giyime kuşama para harcamaya bayılırdım, kozmetiği anlatmayayım bile...Ama evlilik sonrası ne oldu ise pahalı kozmetiği hayatımdan çıkardım, sadece göz altı morluklarımı (ki bayağı heybetliler) kapatmak için iyi birşey alıyorum, onun dışında "olay" veya "eucerin". Hesaplı, kitaplı ve bence gayet yeterliler...Neyse, giyimde de cimrileştim, eskiden cart diye ödediğim fiyatlar artık bana "oof ateş pahası yahu!" geliyor. Bir de hamilelik sırası ve sonrasında ki beden değişikliği ile beğendiğim şeylerin üzerime tam olmaması, kendimi beğenmeme ve bebek varken çarşı gezme panik atağı ile giyim kuşam alışverişide bayağı bir sekteye uğradı...Velhasıl dünkü hurçtan bir b.k çıkmadığı için üzerime karabasan çöktü, alışveriş karabasanı...

Yine tatilden nasılsa buralara geldim...Tatili anlatacaktım ben...Ama dedim ya bu soğukta, bu hurç sorunsalı ile yüzyüze iken hiç te tatil yazasım gelmedi :)

Hepi topu 1,5 haftalık tatilimiz güzeldi..Foça' da 3 kuşak, çoluk çombalak, Memo' nun çocukluk arkadaşları ile geçen 3 gece 3 gün harikaydı, Sonra 1 gün oy için Ankara' ya dönüş ve sonuç çok can sıkıcıydı, daha sonraki 1 haftalık Çeşmealtı huzur tatili ise harikaydı..Gezdik..Karaburun' a Alaçatı' ya gittik..Karaburun' a aşık olduk..Arda totisi bir melekti tatilde...Hep okuyorum bloglarda, tatilde düzeni, yemesi içmesi sapıtan çocukları...Bizimkisi bir melek oldu, 1 kere gık demedi, kriz yaşanmadı, konuşma ilerledi, uykular 10 numara gitti (bir akşam 19:30 da uyuyup ertesi gün 08:00 e kadar deliksiz uyumuşluğu var!) yemek ise 100 numara!! Son zamanlarda balığa küsen toti, balık çorbalarını, taptazecik kalamarları, mis gibi ızgara balıkları löp löp yuttu, sandalyesinin altına toplaşan kedilere hava attı: "Kedi bak, Arda mama!" dedi durdu, sonra kıyamadı, bir kendi ağzına attı, bir kedilere. Yenen balıklar yüzünden içsel bir coşku yaşayan anne ise "Yok bir şey canım, gözüme toz kaçtı!" dedi etraftakilere :)

Velhasıl...Tatil sırasında kanatları çıkmaya ramak kalan oğlum, sanırım aynen bizim gibi tatil dönüşü depresyonu yaşadı ve "başlarım kanadına, haresine!" diyerek kırmızı boynuzları kafaya taktı! :)

Arada kaynadı..kaynamasın!

2010-09-18T01:10:00.002+03:00

Tatilin son 2 günü..

Yazacak çok şey var..Ama konsantrasyon sıfır..

3500 kadar foto çekmişiz..

Ne zaman ayıklar, seçer, tatil anılarını yazar, fotolarla bezerim bilemem..

Ama bu esnada arada kaynayan bir "olay" var..

Yazmamışım..

Yazılmayı hak ediyor..

Çok zorlu idi..

Sınandım sanki..

Bunu yapabildiysem herşeyi yaparım ben bu hayatta dedim :)

30 Ağustosta..Atatürk için, zafer bayramımız için yüzdük..Çanakkale boğazını geçtik..

Eceabat' dan Çimenlikkalesi' ne..

Yaklaşık 7 km.

İstanbul boğazından daha zor bir parkur..Birde balıkçı takviminde 31 Ağustosa denk gelen "mercan fırtınası" nın bir gün önce kopacağı da tuttu mu??

Pek şenlikliydi..midemdeki 5 litre deniz suyu ile midem bulanarak ve denizden yediğim dayak yüzünden beynim döne döne bitişe geldiğimde yeri öpecektim resmen..

Yaş kategorimde 1. olduğumu duyunca yaşadığım sevinci ve gururu nasıl anlatsam ki?? :)

İlgilenene sonuçlar...

Referandumadumadumlu tatil

2010-09-08T02:28:00.000+03:00

Yarın tatile gidiyoruz

Nicedir beklediğimiz 10 günlük tatilimize..

Yıllık iznin bir bölümünü kullanmaya..

Diğer bölüm ne zaman kullanılır, kim bilir..

Tüm yazı bozkırda geçirip, sıcakta kavrulduktan sonra..

Sırt ürpertisi ile mayoları valize koymak pek nahoş geldi..ayakta da "şoset" çoraplar..

....

Pazar günü tatile 1 günlük ara verilip, sabah uçağı ile dönülecek bozkıra..

Sandığa oy atılıp, belki bir de terastaki çiçekler sulanıp, akşamüstü uçağı ile dönülecek geri..

Denize..plaja..tatilin geri kalan kısmına..

....

Bugünü kirli yıkayarak, ütü yaparak, bavul hazırlayarak...

Tabii ki arada Toti'yi eyleyerek...

Ama her daim...Tayyibe, soyuna, sopuna, partisine, ekürisine, başımıza gelmesinde emeği geçen herkese saydırarak...kalaylayarak...

Oy kullanmayacağını duyduğum, çevremdeki "aydın" geçinen her bir bilinçsiz, cibiliyetsiz şahsa da teessüfler sunarak ve yine bir güzel kalayı basarak geçirdim...

Hazır mıyız? Hazırız heralde..

Fotolar 2008 Eylül Datça..Arda 2,5 aylık ve tipi çok komik, ben ise sarıkız, memeler belimde :)

Nenni olayları ve azcık geyik

2010-09-07T01:25:00.002+03:00

Cuma günü 13:30 itibarı ile resmen "yıllık iznimin bir bölümünü kullanmak üzere" işe veda etmiş bulunuyorum. Son iş günümde de tüm ağustos boyunca yaptığım gibi, koşturarak, heycan ve stres yaparak, tırnaklarımı yiyerek yapmam gerekenleri yapıp, devretmem gerekenleri yarım yamalak devir teslim ettim, yine de çok huzurlu olamadan tatile ayrıldım, biliyorum tatilde telefonum çalacak bir çok kere :(

Blogu boşladım bu ay, yazacak nice şeye rağmen vakit pek kıttı..İş yerinde bir tek sadık yarim feysbukuma arada vakit ayırdım o kadar..Hayır eskiden akşamları da yazardım yada muhtemel postlar için foto seçerdim fekat artık gecelerde bir tuhaf, Arda paşayı uyuturken uyuyakalıyorum, istisnasız her gece, ayıldığımda yada koca tarafından dürtülmek sureti ile uyandırıldığımda ise öyle bir nalet öyle bir sersem oluyorum ki yapılan işten fayda gelmez..o kadar!

Emzirirken memede uyuyordu, benim de içim geçse de hemen ayılıp baygın Totiyi yatağa şutlayıp işime gücüme koyuluyordum..yemekse yemek, internetse internet, kocayla muhabbetse muhabbet filan..Arda zaten 9-9:30 arası uyuduğu için bana da bayağı geniş vakit kalıyordu..

Meme bitti omuzda masal dinleyerek uyumaya başladı bizim cüce. Eskiden ninni söylerdim meme emerken, artık kızıyor ninniye..Neyse bir müddet de böyle gitti..Sonra oda değişikliği oldu, evlenirken Baba totinin özene bezene kendisi için hazırladığı çalışma odasında nicedir gözüm vardı..Acayip aydınlık, geniş, yazın da serin bir odadır kendisi, Baba Toti çok faydalandığını iddia etse de oda pek atıldı bence, velhasıl dırdırlarımla beyin eti yiyerek amacıma ulaştım ve bir günde Dodo' nun da yardımıyla çalışma odası oldu sana evin küçük Toti' sinin odası. Taşınma esnasında Dodo "Çıkarın artık şu parmaklıkları" buyurdu, biz de itaat ettik..İşte o gün bu gündür, Arda yatağında paşalar gibi, ben de onun yanında yerde, 2 minderi bitiştirip üzerine tünemek sureti ile, beyfendinin sırtını kaşıyarak ve de masal anlatarak uykuya dalıyorum..

Velhasıl bu "yatarak" uyutma işi bana yaramadı, belki bu dönemde antreman yapmam da işin tuzu biberi olmuş olabilir, neticede akşamlarımız bitti..Arda daha fitaminken hep yaptığım üzere bu konuda da milleti cayır cayır eleştirmiş, ukala ukala ahkam kesmiş, çocuğuyla beraber uyuyan anneleri kocalarına ve kendilerine vakit ayırmamak ve asosyal olmakla suçlamış, Banun'la yaptığımız "derin" sohpetler sırasında aman da ne topa tutmuştuk "bu tarz" kadınları..Hay dilimi eşşek arısı soksaymış, zaten neyi eleştirdiysem, neye vit vit öttüysem hepsi başıma biiir bir geldi. Babun ucuz kurtardı, veledi uyku sever, saat 9 da "beni yatır anneeeaaa!" diye hönküren bi tip çıktı, piyango işte! Terazi burcunun çok uykucu olduğunu, o yüzden ettiği ukalalıkları yalamayacağını, oh işte ne de rahat ettiğini belirtti bir sohpet sırasında..Tabii gayet sistemli bir şekilde uyguladığı Ferber de çok işe yaradı...Demekki neymiş? Bir daha doğurulursa Ekim ayına isabet ettirilecek, vede Ferber Amca hatmedilecek! :)

Yazı hiç planlamadığım bir minvalde ilerlemiş, sanırım geyik yapasım varmış benim :) Aklımda uyku konusunu yazmak vardı nicedir, ama bu şekilde değildi, neyse girizgah yapmışken devam edelim..

Bu arada yazın başından beri uyuma saati 22:00, bazen 22:30 lara çekildi. Yemeğin geç yenmesi, havanın geç kararması önemli etkenler, ancak artık "haydi uyku vakti" dendiğinde eskisi gibi paşa paşa odaya yollanmaması en önemlisi sanırım (ki bu durumu Hülya' nın yazısında arkadaşı Aysun' un sözleri olarak belirtilen cümle güzel açıklıyor)

Artık kendi yatağında uyuyor olması iyi bir şey, omuzda masal anlatmak zorlamaya başlamıştı, hele bu seneki Ağustos sıcağında hiç çekilmezdi, allahtan oda taşınması, parmaklık çıkması ve benim yere kıvrılmamla yatağında uyumaya başlaması temmuz ortasına denk geliyor, henüz aşırı sıcak başlamamıştı..

Ancaaaak, kesinlikle meme emdiği zamandan bize miras kalan yanımıza gelme huyu hiç değişmedi. Gece saat 02:22-03:00 arası muhakkak uyanıyor ve sesleniyor, ben de eskiden olduğu gibi alıp yanımıza getiriyorum, tek fark meme yok...Aramıza gelince büyük bir mutlulukla, asıl yatması gereken yere gelmiş gibi suratında şapşal bir gülümsemeyle geri uykuya dalıyor. Meme zamanları işin kolayına kaçıp, yatarak emzirmenin, aramıza almanın kaçınılmaz sonucudur bu..evreka!!! :) Bu konuda eskiden çokça eleştirdiğim, ukelalık yaptığım bir konudur, işte allahın sopası sana! İşin garibi çok da dert etmiyoruz artık bu konuyu, hatta keyif alıyoruz, ve her çocuğuyla uyuyan anne-baba gibi "Amaaann ilerde istesek de gelmeyecek zaten, bir daha ne zaman yatacağız beraber?" diyoruz, yada ben diyorum en azından..Züğürt tesellisi mi bilemedim :)

Gündüz uykuları 2 saat civarında seyrediyor, 13:00-15:00 arası. Fatoş' la daha düzenli, hafta sonları bizimle bazen 1 saat filan kayabiliyor, misal bugün 14:00 de uyudu ve hala uyuyor, 3 saate tamamlamak üzere, anasına kıyak geçti :)

Gündüz uykularına biraz daha ayak diretiyor, akşamları rutinler sağlam, mesaj çok açık, sadece şansını bir deniyor akıllım :) Yine de çok yakınmayayım, şimdilik uyku konusu hiç de dert edilecek bir kıvamda değil.

Şu ve bu kitaplar son 1 aydır inanılmaz revaçta, her uyku öncesi muhakkak okunuyorlar, kitaplara çok da aşık olmayan Arda bu kitaplara fena sevdalandı..Karakterlerin ve hayvanlarının adlarını ezbere biliyor, özellikle doktorda okunurken her olayı teatral bir şekilde canlandırıyor(uz). Bu 2 kitap olmadan kesinlikle uyku rutini tamamlanmış olmuyor ve fena canı sıkılıyor...

Yıllık izinden nasıl buralara geldim bilemedim bir an, kısa blog tarihimin en düşünmeden ve geriye dönük okunmadan yazılan yazısıdır bu sanırım...

Not: Bu yazı 3 gündür taslakta bekliyordu, Nehir' in melek olduğunu duyduğumdan beri yayınlamak içimden gelmemişti...Büyüklerin bir lafı vardır ya; allah sıralı ölüm versin diye...Genç kayıp çok berbat..hele çocuk..bebek...İnsan isyan edemeden yapamıyor, neden bu illet hastalık minicik bir bedeni seçer de mesela meclisteki kıçı yağlı, hırsız, adi, namussuz herifleri seçmez ki...???

Umarım gittiğin yerde buradan daha rahat ve huzurlu olursun kuzucuk..